Brundle noemt Italiaanse GP een van de beste ooit: "Max reed de wielen van zijn Red Bull"

Brundle trekt zich daarbij weinig aan van de discussie over de nieuwe generatie Formule 1-auto’s. “Wat je ook van de Formule 1-auto’s van 2026 vindt, dit was een geweldige Grand Prix van Italië”, schrijft hij in zijn column. “Het was een van de allerbeste races die ik in dertig jaar tijd heb mogen becommentariëren.” Op een circuit waar vroeger lange treintjes ontstonden, zag hij nu “constant inhaalacties en tegenaanvallen”, zo vertelt hij in zijn column.

Antonelli zorgde volgens Brundle voor het sprookje van de middag. “De Italiaanse held Kimi Antonelli ging van de negentiende startplaats naar de leiding in slechts achttien ronden”, schrijft hij. Vooral zijn openingsronde maakte indruk. “Het was een perfecte combinatie van geduld, slimheid en risico nemen op precies het juiste moment.” Antonelli koos zijn momenten bij Lesmo en Ascari en wist zich vervolgens langs meerdere auto’s te wurmen.

Leclerc speelde ondertussen een hoofdrol in een veel minder prettig moment. Brundle beschrijft hoe de Ferrari-coureur in Parabolica de controle verloor en met ongeveer 60G in de bandenstapels belandde. “Zijn linkerachterband kwam op de groen geverfde strook terecht, waar ook een afvoerput zit”, legt hij uit. Na de eerste correctie vonden de voorbanden ineens veel grip, “waardoor hij hard de barrières in werd gedraaid”.

Brundle kreeg na afloop bovendien informatie die de crash extra interessant maakt. “Na de race vertelde een betrouwbare bron mij dat de Ferrari in dit soort situaties de neiging heeft om een kleine vermogenspiek te geven, zelfs in de simulator”, schrijft hij. Hij plaatst daar direct een belangrijke kanttekening bij: “Maar die informatie kwam niet van het team.” Daarmee houdt Brundle nadrukkelijk ruimte open voor een mogelijke technische factor.

Hamilton was eerder in de race al met Leclerc in aanraking gekomen. Volgens Brundle ging de zevenvoudig wereldkampioen in de eerste chicane binnendoor, waarna beide Ferrari’s naast elkaar kwamen te rijden. Leclerc was volgens hem “waarschijnlijk behoorlijk geïrriteerd” en duwde Hamilton uiteindelijk richting het grind. “Hij had hem waarschijnlijk meer ruimte kunnen geven, maar dat wilde hij duidelijk niet”, schrijft Brundle. De stewards beoordeelden het uiteindelijk als een race-incident.

Verstappen maakte vervolgens grote indruk op Brundle doordat hij Mercedes bleef lastigvallen. “Terwijl zij met elkaar vochten, hielp dat Max Verstappen om in de buurt te blijven”, schrijft hij. “Zoals gebruikelijk reed Max de wielen van zijn Red Bull, ondanks dat die auto fundamenteel langzamer was dan de Mercedessen.” Verstappen pakte zelfs tijdelijk de leiding. “Hij weigerde gewoon op te geven.”

Mercedes voelde daardoor zelfs de noodzaak om Antonelli en George Russell tot de orde te roepen. “Uiteindelijk vroeg de pitmuur de coureurs om te stoppen met tegen elkaar racen en een gat naar Verstappen op te bouwen”, aldus Brundle. De bedoeling was om de Nederlander buiten het bereik van de extra overtake-mogelijkheden te houden. Antonelli en Russell gaven daar vervolgens gehoor aan en reden weg van de Red Bull.

Russell kreeg later echter een tik door de strategie. Bij de virtual safety car bleef hij buiten op zijn harde banden, terwijl Antonelli en Verstappen juist naar binnen kwamen. “Mijn inschatting is dat hij zich behoorlijk gekrenkt voelt door hoe dat heeft uitgepakt”, schrijft Brundle. Antonelli moest daarna ongeveer vijftien seconden goedmaken, maar “maakte opnieuw indrukwekkend progressie” en passeerde onder anderen Norris en Hamilton.

Antonelli was op zijn nieuwe banden op sommige momenten meer dan een seconde per ronde sneller. Uiteindelijk kwam hij opnieuw bij Russell terecht. “De inhaalactie leek onvermijdelijk”, schrijft Brundle. Russell verdedigde hard, waarna Antonelli zelfs door het grind moest en opnieuw terrein verloor. Toch kwam hij terug. Richting Ascari ging hij alsnog voorbij aan zijn teamgenoot, “onder een oorverdovend gejuich van het publiek”.

Brundle vond de ontknoping passend bij een race die voortdurend bleef leveren. “Voor het eerst in zestig jaar won een Italiaan de Grand Prix van Italië en het publiek was niet van plan dat moment verloren te laten gaan. Het was zinderend.” Zelfs daarna was het spektakel niet voorbij: Norris en Piastri vochten tot de laatste ronde. “Dat zag er allemaal behoorlijk persoonlijk uit.” Brundle sluit dan ook veelzeggend af: Monza kan in deze Formule 1 misschien beter het “Theatre of Overtaking” worden genoemd.