Voormalig F1-wereldkampioen Alan Jones overleden op 80-jarige leeftijd

Jones overleed op 5 november, slechts enkele dagen na zijn tachtigste verjaardag. Zijn vrouw Amanda maakte het nieuws namens de familie bekend. “Met groot verdriet maken wij het overlijden bekend van onze geliefde Alan”, laat zij weten. “Hij zal enorm worden gemist en liefdevol worden herinnerd door de mensen die het dichtst bij hem stonden, evenals door de vele fans voor wiens steun hij altijd dankbaar was.”

De Australiër wijdde vrijwel zijn volledige leven aan de autosport. Zijn familie benadrukt dat vooral zijn karakter en passie ervoor zorgden dat hij ook buiten Australië een blijvende indruk achterliet. “Door zijn prestaties, passie en onmiskenbare karakter, zowel op als buiten de baan, heeft Alan een blijvende indruk achtergelaten op de sport, zowel nationaal als wereldwijd.”

Williams speelde uiteindelijk de belangrijkste rol in zijn Formule 1-loopbaan. Jones sloot zich in 1978 aan bij de renstal van Frank Williams en Patrick Head, op een moment dat het team bezig was aan zijn grote opmars. Zijn eerste overwinning voor Williams liet nog even op zich wachten, maar tijdens de Grand Prix van Duitsland in 1979 was het raak.

De tweede helft van dat seizoen vormde vervolgens het begin van Jones' beste periode. Hij won vier van de laatste zes races en eindigde als derde in het wereldkampioenschap. Ferrari was met Jody Scheckter en Gilles Villeneuve al te ver uitgelopen om nog te worden achterhaald, maar Williams had duidelijk laten zien dat het een serieuze kracht was geworden.

Jones maakte het werk een jaar later af. In 1980 won hij vier Grands Prix en stond hij daarnaast nog vijf keer op het podium. Daarmee werd hij de eerste Australische wereldkampioen sinds Jack Brabham in 1966. Voor Williams was de betekenis nog groter: Jones bezorgde het team de eerste wereldtitel uit de geschiedenis van de renstal.

Het succes beperkte zich niet tot het rijderskampioenschap. Williams pakte datzelfde jaar ook de constructeurstitel en wist die in 1981 te prolongeren. Jones kon zijn eigen wereldtitel niet behouden en eindigde als derde achter onder anderen de nieuwe kampioen Nelson Piquet.

De Australiër leek na zijn overwinning tijdens de seizoensfinale in Las Vegas aanvankelijk afscheid te nemen van de Formule 1. In 1983 keerde hij nog eenmalig terug, waarna enkele jaren later opnieuw een comeback volgde. Hij ging aan de slag bij het toenmalige Haas-team, dat geen verband houdt met de huidige Formule 1-renstal met dezelfde naam.

Zijn laatste periode in de Formule 1 verliep minder succesvol. Jones kampte regelmatig met uitvalbeurten en moest het uiteindelijk doen met een vierde en een vijfde plaats als beste resultaten. Na de Grand Prix van Australië in 1986 zette hij definitief een punt achter zijn actieve Formule 1-loopbaan.

Jones kwam uiteindelijk tot twaalf Grand Prix-zeges, 24 podiumplaatsen, zes polepositions en dertien snelste raceronden. Daarnaast werd hij dus wereldkampioen in 1980. Ook buiten de Formule 1 kende hij succes. In 1978 won hij het CAN-AM-kampioenschap met vijf overwinningen in negen races.

Na zijn carrière bleef Jones nauw verbonden aan de autosport. Hij ging aan de slag op de Australische televisie en werkte daarbij onder meer samen met Barry Sheene. Voor zijn bijdrage aan de autosport werd hij in 1980 benoemd tot Member of the Order of the British Empire. De familie bedankt in haar verklaring iedereen die door de jaren heen deel uitmaakte van het leven en de carrière van Jones. “Hij mocht zich ongelooflijk gelukkig prijzen met zoveel fantastische mensen om zich heen.” Jones laat zijn vrouw Amanda, de tweeling Zara en Jack, dochter Camilla en geadopteerde zoon Christian achter.