Hill en Herbert raken het niet eens over nieuwe auto's: "Ik wil onder de indruk raken van de coureurs"

Dat maakt het debat interessant, want de sport lijkt op een tweesprong te staan. Enerzijds zijn er signalen dat de races levendiger worden en dat coureurs langer bij elkaar kunnen blijven. Anderzijds is er ook kritiek op het feit dat de auto’s in snelle bochten minder extreem ogen dan men van de Formule 1 gewend is. Johnny Herbert en Damon Hill zien allebei voordelen in het nieuwe pakket, maar plaatsen ook duidelijke kanttekeningen bij de manier waarop die winst tot stand komt.

Herbert benadrukt in de Stay on Track-Podcast dat de regels volgens hem nooit alleen bedoeld zijn geweest om de sport groener te maken. “Ik denk niet dat het doel van de regels alleen was om naar net zero toe te werken”, legt hij uit. “Een belangrijk onderdeel was ook om het racen beter te maken en de entertainmentwaarde te verhogen.” Daarmee wijst hij op een discussie die al jaren speelt in de koningsklasse. “Waar klaagt iedereen altijd over? Dat er niet genoeg wordt ingehaald”, stelt Herbert. “En toen er DRS was, klaagde iedereen weer dat het nep-inhaalacties waren.”

Volgens de oud-coureur zit er juist in het huidige concept iets dat het racen ten goede komt. “Als je alleen naar de auto’s kijkt en de technologie even wegdenkt, werken die auto’s eigenlijk heel erg goed”, zegt hij. “Ze lijken elkaar veel beter te kunnen volgen.” Herbert ziet vooral winst in het totaalpakket. “Die smallere, lichtere auto’s, het hele pakket lijkt gewoon beter te werken.” Daardoor ontstaat volgens hem meer ruimte voor echte duels, ook op circuits waar dat voorheen minder vanzelfsprekend was.

Hill ziet dat effect eveneens terug in de eerste races van het seizoen. “Ik zat naar die race te kijken en normaal verwacht je na drie of vier ronden dat alles uit elkaar valt en iedereen zijn eigen ruimte vindt”, zegt hij. “Maar zelfs twaalf ronden later waren ze nog steeds met elkaar in gevecht in Australië.” Dat viel hem extra op omdat het in China, op een circuit met een heel ander karakter, opnieuw zichtbaar was. Voor Hill is dat een aanwijzing dat het nieuwe technische pakket daadwerkelijk invloed heeft op de manier waarop er geracet wordt.

Daar heeft de wereldkampioen van 1996 ook een verklaring voor. “Een van de dingen die me opviel aan deze formule is dat ze in snelle, lange bochten de batterij aan het opladen zijn”, legt Hill uit. “Ze zitten dus niet vol op het gas en ze zitten ook niet echt op de limiet.” Juist dat creëert volgens hem een onverwacht voordeel. “Jarenlang konden deze lange auto’s niet dicht achter een andere auto blijven in een snelle bocht”, zegt hij. “Nu kunnen ze dichterbij blijven, juist omdat ze daar niet op de absolute limiet rijden.” Dat maakt het vervolgens makkelijker om op het rechte stuk een aanval in te zetten.

Toch zit daar volgens Hill ook meteen het grootste probleem. “Als je een auto ziet aankomen bij zo’n snelle bocht en hij begint al eerder af te remmen, dan voelt dat vreemd”, stelt hij. “Het is teleurstellend. Het voelt gewoon niet goed.” In zijn ogen botst dat met de essentie van de sport. “Ze zouden voluit moeten gaan tot het moment waarop ze echt moeten remmen”, zegt Hill. “De snelle bochten moeten ook echt een test zijn.” Daarmee maakt hij duidelijk dat hij de betere gevechten waardeert, maar niet als dat ten koste gaat van het pure Formule 1-gevoel.

Herbert sluit zich op dat vlak grotendeels bij hem aan. “Het gaat er vanuit coureursperspectief om dat wij getest worden en dat wij die grenzen van de auto willen opzoeken”, legt hij uit. Vooral in de snelle bochten mist hij soms de ultieme sensatie. “Ik wil onder de indruk raken van de coureurs”, zegt Herbert. “De mensen op de tribune willen ook onder de indruk raken van de snelheid waarmee die auto’s door zo’n bocht gaan.” Volgens hem zijn de auto’s nog steeds snel, “maar nergens zo snel als ze zouden kunnen of misschien zouden moeten zijn.”