Antonelli schrijft geschiedenis met droomzege op Monza: "Dit vergeet ik nooit meer"

Antonelli is bovendien de eerste Italiaanse coureur sinds Ludovico Scarfiotti in 1966 die de Italiaanse Grand Prix weet te winnen. Zijn opmars vanaf P19 is eveneens uitzonderlijk in de geschiedenis van de Formule 1: alleen John Watson won ooit een Grand Prix vanaf een nog lagere startpositie, toen hij in 1983 vanaf P22 de race in Long Beach won. Antonelli maakte zijn historische middag compleet met een rechtstreeks duel met Russell om de zege.

Na afloop moet Antonelli zichtbaar verwerken wat hij zojuist heeft meegemaakt. Zelfs zijn eigen verwachtingen van een mogelijke thuiszege konden volgens de Mercedes-coureur niet tippen aan de werkelijkheid. "Het was eerlijk gezegd nog beter dan ik had verwacht", zegt Antonelli over de ervaring tegen F1TV. "Ik denk dat dit een dag is die ik me voor altijd zal herinneren. Dit is waarschijnlijk mijn meest speciale overwinning tot nu toe."

Vooral het uitzicht vanaf het podium maakt diepe indruk op hem. Hoewel Antonelli niet voor Ferrari rijdt, kreeg de Italiaan volop steun van het thuispubliek op Monza. "Ik denk dat dit het beste podium van het seizoen is", vervolgt hij. "Als je het hele rechte stuk ziet en ziet hoe ongelooflijk vol het staat met mensen, en vervolgens al die steun hoort, dan is dat echt een droom."

Dat Antonelli uiteindelijk überhaupt op dat podium terechtkwam, leek vooraf allesbehalve vanzelfsprekend. Mercedes had verschillende nieuwe motoronderdelen gemonteerd, waardoor de WK-leider naar de achterkant van de startopstelling werd verwezen. Antonelli begon officieel als negentiende, maar maakte onmiddellijk terrein goed. Nog voordat de race na de zware crash van Charles Leclerc werd stilgelegd, was hij al opgeklommen naar de twaalfde positie.

De rode vlag gaf hem vervolgens opnieuw kansen. "Ik geloofde dat het mogelijk was, vooral na de eerste start", legt Antonelli uit. "Ik lag toen al twaalfde en toen kwam de rode vlag. Op dat moment dacht ik: we krijgen nog een kans." Na de hervatting bleef de Italiaan zich naar voren knokken en kwam hij uiteindelijk zelfs in de buurt van de coureurs die vanaf de eerste startrijen aan de race waren begonnen.

Naarmate Antonelli verder naar voren kwam, veranderde zijn doelstelling. Waar een sterke puntenfinish aanvankelijk al een uitstekend resultaat zou zijn geweest, ontstond plotseling een kans om voor de overwinning te gaan. "Daarna kwam ik midden in het gevecht terecht en wist ik dat ik mijn kans had", zegt hij. Met behulp van zijn snelheid en strategie werkte hij zich uiteindelijk op naar de tweede plaats, achter zijn Mercedes-teamgenoot.

Russell had lange tijd de beste papieren voor de overwinning, maar reed in de slotfase op veel oudere banden. Antonelli kwam met verser rubber snel dichterbij. Zijn eerste aanval liep nog mis toen hij kort door het grind ging, maar de Italiaan gaf niet op. Een ronde later plaatste hij opnieuw een aanval en pakte hij de leiding, waarna hij de laatste paar ronden zonder problemen wist uit te rijden.

Dat de coureur naast hem in dezelfde Mercedes zat én zijn belangrijkste concurrent in het kampioenschap is, veranderde niets aan Antonelli's instelling. "Toen ik eenmaal tweede lag en daarna met George om de eerste plaats vocht, wist ik dat ik de intensiteit hoog moest houden en druk moest blijven zetten", stelt hij. Met zijn zege vergrootte hij zijn WK-voorsprong op Russell bovendien van 59 naar 66 punten.

Voor Antonelli draaide het op dat moment echter niet om de stand in het kampioenschap of het beperken van risico's. Na zijn opmars vanaf P19 en met duizenden landgenoten langs het circuit zag hij een kans die hij niet wilde laten liggen. "Op dat moment was er eigenlijk nog maar één ding dat ik wilde doen", benadrukt Antonelli. "Ik wilde winnen."