Montoya is niet echt onder de indruk van 'nieuwe teams': 'In principe is het gewoon een Ferrari'

Dat onderscheid is in moderne F1 enorm, omdat de eerste seizoenen vaak niet worden gewonnen met bravoure, maar met een stabiele basis. Wie snel een betrouwbaar totaalpakket heeft, kan de aandacht verleggen naar aerodynamica, correlatie en updates. Wie tegelijk een eigen krachtbron én transmissie moet uitvinden, stapelt risico’s op. Montoya legt het dus niet neer als ‘wie heeft het meeste geld’, maar als ‘wie kiest de slimste route naar een bruikbaar platform’.

Over Cadillac is Montoya dan ook vrij uitgesproken. ‘Met Cadillac ga ik ervan uit dat ze de voorwielophanging, de achterwielophanging, de versnellingsbak, de motor, het vermogen, eigenlijk alles van Ferrari krijgen, een beetje zoals Haas dat doet.’ Daarmee schetst hij een instapmodel waarin de lastigste mechanische onderdelen niet vanaf nul hoeven te worden ontwikkeld. Het helpt volgens Montoya om sneller op niveau te komen, omdat je in elk geval niet begint met een groot betrouwbaarheid- of integratieprobleem.

Toch is het volgens hem niet zo dat je met Ferrari-onderdelen automatisch mee kunt doen. ‘Je moet een goed aeropakket en een goede basis bouwen’, benadrukt Montoya tegenover Vision4Sport. Dat blijft het echte werk, want juist daar zit het verschil tussen gewoon rondrijden en punten scoren. ‘Maar kijk naar het eerste jaar van Haas toen ze binnenkwamen, ze deden het best goed. Eigenlijk was waarschijnlijk hun beste seizoen ooit hun eerste seizoen.’

Bij Audi ziet Montoya juist een veel steiler pad, omdat het project volgens hem te veel bouwstenen tegelijk moet neerleggen. ‘Audi zit in een veel lastiger parket. Ze moeten hun eigen krachtbron en hun eigen versnellingsbak ontwikkelen. Ze hebben altijd met Ferrari-spul gereden, want het is eigenlijk Sauber.’ Met andere woorden: de organisatie heeft jaren gewerkt binnen een model waarin belangrijke componenten van buiten kwamen. ‘Nu moet Audi alles zelf bouwen. Dus ze zullen het zwaarder hebben om binnen te komen.’ Montoya verwacht dus niet meteen succes voor het Duitse team, maar een proces waarin het eerste doel vooral is om het project überhaupt stabiel te krijgen.

‘Maar ze zullen dat begrijpen. Hun doel is om competitief te proberen te zijn de komende jaren en om over vier of vijf jaar echt een kans te hebben.’ Alleen zit de echte spanning volgens Montoya hoger in de organisatie, bij de verwachtingen van bovenaf. ‘De vraag is of de hele raad van bestuur zich daar prettig bij gaat voelen. Het is makkelijker als je zegt dat het een vijfjarenplan is, maar ze zullen nog steeds hopen om snel al redelijk goed te zijn.’ En precies dát maakt het interessant: hoe lang blijft het verhaal ‘bouwen aan de toekomst’ overeind als de eerste seizoenen vooral bestaan uit kinderziektes, tegenvallende prestaties en een paddock die nooit geduldig is?