Column | Memorabel Monaco

Nou ja, eigenlijk niet zo zeer mét Jos, als wel dankzij Jos. Ik vond het waanzinnig tof dat een Nederlander in de Formule 1 reed, maar vanaf het moment dat ik doorhad hoe het spelletje werkte waren al snel anderen mijn favorieten. Vooral ook om dat Jos na 1994 nooit meer in de positie is geweest om serieus voor podiumplaatsen te knokken.

Laat ik het maar eerlijk zeggen: 1994 was een kut jaar om Formule 1 te ontdekken. De eerste twee races waren spectaculair. De derde race was de zwartste aller tijden. De vierde was de Grand Prix van Monaco en in mijn jeugdige onschuld vond ik het allemaal maar vreemd. Racen in een stad op een smal circuit, dat was toch vragen om ongelukken? Zeker na de gebeurtenissen van twee weken eerder.

Het eerste memorabele moment dat ik onthouden heb van de Grand Prix van Monaco is de crash van Karl Wendlinger in de eerste vrije training. Na de dood van Senna en Ratzenberger leek er een tijdje serieus op dat Wendlinger het volgende dodelijke slachtoffer van de Formule 1 zou worden. De Oostenrijker lag na zijn crash 'tunnel-uit' met 280 km/u wekenlang in coma. Het was in de periode echt niet grappig om Formule 1-coureur te zijn. Spectaculair was het allemaal wel. Wat mij het meest verbaasde dat iedereen, op Sauber na want dat team trok zich terug, gewoon verder ging. Okay, that happened. Moving on.

Later zijn er voor mij nog heel veel memorabele Monaco momenten bijgekomen. Gelukkig hebben ze lang niet allemaal met zware crashes te maken. Ik ben van de Grand Prix in Monaco gaan houden. Het is en blijft de mooiste en meest bijzondere race van het jaar. 

Het tweede moment dat ik onthouden heb was de startcrash een jaar later toen de race met een rode vlag al na een minuut afgevlagd werd doordat er voor in het veld een flinke botsing plaats vond tussen de Ferrari's van Gerhard Berger en Jean Alesi en de Williams van David Coulthard, die zo dwars over de baan kwamen te staan dat iedere auto erachter met elkaar in aanraking kwam om er langs de rijden.

Een hoogtepunt was de Grand Prix van Monaco in 1996, toen er maar drie auto's rijdend over de finish kwamen. Oh, wat zou het tof zijn om zo'n race nog een keer mee te maken. De eerste uitvaller die dag was overigens Jos Verstappen die als enige coureur had gekozen om op slicks te starten en die keuze moest bekopen met het feit dat zijn Arrows niet eens de eerste bocht zou halen. Zijn uitvalbeurt werd gevolgd door de botsing tussen Fisichella en Lamy (van hetzelfde team) in de eerste bocht, de crash van Schumacher, de spin van Barrichello en het uitvallen van Katayama, Rosset en Diniz. Bleven over: 13 coureurs na vijf ronden. Ook Berger, Brundle, Hill, Badoer, Alesi, Villeneuve, Irvine, Hakkinen, Salo en Frentzen zouden de finish niet zien, al werden die laatste drie nog wel getrakteerd op WK-punten omdat ze het verst waren gekomen. De drie coureurs die de finish wel haalden waren Panis, Coulthard en Herbert. De overwinning van de Ligier-coureur is de laatste echt verrassende overwinning in de Formule 1 voordat ene Sebastian Vettel de Grand Prix van Italië in 2008 won in een Toro Rosso. 

Van 1997 herinner ik me vooral dat heel erg nat was, dat de race voortijdig werd afgevlagd omdat de twee uur die een Formule 1 maximaal mag duren vol waren. Schumacher won, voor Barrichello in een Stewart-Ford (herinnert u zich deze nog?) en Mika Salo werd vijfde in een Tyrrell zonder een pitstop te maken. Het zijn de idiote dingen die je onthoudt. 

2001 herinner ik me vooral vanwege David Coulthard. De Schot had zich op pole-position gekwalificeerd, maar kwam niet van zijn plek in de opwarmronde wat betekende dat hij achteraan moest starten. Coulthard sneed als een warm mes door de boter in het achterveld... totdat hij op Enrique Bernoldi stuitte en daar de rest van de race niet meer voorbij kwam. Hij moest zelfs toestaan dat Michael Schumacher hem op een rondje zette.

2003 herinner ik me als de saaiste Formule 1 race (los van de GP van de Verenigde Staten in 2005) die ik ooit heb gekeken. Letterlijk nul inhaalacties gezien. Dan duren 78 rondjes Monaco lang. 2004 herinner ik me om de enige Formule 1 overwinning van Jarno Trulli. 2006 herinner ik me vanwege de actie van Schumacher die in de kwalificatie zijn auto in Rascasse parkeert met een "probleem" om te voorkomen dat Alonso een snellere ronde kan rijden. Typisch Schumacheriaanse actie. Ik kan het wel waarderen. Het schudt de boel een beetje op. De race van 2008 staat voor mij synoniem met de race van Adrian Sutil die in een inferieure Force India (toen nog wel) lange tijd uitzicht heeft op punten en misschien wel een podium totdat hij uit de race geramd wordt door Kimi Raikkonen. 

2009 herinner ik me vanwege de dominantie van Brawn. 2010 tot en met 2012 door de dominantie van Red Bull Racing. 2014 staat bij mij voor eeuwig synoniem met de WK-punten die Jules Bianchi scoorde voor Marussia. Het zouden later in het jaar de enige punten ooit voor de getalenteerde Fransman blijken te zijn. 2015 is het "pitstop-incident" van Lewis Hamilton, zoals 2016 het "pitstop-incident" van Daniel Ricciardo is.

Voor 2017 hoop ik dat ik me de race later zal herinneren als een spektakelstuk waar bij Vettel en Hamilton wheelbangend door de tunnel gaan, waarbij Verstappen Raikkonen buitenom in Casino inhaalt en waarbij de coureurs op en over de limiet gaan op zoek naar glitter en glorie. Ik hoop vooral op een race met peper en geen herhaling van de laatste jaren waarbij de wedstrijd beslist wordt in de pitstraat.