Britse analist fileert McLaren: 'Dit was geen pech, dit was menselijk falen'

Het pijnlijkste was dat het team niet werd ingehaald op pure snelheid, maar zichzelf in de problemen manoeuvreerde. In de kwalificatie en tijdens de longruns was duidelijk dat de MCL39 perfect aansloot bij de karakteristieken van het Losail International Circuit. De auto had de snelheid, de stabiliteit en het bandengebruik volledig onder controle. Toch bleek dat irrelevant zodra de rest van het veld op nieuw rubber reed en McLaren vastzat op een strategie die al na één ronde achterhaald was.

In zijn column voor The Race analyseert Mark Hughes haarfijn hoe deze misser kon ontstaan. ‘McLaren koos ervoor om niet te stoppen onder de safetycar, en dat was de spil van het hele drama’, schrijft hij. ‘Het was geen klein besluit, geen detail, het was de beslissing die de race openbrak voor iedereen behalve henzelf.’ Volgens Hughes had het team simpelweg niet door hoe groot het nadeel zou worden. ‘Ze gaven de concurrentie een gratis pitstop, terwijl ze zelf vasthielden aan iets dat al op papier niet werkte.’

Hij wijst op een diepere strategiefout dan alleen een verkeerd moment kiezen. ‘Er zat een soort ideologische overtuiging achter dat trackpositie altijd de hoogste prioriteit moet hebben’, legt Hughes uit. ‘Maar in Qatar, met een verplichte driestopper waarmee iedereen al worstelde, was trackpositie bijna waardeloos. Het benutten van een safetycar was essentieel, en McLaren negeerde dat volledig.’ Dat gebrek aan flexibiliteit was volgens hem het kernprobleem.

Hughes onderstreept dat de basis van het pakket van McLaren ijzersterk was, wat de fout nog opvallender maakt. ‘De MCL39 had absoluut de snelheid om Max Verstappen onder druk te zetten, of in elk geval comfortabel een één-twee binnen te halen. De auto was fantastisch in de snelle secties, stabiel, voorspelbaar. Alles wat je nodig hebt om een race als deze te domineren.’ Maar die kwaliteiten verdwenen als sneeuw voor de zon door het strategische debacle. ‘Je kunt niet winnen als de concurrentie steeds met nieuw rubber mag herstarten. Het was een gevecht dat ze zichzelf oplegden.’

Wat Hughes het meest frustreerde, was dat de misser volgens hem volledig vermijdbaar was. ‘Dit was geen ongelukkige timing, geen pech, geen technisch falen. Dit was een menselijke fout, gemaakt door mensen die beter hadden moeten weten.’ Hij wijst erop dat de omstandigheden vooraf bekend waren. ‘Iedereen wist dat de bandenlimieten de race zouden veranderen in een reeks sprints. De safetycar was een geschenk. En McLaren weigerde het uit te pakken.’

Daarnaast zag hij een patroon dat verder teruggaat dan één race. ‘McLaren heeft dit seizoen vaker momenten gehad waarop het conservatisme het won van de logica’, verklaart de Brit. ‘Zodra ze onder druk staan, slaan ze dicht. En in een titelstrijd kun je je dat niet veroorloven. Je kunt een race verliezen omdat iemand anders sneller is. Maar als je hem verliest terwijl je zelf de snelste bent, is dat nooit de auto, dat is altijd het team', besluit Hughes.