Verstappen bereikt prachtig jubileum als grootmacht in de Formule 1

Succes is in autosport absoluut geen gegeven. Dit geldt voor alle klassen, maar voor de Formule 1 specifiek al helemaal. Coureurs werken een hele jeugd lang in de kartklassen aan kwaliteiten die uiteindelijk tot een overwinning moeten leiden in de grootste klasse van deze sport. Weinigen winnen races, nog veel minder coureurs winnen wereldtitels. Succesverhalen zoals die van Lewis Hamilton en Michael Schumacher blijven fans bij, de minder kleurrijke carrières niet.

Des te aangenamer was het dat een Nederlands toptalent zo rond 2014 een overeenkomst sloot met Red Bull Racing. Na gesprekken met Helmut Marko was het duidelijk dat Verstappen over voldoende kwaliteit beschikte om de Formule 2 over te slaan en meteen de stap te zetten naar de Formule 1. Op 17-jarige leeftijd debuteerde hij, op zichzelf al een vrij uniek gegeven. De paddock keek gespannen naar hoe deze gewaagde keuze uit zou pakken.

Eigenlijk was meteen al wel duidelijk dat Verstappen er thuishoorde. Bij Toro Rosso zette hij het materiaal vaak op eindklasseringen waar het niet zou moeten staan, deels te danken aan een uiterst streng opleidingsregime van vader Jos Verstappen. De oud Benetton-coureur had zijn telg dusdanig hard gedrild dat inhaalacties altijd genadeloos waren en geen enkele kans onbenut bleef. Verliezen was van jongs af aan geen optie.

Het is juist die instelling die meteen opgemerkt werd door kenners en fans. Waar de Formule 1 voldoende rijders kent die neutraal of defensief rijden, wilde Verstappen daar niets van weten. Zelfs in zijn jongere jaren op het middenveld reed hij met het mes tussen de tanden en toonde hij zijn collega's dat er niet met hem te sollen was. Dat werd hem niet altijd in dank afgenomen, maar heeft hem wel tot de coureur gemaakt die hij nu is.

Hij kon echter niet meteen zijn eerste Grand Prix winnen. De eerste jaren in de Formule 1 zijn vaker van opleidende aard dan van succesvolle aard, zo ook bij Verstappen. Toro Rosso was zijn thuis voor anderhalf jaar, waar hij bij teambaas Franz Tost een ongenaakbare indruk achterliet en uit zijn voegen barstte van het talent en de ambitie. Verstappen begreep de auto, de technische feedback die hij moest geven om de auto vooruit te helpen en hoe hij het team om hem heen kon motiveren.

Toen Daniil Kvyat een tegenvallend 2016 kende, kwam Red Bull voor een keuze te staan: wachtten ze het langer af met de wisselvallige Rus, of gokten ze op jong talent, zoals ze al zo vaak gedaan hadden? Het werd het tweede, met een debuut van Verstappen bij Red Bull als gevolg. Met een prima vierde plek in de kwalificatie was hij weliswaar vier tienden langzamer dan Daniel Ricciardo, maar voor een eerste weekend in nieuw materiaal mocht Red Bull niet klagen.

Verstappen heeft veel aan Red Bull te danken, ook toen al. Het is namelijk eerder uitzondering dan regel dat zo'n overstap vanaf moment één een succes is. Nieuw materiaal vraagt een aanpassingsperiode en de stap van het middenveld naar de top van de sport is ook geen gemakkelijke. Red Bull haalde op het juiste moment de trekker over, want Verstappen was er klaar voor, al wist het team dat natuurlijk nooit helemaal zeker.

Die eerste Grand Prix, in nieuw materiaal, verschalkte hij teamgenoot Ricciardo bij de start en zag hij twee Mercedessen bakkeleien bij het uitkomen van bocht 3. De weg naar de overwinning lag open, maar hij was er nog niet. In de slotfase van de race zag hij de voor Ferrari rijdende Kimi Raikkonen naderen. Zijn rondetijden moesten feilloos zijn, wilde hij de aanstormende Fin voor blijven. Het lukte en de eerste keer champagne was een feit, na zijn eerste race voor Red Bull al. Het startschot voor een succesvolle carrière was gegeven.

Het was even wachten op zege nummer twee. Pas een jaar later, in Maleisië, mocht hij weer genieten van de hoogste trede van het ereschavot, hoewel hij sindsdien wel nog zeven keer plaats mocht nemen op een van de twee andere podiumplaatsen. De Red Bull was snel, maar niet snel genoeg om het machtige Mercedes consistent uit te dagen. Verstappen had nodig waar hij niet per se heel veel van heeft: geduld.

De status quo met veel podia en een sporadische zege hield wellicht langer aan dan hij gewenst had. In 2018 behaalde hij twee overwinningen, in 2019 waren het er drie en in 2020, een jaar met slechts 17 races, waren het er weer maar twee. Deze jaren liepen de zeges maar langzaam op, maar het stond wel toe dat Verstappen kon wennen. Na jaren oefenen kon hij zich immers maar al te goed inbeelden hoe het is om mee te doen aan de top en, in het verlengde daarvan, een gooi te doen naar de titel.

