Opinie | Max Verstappen moet op zijn tellen passen

De belangrijkste reden daarvoor is dat ik tot de conclusie kwam dat ik eigenlijk helemaal geen kritiek op Max Verstappen heb. Ik maak me wel enigszins zorgen om het verwachtingspatroon rondom en de toekomst van Max Verstappen.

Iedereen gaat er blindelings vanuit dat Max op een bepaald moment in zijn carrière wereldkampioen gaat worden. Ik ben er, gebaseerd op de afgelopen drie jaar, niet zo zeker van. Collega Sjoerd Valkering schreef eerder al een goed stuk over waarom Verstappen dit jaar geen wereldkampioen gaat worden, maar ik betwijfel serieus af of Max in een Ferrari of Mercedes wel wereldkampioen zou worden dit jaar. 

De reden voor mijn twijfel is schitterend verwoord door journalist Mark Hughes. Hughes schreef als reactie op de aanhoudende kritiek van onder andere oud-wereldkampioen Jacques Villeneuve (kort samengevat dat Verstappen niets bijleert en dezelfde fouten blijft maken) dat de manier waarop hij rijdt de essentie van de coureur Verstappen is: Alles of niets. Kansen pakkend. Gaan voor elke bocht.
Spectaculair om te zien, dat zeker. Mensen zetten de televisie er extra voor aan als Verstappen een inhaalrace moet rijden. De vraag is echter: Word je er wereldkampioen mee? Nee.

Ik deel de mening van Hughes dat anders (lees: berekenend) gaan rijden tegen Max' natuur en natuurlijk talent in gaat. Het is dus geen kwestie van ervaring opdoen of leren van fouten. Men zou Verstappen moeten gaan herprogrammeren als ze willen dat hij anders gaat rijden. Moet je dat willen? Nee, want Verstappen is zoals hij rijdt een verademing tussen berekenende coureurs als Vettel en Hamilton die af en toe genoegen kunnen nemen met een P3. Beiden zijn wel vier keer wereldkampioen geworden.

Dus eigenlijk is het antwoord ja. Als Verstappen ooit voor de wereldtitel wil gaan moet hij anders gaan rijden. Niet meer in elk gat duiken en behoudender c.q. meer reactief dan actief gaan racen.

De naam van Juan Pablo Montoya schiet me te binnen. Montoya debuteerde ooit in de Formule 1 in 2001 met een flinke crash in een van zijn eerste races toen hij Jos Verstappen op een ronde wilde zetten. Het zette de toon voor de carrière van de Colombiaan in de Formule 1. Spectaculair, alles of niets, vocaal de grootste uitdager van Michael Schumacher, maar nooit constant genoeg om mee te doen voor de wereldtitel. Zowel bij Williams als bij McLaren boekte Montoya podiumplaatsen en overwinningen, maar nooit ging de Indy500-winnaar er met de wereldtitel vandoor. Max Verstappen moet mijns inziens een beetje op zijn tellen gaan passen dat hij niet de nieuwe Juan Pablo Montoya gaat worden.

Vervolgens schiet de naam Marcus Ericsson me te binnen. Ericsson, een coureur die qua talent de schoenveters van Max nog niet mag strikken, deed afgelopen zondag iets dat Max (nog) niet kan of in ieder geval nog te weinig doet: Maximaliseren zonder risico's te nemen. Ericsson reed op een gegeven moment in zijn Alfa Romeo Sauber op P6 met een aanstormende Nico Hülkenberg en Fernando Alonso achter zich. Ericsson liet ze rijden. Wist dat hij op zijn oudere banden kansloos was en dat te agressief zijn plek verdedigen zijn strategie om zeep zou helpen. Hij duelleerde tot 80% van de maximum met Stoffel Vandoorne alvorens ook de Vlaming te laten rijden. Het leverde hem aan de streep een negende plaats, wat voor Sauber is wat een podiumplek voor RBR is, twee WK-punten en een einde aan een vijftig races tellende punten droogte op. Soms zou ik willen dat Max iets meer zoals Marcus Ericsson was. Het zou de strijd om de wereldtitel extra spannend kunnen maken. (fotocredit: Red Bull Content Pool)

 

- Hans van Brunschot