Hulme, McLaren, Amon en eendagsvliegen: Deze acht Nieuw-Zeelanders gingen Hartley voor

De meest succesvolle Nieuw-Zeelandse Formule 1-coureur was Denny Hulme. De wereldkampioen van 1967 reed 112 Grands Prix en scoorde daarin acht overwinningen. ‘The Bear’ reed tijdens zijn carrière voor slechts twee teams. Hij debuteerde bij Brabham, waar hij de titel in 1967 voor de neus van zijn teambaas Jack Brabham wegkaapte. Na zijn kampioenschap verkaste Hulme naar McLaren, het team van landgenoot Bruce McLaren. Naast oprichter van het uiterst succesvolle team, was McLaren met vier overwinningen en 27 podiums uit 98 races zelf ook een zeer begaafde Formule 1-coureur. De grootste successen van zijn team maakte McLaren niet meer mee. In 1970 kwam de Kiwi om het leven bij een een testrit in zijn eigen Can-Am-auto op Goodwood.

Hulme en McLaren zijn tot op heden de enige Nieuw-Zeelandse Grand Prix-winnaars. Een derde Nieuw-Zeelander, Chris Amon, had ook talloze kansen om een race te winnen, echter bleef pech hem altijd achtervolgen. Van zijn vijf pole positions kon er geen enkele omgezet worden in een overwinning. Wel stond Amon drie keer als tweede en acht keer als derde op het podium. Amon wordt dan ook beschouwt als één van de beste Formule 1-coureurs zonder overwinning.

Howden Ganley reed in de jaren ’70 veelal met tweederangs materiaal. In 35 races, scoorde hij slechts tien punten. Van de vier overige Nieuw-Zeelandse Formule 1-coureurs kwamen Tony Shelly, Graham McRae en John Nicholson slechts éénmaal aan de start van een Grand Prix. Mike Thackwell heeft officieel twee keer deelgenomen aan een Grand Prix. In de Canadese Grand Prix van 1980 wordt de dan negentienjarige Thackwell de jongste Formule 1-courer ooit. Echter moet de onfortuinlijke Thackwell na een afgebroken eerste start, zijn wagen voor de herstart afstaan aan zijn teamgenoot. In 1984 rijdt Thackwell, wederom in Canada, zijn tweede en tot dusver de laatste Grand Prix voor een Nieuw-Zeelander. Daar komt met het debuut van Hartley in Austin dus verandering in.