In 2021 bleek dat een coureur van wereldklasse met het juiste team achter zich uiteindelijk altijd naar boven zal komen drijven. De strijd met Hamilton was bijzonder zwaar en zowel Mercedes als de Engelsman toonden zich waardige tegenstanders. Tot crashes van 50+ g-kracht aan toe, vocht het duo voor die felbegeerde beker. Verstappen toonde dat jaar, met tien overwinningen in 22 races, dat hij over voldoende klasse beschikte.

Het kon in 2021 dus ook maar één coureur zijn die de hegemonie van Hamilton onder druk zetten. Jarenlang werd Hamilton bijgestaan door teamgenoot Valtteri Bottas die, op een goede dag, polepositions en zeges pakte, maar in principe niet goed genoeg was om zijn teamgenoot uit te dagen. De dreiging moest van buitenaf komen en Verstappen stond al jaren te trappelen om Hamilton van de troon te stoten. Met één achttiende plek, twee DNFs en verder alleen maar eerste en tweede plekken wist hij dit voor elkaar te krijgen.

Daarmee was de druk er echter niet af bij zowel Verstappen als zijn team. 2021 markeerde namelijk eveneens het einde van de reglementenset. Historisch gezien heeft zo'n grote reglementsovergang gevolgen voor de rangorde in het Formule 1-veld. De vraag was of Red Bull 2022 inging met voldoende snelheid om Verstappen weer op poleposition te zetten. Mercedes kwam de winterstop uit zonder sidepods en Nederlands fans hielden hun adem in.

Konden ze het trucje herhalen? De eerste race van 2022 in Bahrein deed wellicht vermoeden van niet, met een uitvalbeurt voor de Limburger. Eén Grand Prix later, in Saoedi-Arabië, bleken de zorgen ongegrond. Verstappen overwon en zou dat in dat jaar nog veertien keer doen. 2023 werd vervolgens zijn meest dominante seizoen ooit en in 2024 pakte hij, ondanks een vormdip van Red Bull in de tweede seizoenshelft, wederom de tittel. Tot en met 2025 bleef hij meedoen aan de voorkant van de grid.

Dat laatste jaar ging het moeizamer. McLaren won aan snelheid en Red Bulls ontwikkelingscurve vlakte af. Het eerste half jaar mocht Verstappen alleen in Japan en Italië (Emilia-Romagna) van champagne proeven, om in de tweede seizoenshelft daar nog eens zes zeges bij te mogen tellen. Zijn heropleving kwam te laat: op twee punten liep hij de titel mis en was hij wederom onderhevig aan de gevolgen van een reglementswijziging.

Vandaag de dag staat Verstappen, na een bijzonder rijke periode in de sport, op 71 overwinningen. Alleen Hamilton (105) en Schumacher (91) hebben er meer. In gesprekken over de grootste coureur ooit doet hij mee met dit soort grootheden. De vraag is nu echter of hij daar nog overwinningen bij op kan tellen in de nabije toekomst. Red Bull is immers weggezakt van de top van het veld en vooral Mercedes en McLaren lijken weer aan de winnende hand.

De teller staat nu dus stil, maar voor hoe lang? Voor iemand van Verstappens kaliber is een overstap zo gemaakt en teams als Mercedes en McLaren weten precies wat ze in huis halen wanneer ze de Nederlander kunnen overtuigen om te vertrekken bij zijn oude vertrouwde Red Bull. Je weet namelijk dat je de wereldtitel wint wanneer je Verstappen materiaal geeft dat maximaal drie tienden van de snelste bolide af zit.

Zijn die 91 van Schumacher, of misschien zelfs wel die 105 van Hamilton, nog haalbaar? Verstappen is absoluut nog in his prime. De grootste dreiging lijkt voor nu dat hij een vroegtijdig einde aan zijn Formule 1-carrière maakt omdat hij het niet eens is met de richting die de sport opgaat. Blijft hij en kan hij, bij Red Bull of een ander team, weer strijden aan de top van het veld? Dan is dit nobele record zeker nog te verbreken.

Mocht hij nooit meer een race winnen dan heeft hij nu al een nalatenschap gecreëerd waar weinigen aan kunnen tippen, en vermoedelijk ook weinigen nog overheen gaan. 71 overwinningen is een prachtige prestatie, gestart in 2016 en, voor nu, gestopt in 2025. Zelfs de Sebastian Vettels (53 overwinningen) en Alain Prosts (51 overwinningen) van deze wereld kunnen daar niet aan tippen en dat zijn toch niet de minste namen. Wat de toekomst ook in het verschiet heeft, Verstappen is nu een Formule 1-grootmacht en zal dat altijd blijven.