Column: Jacques en de nachtkaars

Dit keer gaf de ex-wereldkampioen gevraagd (of ongevraagd) commentaar op coureurs die commentaar hadden gegeven op de beslissing van Fernando Alonso om de Grand Prix van Monaco te laten schieten om de Indy500 te rijden. Commentaar op commentaar dus. Sjoerd begon zijn artikel als volgt: 'Als je goede quotes wil hebben, dan interview je Jacques Villeneuve. De Canadese zuurpruim en voormalig wereldkampioen weet altijd wel iemand onderuit te halen'.

‘Dat is het!’ dacht ik na het lezen van het artikel. Precies dat. Jacques Villeneuve is een ongelooflijke zuurpruim geworden. Een coureur die na een fantastische start van zijn carrière de ene na de andere stomme beslissing genomen heeft en nu als analist wanhopig probeert om relevant te blijven want als coureur is het hem door voornoemde beslissingen niet gelukt. Jacques heeft de Formule 1 niet los kunnen laten zoals de Formule 1 Jacques al een jaar op twaalf, dertien geleden los gelaten heeft. Jacques is als de nachtkaars van zijn eigen carrière die weigert om op een waardige manier uit te gaan.

En dat is ongelooflijk jammer. Dit schrijvende realiseer ik me dat Jacques een karikatuur van zichzelf geworden is. Jacques Villeneuve was mijn held toen ik net de Formule 1 ging volgen. Niet Michael Schumacher, niet Damon Hill, maar Jacques Villeneuve. Jacques Villeneuve was rock n’roll. Jacques Villeneuve kwam als regerend IndyCar, toen CART, kampioen en winnaar van de Indy-500 in 1996 de Formule 1 in gestormd op eenzelfde manier als Max Verstappen dat anno 2015 deed. Met branie, met lef en met een ongelooflijke dosis talent.

In 1994 racete Jacques in het CART kampioenschap waar hij als rookie direct tweede werd bij de Indy-500 en zijn eerste overwinning pakte op Road America. Hij werd zesde in het kampioenschap en won de ‘rookie of the year award’. Het jaar erop won hij Indianapolis ondanks een twee-ronden straf halverwege de race. Hij vocht zich terug en won zoals alleen echte racers dat kunnen. Rock n’ Roll. De dood of de gladiolen. Dat was Jacques Villeneuve.

Nadat hij in 1995 de titel in het CART kampioenschap had gewonnen volgde de overstap naar de Formule 1. Villeneuve debuteerde in Australië op imponerende wijze. Pole-position en slechts een olielek voorkwam dat hij meteen zijn eerste Formule 1 race zou winnen. Hij won dat jaar vier races en bracht het kampioenschapsgevecht met teamgenoot Damon Hill naar de laatste race van het seizoen. In 1997 deed Villeneuve hetzelfde als wat hij in 1995 in Amerika deed. Wereldkampioen worden in pas zijn tweede seizoen. Vier jaar racen op topniveau. De Indy-500 winnen, het CART kampioenschap winnen en wereldkampioen Formule 1 worden. En toen ging het mis.

In 1998 nam Villeneuve de stomste beslissing uit zijn carrière. Hij koos voor een avontuur met zijn manager Craig Pollock en chassis-bouwer Adrian Reynard in plaats van een verlengd verblijf bij Williams, waar BMW motoren in aantocht waren, of een transfer naar McLaren. British American Racing werd opgericht en het werd een flop van jawelste. Villeneuve viel de eerste elf (!!) races in 1999 uit in een verschrikkelijk lelijke auto met een ritssluiting in de livery, met als klap op de vuurpijl een mega-klapper op het circuit van Spa-Francorchamps waar Villeneuve met teamgenoot Ricardo Zonta gewed had dat Eau Rouge echt wel vol gas te doen was. Daar had ik dan wel weer respect voor. De jaren er na ging het beter met BAR. Villeneuve scoorde de meeste punten voor het team en liet af en toe nog een vlaag van zijn klasse zijn. Twee keer stond de Canadees nog op het Formule 1 podium. Eind 2003 was het einde van het tijdperk Jacques Villeneuve daar. De voormalig wereldkampioen werd om de oren gereden door de toen nog jonge Jenson Button en nog voor de laatste race van het seizoen stond Villeneuve op de keien.

Pas aan het eind van 2004 keerde hij terug in de Formule 1 als vervanger van de ontslagen Jarno Trulli bij Renault. Renault wilde uitgerekend BAR verslaan om de tweede plaats in het Constructeurs-kampioenschap. Villeneuve scoorde in drie races precies nul punten en Renault werd derde in het WK. Het WK dat ze overigens een jaar later zonder Villeneuve zouden winnen.

Nee, Villeneuve koos ervoor om in 2005 voor Sauber te racen. Bij Sauber was er immers sprake van dat het team na 2005 overgenomen zou worden door BMW en Villeneuve zag een kans om nog één keer een gooi naar de wereldtitel te doen. Het liep anders. Villeneuve werd in 2005 regelmatig op pure snelheid geklopt door Felipe Massa en werd pas na veel vijven en zessen aan het eind van het jaar bevestigd als coureur voor het nieuwe BMW Sauber voor 2006. Villeneuve zou het einde van 2006 niet halen. Nadat hij in Duitsland een blessure op had gelopen en de Grand Prix van Hongarije moest missen voorzag hij door de prestaties van zijn vervanger, ene Robert Kubica, dat zijn dagen bij het team geteld waren. Nog voor de Grand Prix van Italië volgde de mededeling dat BMW en Villeneuve afscheid van elkaar namen.

En nog was de nachtkaars niet uit. In 2010 dook de naam Villeneuve ineens op bij Stefan GP, een Servisch team dat aasde op een Formule 1 plek in dezelfde procedure die Virgin Racing, HRT en Lotus Racing wel een startplek opleverde. Villeneuve paste zelfs een stoeltje bij dit Stefan GP, dat overblijfselen uit de boedel van Toyota, dat net de stekker uit hun Formule 1 had getrokken, had overgenomen.

In 2011 doken er berichten op dat Villeneuve overwoog om onder zijn eigen naam een team op te richten. Villeneuve Racing zou in samenwerking met het Italiaanse Durango team het levenslicht moeten zien en Villeneuve verklaarde in de media dat zijn poging serieus was en dat hijzelf ook voor het team uit zou gaan komen. Het is nooit tot een Grand Prix start voor Villeneuve Racing gekomen.

Tot op de dag van vandaag vraag ik me af hoe we ons Jacques Villeneuve nu moeten herinneren. Als die jonge, talentvolle do-or-die coureur die met eerst geblondeerd en later paars haar eerst de Indy-wereld en daarna het Formule 1-circus voor zich won door klasse, kwaliteit en durf en daarnaast tijdens GP weekenden aan de arm van de mooiste vrouwen (Danni Minogue) door de paddock liep.

Of als de coureur die sinds 2002-2003 zo erg in zijn eigen legende is gaan geloven dat hij totaal de signalen gemist heeft dat hij niet meer relevant is en nu als analist, criticaster of zuurpruim, zoals collega Sjoerd hem omschreef, keer op keer zijn vijf media minuutjes van bekendheid koestert en daarbij iedereen van Max Verstappen tot Lance Stroll en recentelijk Nico Hülkenberg door het slijk trekt?

Ik kies voor het eerste. Maar dan is het nu wel tijd dat Jacques Villeneuve zijn eigen nachtkaars uit blaast.