Buxton vergelijkt Antonelli met Senna en Schumacher: "Een legende wordt geboren"

De omstandigheden maakten de overwinning van Antonelli extra bijzonder. Hij begon de race op de harde band, met het idee om daarmee een groot deel van de Grand Prix af te leggen. De rode vlag na de crash van Charles Leclerc in de eerste ronde veranderde de situatie echter volledig. Coureurs mochten tijdens de onderbreking hun banden wisselen, waardoor de rijders die op de mediumband waren gestart konden overstappen naar de harde compound en vervolgens zonder reguliere pitstop naar de finish konden rijden.

Voor Antonelli werkte die situatie juist de andere kant op. “Antonelli was al op de harde band gestart, dus hij moest een andere compound gebruiken om aan de regels te voldoen”, legt Buxton uit. “Dus laten we kijken of we de mediumband de hele race kunnen laten meegaan.” De Mercedes-coureur moest daarmee een veel lastiger scenario zien te overleven, terwijl hij vanaf de laatste startrij aan zijn inhaalrace begon.

Wat vervolgens gebeurde, verbaasde zelfs Buxton. Antonelli rukte steeds verder op en mengde zich uiteindelijk in de strijd om de overwinning. “Vanaf P19 vecht hij zich helemaal naar voren”, vertelt de analist. “Hij vecht met George Russell voor de leiding van de race. Max Verstappen zit er ook bij in de Red Bull, met dezelfde strategie als Antonelli op die mediums.”

De race was daarmee nog lang niet beslist. Tijdens een Virtual Safety Car besloten Mercedes en Red Bull Antonelli en Verstappen opnieuw naar binnen te halen voor een nieuwe set mediumbanden. Daardoor vielen beide coureurs opnieuw terug in het veld en moest Antonelli zijn comeback nog een keer opnieuw beginnen. Juist dat maakt zijn prestatie volgens Buxton zo indrukwekkend. “Ze stoppen tijdens de Virtual Safety Car en zetten een nieuwe set mediums onder Antonelli, en ook onder Verstappen, waardoor hij terugvalt door het veld”, legt Buxton uit. “En daarna vecht hij zich weer helemaal terug naar voren, gaat hij het gevecht aan met George Russell, pakt hij de leiding en wint hij de race.”

Buxton ziet de prestatie eveneens als een mogelijk kantelpunt in de carrière van Antonelli. Volgens hem liet de Italiaan in Monza zien dat hij niet langer alleen als een veelbelovend talent moet worden beschouwd. “Het is het verschil tussen goed zijn en geweldig zijn”, stelt Buxton. “En wat we in Monza zagen, was dat Antonelli volgens mij één van de groten is.”

Daarbij denkt Buxton bij Antonelli aan coureurs als Senna en Schumacher, maar vooral aan Jim Clark. Voorafgaand aan de Grand Prix werd hem gevraagd naar de beste Italiaanse Grand Prix die hij zich kon herinneren. “Jim Clark leidde de race in 1967, kreeg een lekke band, moest naar de pits en ging een ronde achterstand in”, vertelt Buxton. “Hij maakte die ronde goed, haalde het hele veld in en stond op het punt om te winnen, totdat hij een paar ronden voor het einde motorproblemen kreeg.”

Volgens Buxton is het daarom niet alleen de overwinning zelf die Antonelli zo bijzonder maakt, maar vooral de manier waarop hij die tot stand bracht. De Italiaan vocht zich vanaf de negentiende startplek helemaal terug naar voren en rekende onderweg af met de concurrentie, om vervolgens ook de leiding van Russell over te nemen. Voor Buxton heeft zo'n optreden alles in zich om een carrière te definiëren. “Dat is de dag waarop een legende wordt geboren”, concludeert hij.