Column | Klotebaan

Het leven van een Formule 1-teambaas of teammanager is normaal gesproken al best een stressvolle job. Je bent immers eindverantwoordelijk voor een volledig raceteam waarmee je wekelijks of twee-wekelijks de wereld overtrekt om voor de ogen tientallen, zo niet honderden miljoenen mensen deel te nemen aan een van de meest oneerlijke sporten op deze aarde.

Oneerlijk? Ja. Op een goede dag kunnen NAC Breda en Willem II van Ajax, PSV of Feyenoord winnen. De laatste keer dat zoiets in de Formule 1 gebeurde was in 2008 toen een Toro Rosso won op Monza. De keer daarvoor was in 1996.

Los van het feit dat iedereen bij Red Bull Racing weet dat ze normaliter dit seizoen niet gaan winnen borrelt het onder de oppervlakte als nooit te voren. Coureurs Max Verstappen en Daniel Ricciardo zijn gefrustreerd omdat de auto niet snel genoeg is. Ricciardo heeft door inmiddels zes podiumplaatsen nog regelmatig een reden tot lachen, maar voor Verstappen begint de frustratie door zes DNF's over te borrelen en dat moet gemanaged worden. Niet alleen moet de teleurstelling van de uitvalbeurten gemanaged worden, maar ook het niet snel genoeg zijn, de harde, maar meestal faire interne teamstrijd tussen Verstappen en Ricciardo, de relatie met Renault en de marketingreturn voor Dietrich Mateschitz. Daarbij wordt Horner continu in de oren getetterd door enerzijds Adrian Newey c.s., die meer geld wil voor ontwikkeling en anderzijds door Dr. Helmut Marko, die meer ontwikkeling wil voor hetzelfde geld. 

Ga er maar aan staan.

Toch valt Horner nooit uit zijn rol. Nou ja, bijna nooit. Afgelopen zondag was het even zo ver dat het ook de teambaas even te veel werd. Geconfronteerd met het zoveelste niet conform de besproken mediatraining gegeven interview van het olijke duo Max en Jos Verstappen die niet voor het eerst dit seizoen hintte op een vertrek bij Red Bull ziet de beschaafde Brit uit zijn slot. 'Welke opties heeft-ie dan? Welke opties heeft-ie?', tekent de media op. 

Het is een uitspraak die aantoont dat ook Christian Horner een mens is met een limiet. Niet eens zo zeer een limiet aan het incasseren van pech of tegenslag, want dat is inherent aan de sport. Horner heeft zijn vele jaren als teammanager in de autosport al de nodige successen (acht wereldtitels, 53 GP-overwinningen) geboekt en tegenslagen moeten verwerken. Eerder een limiet aan het luisteren naar de onvrede van een brutale tiener. Horner moet de Verstappens af en toe vervloeken. De uitspraken van Max Verstappen zijn eerlijk en recht door zee. Dat is enorm te waarderen en, laten we eerlijk zijn, voor ons als redactie ook erg fijne content om mee te werken, in een wereld die van PR-praatjes aan elkaar hangt, maar echt slim is het natuurlijk niet. In de eerste plaats zien andere teams ook hoe Max met zijn frustraties omgaat, maar dat is in dit stuk niet eens het punt. Het belangrijkste is dat het enorm demotiverend werkt richting zijn huidige team en het zorgt er voor dat Christian Horner, de teammanager die al zo veel op zijn bord heeft liggen, weer enkele branden extra te blussen heeft. Het maakt het managen van Red Bull Racing momenteel een klotebaan. Enig respect voor Christian Horner is wel op zijn plaats.

Hans van Brunschot