Column | Formule 1-moe

Het zijn vragen om als Formule 1-volger zo tussen Sinterklaas en Kerst eens bij stil te staan. Het seizoen dat achter ons ligt beschouwend overheerst bij mij het gevoel dat het een beetje is uitgegaan als een nachtkaars. De eerste seizoenshelft met het spannende duel tussen Mercedes en Ferrari, meer bepaald Sebastian Vettel en Lewis Hamilton deed hopen op een knallende, denderende, knetterende en krakende stijd om de wereldtitel totdat in Abu Dhabi na een belachelijk lang seizoen de finishvlag zou vallen. De ongekende terugkeer van suprematie van Mercedes na de zomerstop met vier zeges en een tweede plaats in vijf races voor Hamilton tegenover een schamele zevendertig punten voor Vettel in diezelfde periode blies de spanning even onverwacht uit de titelstrijd als een sneeuwstorm in hartje zomer. 

De neergang van Ferrari betekende de herrijzenis van Max Verstappen en Red Bull Racing. Het mag inmiddels algemeen bekend zijn dat ik op de eerste plaats Formule 1-liefhebber ben en pas daarna Max-adept, maar ik moet zeggen dat ik dit jaar een diepe buiging maak voor de weerbaarheid van de Limburger die, mijns inziens, MAXimaal gepresteerd heeft en ondanks de pech trots mag zijn op zijn met twee overwinningen toch nog geslaagd jaar.  

De grote vraag die ik mezelf stel is of de Formule 1-liefhebber in mij van het seizoen 2017 heeft genoten. Het antwoord is een voorzichtig bij tijd en wijle. Persoonlijk verwachtte ik heel veel van de nieuwe auto's. De look is in ieder geval dik in orde en ondanks dat ik me aan het begin van het jaar groen en blauw heb geërgerd aan haaienvinnen en t-wings, heb ik geaccepteerd dat een F1-auto anno 2017 nu eenmaal esthetisch niet perfect meer zullen worden (hallo Halo!). De snelheid is ook prima in orde. Twintig Grands Prix, twintig keer sneller dan in 2016 en op 19 circuits een nieuw ronde record. Al met al positieve signalen voor de Formule 1 als snelste raceklasse op aarde. 

En toch zit me iets dwars. Om te kunnen spreken van een race moet je kunnen inhalen en dat is met deze Formule 1-wagens bijna onmogelijk. De cijfers wijzen het ook uit: de helft minder inhaalacties als vorig jaar. Ross Brawn zei in een reactie daarop dat het aantal inhaalacties niet maatgevend is voor een leuke race. Volgens hem is een duel waarbij de leider zijn positie behoudt ook een goede race-actie. Daar heeft hij natuurlijk gelijk in, maar om daar te komen moet de achtervolger wel dicht genoeg achter de leider kunnen komen om in duel te kunnen gaan. Daar schort het momenteel in de Formule 1 aan. In Abu Dhabi kon je doen wat je wilde als coureur, als je binnen een seconde van je voorganger kwam kreeg je te maken met negative drag en was je grip foetsie. Dat is een serieuze issue voor de sport want de Formule 1 loopt naar mijn mening serieus het risico om een optocht te worden. De race wordt beslist in de kwalificatie en de goede coureurs kunnen nog een plekje of twee, drie winnen bij de start en that's it. De rest van de race is het wachten op die idiote verplichte wisseling van compounds zodat de spanning nog enigszins gesimuleerd kan worden. 'Jantje wisselt naar supersofts. Hij heeft nog achttien ronden om het gat naar Pietje, die op oude banden rijdt, te dichten. Gaat het Jantje lukken?' Niemand, ik herhaal, niemand zit op nog meer Pirelli-compounds te wachten. Maak gewoon de best mogelijke banden die je kunt maken en geef iedereen dezelfde banden en de vrije hand hoe deze te gebruiken.

Hetzelfde gevoel heb ik een beetje bij de DRS-zones. Het is gemaakte spanning en gemaakt racen. De voorste auto, zeker als deze uitgerust is met een Renault- of Honda-motor, is kansloos. Heeft niets met racen op het hoogste niveau te maken.

Persoonlijk vind ik het seizoen ook te lang. Zeker als de beslissing voortijdig valt voelen de laatste Grands Prix van het jaar een beetje als zes minuten blessuretijd terwijl het 5-0 staat. Ik merkte aan het eind van het seizoen dat ik een beetje Formule 1-moe werd en dat is me in die 25 jaar dat ik de sport nu volg nog niet eerder overkomen. Dat komt ook omdat de kalender niet logisch is opgebouwd. In de periode oktober-november worden nog zes Grands Prix verreden. Dat is echt te veel van het goede. Begin het seizoen gewoon eerder en verdeel de races beter. Presentatie van de wagens eind januari, wintertesten begin februari en hop, eind februari/begin maart naar Australië. Minder back-to-back weekenden, maar wat meer adempauzes in het seizoen zou het volgens mij leuker maken. 

Over leuker maken gesproken: Komend seizoen moeten we het doen met auto's met een omgekeerde teenslipper er op en wel/niet/wel/niet/wel een shark fin op de motorkap. We moeten het doen met drie motoren per coureur en 21 Grands Prix op de kalender waarvan er drie zelfs back-to-back-...to-back worden verreden. Overkill much? Inhalen zal waarschijnlijk net zo lastig zijn als in 2017 omdat er motortechnisch en aerodynamisch weinig veranderd. Wat dat betreft moeten we echt wachten tot 2021. Kortom: Veel redenen om niet heel vrolijk vooruit te kijken naar 25 maart. 

En toch.... 
De terugkeer van Alfa Romeo maakt mij blij, ook al is het maar titelsponsor en technisch partner van een achterhoede team. De entree van Charles Leclerc maakt me nieuwsgierig naar het daadwerkelijke talent van die jongen. De switch van McLaren van Honda naar Renault stemt me optimistisch dat Alonso komend jaar weer kan vechten om het podium. En kan Max voor het derde jaar op rij ten minste een race winnen? Kan Ferrari komend jaar de strijd met Mercedes langer volhouden? Ja, er is genoeg om naar uit te kijken. Ik heb nu alweer zin in het komende F1-seizoen.


Hans van Brunschot