Column: Niet te voorspellen

Vraag het Lewis Hamilton, die vorig jaar soeverein aan kop ging in de Grand Prix van Maleisië toen zijn Mercedes er de brui aan gaf. Of vraag het Daniel Ricciardo die vorig jaar de Grand van Monaco niet won omdat er iets vreselijk mis ging bij zijn enige (geplande) pitstop van de race. Vraag het Juan Pablo Montoya die in 2001 hard op weg was om de Grand Prix van Brazilië te winnen totdat hij op een achterblijver stuitte. Of eigenlijk stuitte deze achterblijver (ene J. Verstappen) op hém. Zo zijn er nog legio en legio voorbeelden te verzinnen van dingen die ondanks een duidelijk beeld van de krachtsverhoudingen een Grand Prix volledig op z’n kop kunnen zetten.

Dan is daar nog de factor regen. The great equaliser, zoals ze in het Engels zeggen. In de regen maakt het niet meer zo veel uit of je het snelste chassis of de krachtigste motor hebt. Je moet je als coureur aanpassen aan de omstandigheden want de omstandigheden passen zich niet aan jou aan. Sommige coureurs kunnen dat beter dan anderen. Senna kon het als de beste, Michael Schumacher kon het. Max Verstappen kan het. Bottas kan het. Hulkenberg kan het. Rosberg kon het niet. Damon Hill kon het ook niet. Sebastian Vettel kan het ook, getuige zijn eerste Formule 1 zege op een zeiknat Monza in een Toro Rosso (Uit de categorie: Herinnert u zich deze nog?), maar lijkt licht in het nadeel omdat zijn team Ferrari in het post-Schumacher tijdperk weer iets van het chaotische van het pre-Schumacher tijdperk over zich lijkt te hebben als er druppels uit de hemel vallen. Heetgebakerde Italianen die in het heetst van de strijd het overzicht een beetje kwijtraken.

Tel daar bij op dat de startprocedure voor regenraces dit jaar is veranderd. Niet langer wordt er achter de safetycar gestart om de coureurs een gevoel te geven van ‘driveability’ in de regen. Nee, we gaan weer gewoon staand starten en ook daar zitten ingrediënten van onvoorspelbaarheid in. Ik herinner me een startcrash in Monaco ergens midden jaren ’90 waar de helft van het veld strandde in de eerste bocht. Of België 1998 (zie: foto) waar op de eerste zeven, acht coureurs na geen enkele andere auto Eau Rouge wist te bereiken.

Wat deze race wat dat betreft nog eens extra onvoorspelbaar maakt is dat niemand nog weet hoe deze 2017-generatie Formule 1-auto’s zich gedragen in de regen. Ja, er is getest op een onder water gezet stuk asfalt in Barcelona, maar dat is heel wat anders dan Chinese regenbuien. Hoe gaat bijvoorbeeld een rookie als Lance Stroll van start in een auto die in droge omstandigheden al fysiek zwaar te besturen is?

Kortom: Alle ingrediënten voor een spektakelstuk zijn aanwezig als het morgen daadwerkelijk met bakken uit hemel komt tijdens de Grand Prix van China. Dat maakt het uitermate lastig om een voorspelling te doen over het podium. Toch ga ik het hier doen. Ik voorspel dat Valtteri Bottas de race gaat winnen. Ik zie de Fin een betere regenrace rijden dan Lewis Hamilton, waarvan ik het gevoel heb dat hij de finishvlag niet gaat halen. Sebastian Vettel gaat tweede worden. Fernando Alonso gaat een dijk van een race rijden, maar gaat geen derde worden. Die plek gaat of naar Max Verstappen, als iemand snel leert en omstandigheden onder de knie krijgt is hij het wel, of naar Nico Hülkenberg. Mijn chauvinistische kant hoopt op Max, die dan alle lof van de internationale media weer op zich neer zal zien dalen. Gevoelsmatig denk ik echter dat hij later in het seizoen, als Red Bull de aansluiting weer vindt, nog genoeg podiumplaatsen bijeen zal rijden. Nee, dan gun ik morgen toch The Hulk eindelijk, ein-de-lijk zijn eerste Formule 1 podium.

Maar het zomaar kunnen dat het een totaal ander podium wordt. Dat is het mooie aan Formule 1. Niet te voorspellen.