Column | Irvine? Who the F--- is Irvine?

Vettel heeft zijn imago geruïneerd, heeft zijn wereldtitels in de schoot geworpen gekregen en heeft zich gedragen als een klein kind. Was getekend, Eddie Irvine.

Nu ben ik zelf niet de allergrootste Vettel-fan en kan me wel iets voorstellen bij de woorden van Irvine, maar het feit dat uitgerekend Eddie Irvine ze uitspreekt vind ik enigszins lachwekkend want kom op, Eddie Irvine. Is dat niet de man die ooit drie races geschorst is geweest voor een botsing met Jos Verstappen doordat hij zonder te kijken naar links stuurde en de debuterende Limburger daarmee het gras op dwong? En is dat niet de man die ooit door Ayrton Senna in de pits op zijn bek is geslagen vanwege een gevaarlijke inhaalmanoeuvre? Jawel, dat is dezelfde Eddie Irvine. Over capriolen binnen en buiten de cockpit gesproken.

Eddie Irvine is bovendien de coureur die zijn ziel aan de duivel heeft verkocht door in 1996 voor veel geld te kiezen voor een rol als tweede coureur bij Ferrari achter Michael Schumacher. Dan bedoel ik niet een tweede coureur als Kimi Raikkonen of Valtteri Bottas, die hun teammaat indien nodig moeten dekken, maar iemand die in zijn contract heeft staan dat hij nooit voor zijn teamgenoot mag eindigen en nooit als eerste updates en andere technische vondsten op zijn wagen kreeg gemonteerd.

Winnen deed Eddie nooit. Daar was hij niet goed genoeg voor. Ook als Michael Schumacher eens niet finishte was Irvine er nooit om de kastanjes voor Ferrari uit het vuur te halen. Totdat hij in 1999 de Grand Prix van Australië op zijn naam schreef. Een one-off, een incident. Eddie’s grootste moment. Het vertoont weinig zelfkennis van Eddie dat hij dan uitgerekend degene is die over Sebastian Vettel moet zeggen dat hij voor zijn wereldtitels ‘alleen maar Mark Webber hoefde te verslaan’.  

Toch zou Irvine later in 1999 een belangrijke rol in het wereldkampioenschap gaan spelen. Kopman Schumacher brak op Silverstone zijn poot en het was aan Eddie om de Ferrari-eer hoog te houden. Mika Salo werd als adjudant aangesteld en reed Irvine binnen enkele Grands Prix helemaal zoek. Toch moest Eddie winnen om het wereldkampioenschap spannend te houden. Salo moest er letterlijk voor op zijn rem om Irvine in Hockenheim voorbij te laten. Met een flink beetje hulp van zijn Finse vriend slaagde Irvine erin om de titelstrijd vol te houden. In Maleisië keerde Schumacher terug achter het stuur van zijn Ferrari om Irvine aan de wereldtitel te helpen. Of nou ja, om in ieder geval Ferrari aan de constructeurstitel te helpen. Met flinke tegenzin staat Schumacher de leiding in de race op Sepang af aan zijn teamgenoot die zodoende in de race blijft tot en met de laatste race van het jaar. Op Suzuka doet Schumacher vervolgens verdomd weinig moeite om Mika Hakkinen in te halen en Irvine is er op eigen kracht niet toe in staat. De wereldtitel gaat derhalve naar de Fin van McLaren.

Irvine is er na 1999 echter van overtuigd dat hij het ook op eigen kracht kan en verruilt zijn rol als tweede man bij Ferrari voor die van kopman bij Jaguar. In drie jaar reed Eddie welgeteld 18 punten bijeen en scoorde hij tweede derde plaatsen als beste resultaat. Van de 51 races die hij voor Jaguar reed haalde hij liefst 27 keer de finish niet. Over je reputatie ruïneren gesproken.

Misschien is het voor Eddie Irvine beter om niet bij iedere poep of scheet van zich te laten horen want zijn eigen trackrecord rechtvaardigt zijn kritiek niet. Behalve vier overwinningen in 1999 heeft Eddie Irvine bar weinig gepresteerd in de Formule 1.