Szafnauer twijfelde niet aan losse achtervleugel: 'Waren overtuigd dat hij vast bleef zitten'

Tijdens de race was de achtervleugel van de Alpine van Ocon behoorlijk aan het wiebelen onder hoge snelheid. McLaren-coureur Norris, die dicht achter de Alpine reed, maakte duidelijk dat hij het als een veiligheidsprobleem zag. Het huidige beleid van de FIA in situaties waarin er een probleem is met loszittende carrosserie-onderdelen is dat het aan het team is om te beslissen of het veilig is om door te gaan. 'Achteraf gezien is het makkelijk praten', zegt Szafnauer in gesprek met Motorsport.com.

'De vleugel faalde niet. Dus hij bleef op zijn plek. We hebben die vleugel ontworpen en we fabriceren hem. Dus die faalmodus was waarschijnlijk het meest vertrouwd voor ons. En we waren ervan overtuigd dat hij niet zou losraken', gaat de Alpine-teambaas verder. 'We testen dat tijdens R&D, (research and development, red.) dus we onderwerpen het aan die tests, simpelweg vanwege de manier waarop het gemonteerd is, en daardoor zien we dat soort modi en begrijpen we of het zal losraken of niet. Dus we zijn tevreden dat het niet gebeurde, gezien al het testwerk dat we doen.'

Szafnauer bevestigt dat het team tijdens de race contact heeft gehad met de wedstrijdleiding. 'We hebben erover gesproken en de FIA kwam ook naar ons toe en zei dat het leek alsof onze achtervleugel bewoog, en we hebben ernaar gekeken en erover gesproken. We waren ervan overtuigd dat met nog een paar rondes te gaan het in orde zou zijn', legt Szafnauer uit. Ocon eindigde de race achter de coureur die één pitstop maakte, Alexander Albon, terwijl Ocon zelf twee pitstops maakte. Szafnauer was er echter stellig van overtuigd dat Ocon voor Albon zou zijn geëindigd als ze dezelfde strategie hadden gevolgd.

'Williams maakte ook één laatste pitstop die wij deden', geeft de Alpine-teambaas aan. 'Het was moeilijk te voorspellen of de band het tot het einde zou redden. En ik denk dat Williams niets te verliezen had. Als ze gestopt waren, zouden ze niet in de punten zijn gekomen. Wij zijn wel gestopt. En uiteindelijk waren we waarschijnlijk, ik weet het niet zeker, zes tot zeven tienden van een seconde per ronde sneller dan zij. Met die zeven tienden, DRS en hun strategie van lage weerstand konden we hen niet inhalen. Als ik er nu op terugkijk en zie wat zij deden, zouden we hetzelfde hebben gedaan en het gehaald hebben, en waren we een paar plaatsen hoger geëindigd.'