Red Bull is al bezig met het tijdperk na Verstappen, nieuwe generatie talent staat te wachten

Het lastige (en tegelijk het mooie) is dat een F1-toekomst bij Red Bull niet alleen afhangt van snelheid. Timing, stoeltjes, contracten en de interne rangorde bepalen net zo goed wat ‘realistisch’ is. In het geval van de, dit jaar in F1 debuterende, Arvid Lindblad zat het allemaal goed, maar er zijn genoeg voorbeelden van coureurs waarbij het net tegenzat. De uitdaging voor de nieuwste talenten is dus niet alleen winnen, maar op het juiste moment winnen, met het juiste verhaal erbij: compleet, constant en volwassen. Want alleen dan komt de volgende stap automatisch dichterbij.

In 2026 zit Nikola Tsolov waar je wil zitten als je over F1 praat: Formule 2. Dat is het laatste station waar teams écht gaan kijken of je meer bent dan een mooie junior-hype. In F2 wordt het pijnlijk duidelijk wie alleen snel is op zaterdag en wie ook punten kan stapelen op zondag, met bandenmanagement, starts, strategie en schadebeperking. Juist dát maakt zijn jaar zo interessant. De Bulgaar is afgelopen december pas negentien jaar oud geworden maar heeft al drie jaar aan Formule 3-ervaring, waarin hij telkens net wat beter werd en in 2025 tweede werd in het kampioenschap.

Tsolovs scenario richting F1 is vrij simpel te tekenen, maar moeilijk uit te voeren. Als hij meteen races wint en in de top van het kampioenschap meedoet, dan wordt hij vanzelf een ‘naam’ die je niet kunt negeren. Maar Red Bull kijkt vaak net zo scherp naar de mindere weekenden: haal je daar nog top zes, of glij je dan weg naar nul? Wie in F2 een seizoen bouwt met weinig fouten en veel constante scores, laat zien dat hij klaar is voor de druk.

Daar zit ook meteen de valkuil: F2 is meedogenloos en reputaties bewegen snel. Een paar incidenten, een onhandige reeks kwalificaties of te veel schade, en je krijgt het stempel ‘snel, maar rommelig’. En bij Red Bull is dat een gevaarlijk stempel, omdat er altijd iemand anders op de ladder staat die wél ‘clean’ punten pakt. Voor Tsolov is 2026 daarom vooral één grote opdracht: bewijs dat je niet alleen talent hebt, maar ook controle.

Fionn McLaughlin komt in 2026 op het toneel waar je in één seizoen óf doorbreekt, óf ‘gewoon een rookie’ blijft: F3. De stap is groot, de weekenden zijn kort en kwalificatie is vaak alles. Eén mindere ronde en je start in het middenveld, waar je in F3 al snel in andermans problemen belandt. De coureurs die boven komen drijven, zijn niet per se elke sessie de snelsten, maar de rijders die het vaakst schade vermijden en toch naar voren komen.

Zijn F1-toekomst hangt daarom vooral af van hoe snel hij het F3-spel snapt. Niet alleen rijden, maar ook: banden op temperatuur krijgen op het juiste moment, weten wanneer je punten moet redden, en vooral niet week na week kansen weggooien met kleine fouten. Als hij in het eerste deel van het seizoen al podiums pakt, ontstaat er meteen druk in positieve zin: dan wordt F2 in 2027 ineens realistisch in de hoofden van mensen.

Maar er is ook een nuchtere route: als hij vooral leert, maar je ziet elke maand progressie, kan Red Bull nog steeds investeren in een tweede jaar. Alleen: dat tweede jaar móét dan echt een stap omhoog zijn. Want in dit programma is de regel hard: wie te lang hetzelfde blijft, wordt ingehaald door de volgende lichting. McLaughlin moet dus vooral laten zien dat zijn leercurve steiler is dan die van de rest.

Mattia Colnaghi is in 2026 een interessant verhaal omdat hij niet stilletjes instapt, maar meteen met een label: Red Bull-support, en bovendien bij MP Motorsport. Dat klinkt als een voordeel, maar het betekent ook dat er sneller geoordeeld wordt. In F3 kan hij net als McLaughlin niet rustig drie maanden wennen en daarna pas beginnen; je wordt vergeleken met de andere talenten die óók op een snel pad zitten.

De toekomst van Colnaghi richting F1 ziet er dan net als die van zijn Noord-Ierse collaga logisch uit: een sterk F3-jaar opent de deur naar F2, en vanaf daar wordt superlicentie, timing en stoelruimte het doel. Maar als het te wisselvallig wordt, een podium hier, drie nulweekenden daar, dan gaat de snelheid van zijn pad omlaag. En bij Red Bull is dat het verschil tussen ‘versnellen’ en ‘wachten’.

Rocco Coronel zit in 2026 nog in de fase waarin mensen snel roepen dat het te vroeg is om naar de F1 te kijken, maar Red Bull kijkt juist hier het scherpst naar iets anders dan alleen uitslagen: hoe snel word je volwassen als coureur? In de Spaanse F4 gaat het om basisdingen die later alles bepalen: starts, wiel-aan-wiel, banden sparen, en vooral het vermijden van domme schade. De grootste talenten zijn vaak niet alleen snel, maar ook opvallend snel ‘rustig’. Coronel is daarom een van de grootste kanshebbers om na Max Verstappen te zorgen voor een Nederlands tintje in de Formule 1.

Zijn mogelijke F1-route is dus geen sprint, maar een serie checkpoints. Kan die jongen, want hij is nog altijd maar vijftien, direct meedoen om podiums? Pakt hij pole positions? Wordt hij in de tweede seizoenshelft zichtbaar sterker dan in de eerste? Dat soort signalen zijn in F4 vaak belangrijker dan één uitschieter. Als Coronel in 2026 meteen vooraan zit en je ziet hem maand op maand efficiënter worden, dan kan zijn naam sneller omhoog schuiven dan mensen nu verwachten.

Maar F4 is ook de valkuil-zone: er zijn veel coureurs, veel chaos, en je kunt een heel jaar verpesten met incidenten en fouten. Voor Coronel is 2026 daarom vooral: laat zien dat je niet alleen talent hebt, maar ook discipline. Als dat lukt, wordt het vervolgpad (naar hogere opstapklassen en uiteindelijk F3) ineens concreter. En zodra je in F3 arriveert, gaat het pas echt hard, of het stopt.

De rode draad: Red Bull beloont snelheid, maar eist bewijs in de juiste volgorde Als je deze vier naast elkaar zet, zie je eigenlijk één grote logica. Tsolov moet in F2 bewijzen dat hij klaar is voor ‘volwassen’ weekenden. McLaughlin en Colnaghi moeten in F3 laten zien dat ze niet verdrinken in het geweld, maar juist groeien onder druk. Coronel moet in F4 bewijzen dat hij sneller leert dan zijn generatiegenoten. Vier verschillende fases, dezelfde eis: progressie die je kunt meten.

En precies daar zit de F1-droom: niet in één mooie ronde, maar in een seizoen dat steeds minder ruis heeft. Minder fouten, meer punten, meer controle. Want bij Red Bull is het simpel: als jij het niet afdwingt, staat de volgende junior al klaar om het wél af te dwingen.