Moment van het jaar | Fernando Alonso, een rasechte 'people's champion'

Wat gebeurde er allemaal in de Grand Prix van Canada? Max Verstappen maakte in de eerste bocht drie plaatsen goed en lag tweede, maar kon tien rondjes later wel door de grond zakken toen zijn motor er mee ophield. Romain Grosjean kwam in botsing met Carlos Sainz, die op zijn beurt Felipe Massa van de baan af ramde en de Force India’s kwamen in een episch gevecht met Sebastian Vettel en elkaar terecht.

Dat is allemaal het echter niet waar ik meteen aan terugdenk als je me naar Canada vraagt. Wel aan het volgende. In rondje 69 van de 70 klinkt het: ‘Engine. Engine broke.’ Het was de stem van de koning van de boordradio, Fernando Alonso. Al voor de vierde keer in zes races -Alonso reed niet in Monaco vanwege deelname aan de Indy 500- kon de coureur zijn wedstrijd niet beëindigen. Het werd voor de vierde keer pijnlijk duidelijk wat voor seizoen McLaren-Honda nu weer zou draaien.

Wat doe je dan, als je vlak voor het einde moet parkeren? Je vloekt wat, scheldt op je engineer, schopt tegen je auto, je wordt teruggereden naar de paddock waar je snauwt naar je collega’s en uit het zicht van de tientallen camera’s flink tekeer gaat. Fernando niet. Niet in Canada tenminste. En ook niet vorig jaar, toen hij in die beruchte strandstoel ging zitten chillen of even voor cameraman speelde. In Canada overheerste berusting in zijn lot. Een pijnlijke berusting, aangezien ik stiekem wel een beetje van Alonso houd en hem het liefst 21 races lang zie knallen.

Lees verder onder het filmpje!

Toch werd ik meteen daarna toch blij van die uitvalbeurt van Alonso, die dit seizoen vaak de show stal met zijn radioberichten in soms doodsaaie races. Wat Fernando namelijk onderscheidt van vele anderen, is dat hij een echte ‘people’s champion’ is. Ook elf jaar na zijn laatste kampioenschap is hij nog een kampioen, een racebeest, maar vooral een hartendief. De McLaren-coureur sloeg geen marshal in elkaar, maar klom de tribune op, waar hij een minuutje eerder zijn auto voor geparkeerd had. Naar de fans, die met hem op de foto mochten, een handje konden geven en de dag van hun leven hadden.

Het moment zat vol emoties. Het baalmoment, de pijnlijke berusting in het moeten leegdrinken van die enorme gifbeker, maar vooral de lach op het gezicht van honderden Canadezen, duizenden televisiekijkers en op het behaarde gezicht van Fernando zelf. Onder die helm zal hij volop genoten hebben, want die Spanjaard houdt van zijn fans en de fans houden van hem. De man die benzine door zijn aderen heeft stromen, is na al die moeilijke jaren nog steeds een kampioen in hart en nieren. Een kampioen in het besturen van de snelste auto’s, maar vooral een kampioen in het zijn van voorbeeld, idool en mens.