Column | Flauwe soep

Ik vind een spannend kampioenschap belangrijker dan de technische innovaties en de strijd op de baan is zolang de auto’s min of meer gelijk zijn vandaag de dag even interessant als in de jaren ’70, ’80 of ’90. Wel vind ik de Formule 1 anno 2017 een beetje flauwe soep die zo veel lekkerder zou kunnen zijn als er een beetje peper en zout ingegooid wordt. Ik ben voorstander van een Formule 1 met V8 of V10 motoren, brandstofstops en een bandenoorlog in plaats van een Formule 1 met kapotgaande hybride systemen in V6 motoren, belachelijke gridstraffen, nep-spanning door DRS inhaalmogelijkheden, Halo’s en een achterlijk bandenreglement. Gelukkig zijn er nu ook bepalende mensen binnen de Formule 1 die vraagtekens bij (sommige) regels beginnen te zetten. Afgelopen weekend toonde Ross Brawn zich een tegenstander van de huidige gridstraffen bij overschrijding van de toegestane aantallen motorcomponenten.  

Het kampioenschap van 2017 is spannend en dat maakt veel goed. Ook de aanwezigheid van Max Verstappen in een auto van wat op papier in ieder geval een topteam zou moeten zijn maakt veel goed. Het maakt 2017 zelfs voor de purist een mooi Formule 1-jaar. Toch is me de laatste tijd iets opgevallen. In diverse interviews lieten eerst Max Verstappen en later Carlos Sainz en ook Daniil Kvyat zich ontvallen dat ze racen op de oude Europese circuits eigenlijk veel leuker vinden dan op die moderne Hermann Tilke-banen in Verweggistan. Kvyat vond dat er weer meer grindbakken moesten komen omdat de moderne uitloopstroken te vergevingsgezind zijn. Helemaal mee eens. Een spin in de grindbak zou einde race moeten kunnen betekenen. Uitloopstroken zijn flauwe soep. Het zette me aan het denken. Gevoelsmatig eindigt het seizoen voor mij een beetje na de race in Monza. Vroeger stonden er daarna nog twee of drie races op het programma in Azië en/of Zuid-Amerika. Anno nu zijn er na Monza nog zeven Grand Prix te verrijden.

De nieuwe Formule 1-eigenaar wil de Grand Prix-kalender nog verder uitbreiden. Het liefst organiseert Liberty Media 24 of 25 Grand Prix’ per jaar en dan ook nog bij voorkeur door de straten van grote steden. Is dat wel een goede ontwikkeling? Als coureurs aangeven dat ze de circuits met historie, heroïek en tragedie veel hoger aanslaan dan races in pakweg Maleisië of Texas, moeten we dan niet juist meer races op dat soort circuits hebben? Een aantal jaren geleden tijdens de Grote Uitbreiding van de kalender onder Ecclestone kwamen er plots races in India en Korea bij waar niemand behalve een paar sponsoren op zaten te wachten. Moet Liberty Media, het bedrijf van de fan-events en fan-engagement, nu niet naar de fans luisteren?

Deze gedachtegang leverde een alternatieve Grand Prix-kalender op die er vanwege commerciële belangen nooit zal komen, maar wat mij betreft gaan we in 2019 zo de wereld rond: We beginnen het seizoen net als vroeger eind februari/begin maart in Zuid-Afrika op het circuit van Kyalami bij Johannesburg. De Zuid-Afrikaanse Grand Prix heeft een unieke traditie met verschillende schorsingen van het evenement vanwege het Apartheidsregime in Zuid-Afrika. De laatste twee keer werd de race georganiseerd in 1992 en 1993. Daarna is de Grand Prix van de kalender verdwenen. Het lijkt me goed als Liberty voor de uitbreiding van de kalender ook eens naar het continent Afrika kijkt.

Na Zuid-Afrika komen we meteen naar Europa waar we achtereenvolgens de Grand Prix van San Marino (Imola, voor het laatst verreden in 2006), de Grand Prix van Spanje (Barcelona), de Grand Prix van Nederland (Zandvoort, laatste editie 1985) en de Grand Prix van Europa (Donington, in 1992 voor het laatst gastheer van de Formule 1) rijden. De laatste twee races zijn bewust eind april/begin mei gepland omdat er kans op slecht weer is. Je hoeft, zoals Ecclestone ooit eens geopperd heeft, circuits niet kunstmatig onder water te zetten als je een regenrace wilt, je moet gewoon de kalender wat slimmer opstellen.

Na de eerste vier circuit races op klassieke banen in Europa gaan we eind mei naar Monaco en daarna naar Canada. Het klassieke midden laten we intact. We racen dus in juni en juli in Frankrijk (Paul Ricard, keert komend jaar terug), Engeland (Silverstone), Oostenrijk (Spielberg), Duitsland (Hockenheim, keert komend jaar terug) en Hongarije (Hungaroring).

Na de zomerstop laten we België en Italië ook in tact. Daarna volgen in september en begin oktober nog twee races in Europa. Namelijk de Grand Prix van Portugal op het circuit van Estoril (laatste editie 1996) en de Grand Prix van Luxemburg op de Nürburgring.

Na het legendarische circuit in de Eiffel gaan we naar Zuid-Amerika waar we eerst in Brazilië en een week later in Argentinië gaan racen. Een traditionele combinatie die jaren zo op de kalender gestaan heeft tot dat in 1999 de Argentijnse Grand Prix niet meer op de kalender stond.

We sluiten het seizoen af op het enige circuit waar je een Formule 1 seizoen af kunt sluiten: Suzaka.

Negentien races. Negentien circuits met historie, heroïek en dramatiek. Negentien mogelijkheden voor de beste coureurs van de wereld om elkaar op echte circuits (met grindbakken) te bestrijden om de belangrijkste titel in de autosport. Stevige, goedgevulde soep dus. Je zou er mij (en velen met mij) een enorm plezier mee doen. Maar nog veel belangrijker dan dat: Je zou er de coureurs een enorm plezier mee doen. Want, zo is me de afgelopen weken opgevallen, de echte Formule 1-puristen zitten in die auto’s.