Bearman leert van wielerkampioen Pogačar: "Hij begrijpt wat anderen niet kunnen begrijpen"

Daarbij heeft Bearman een trainingspartner van uitzonderlijk niveau gevonden. Wanneer hun agenda’s het toelaten, rijdt hij samen met Tadej Pogačar, soms in gezelschap van Carlos Sainz. Voor de succesvolle wielrenner gaat het op zulke momenten doorgaans om een ontspannen herstelrit, maar Bearman ervaart dat heel anders. Zelfs als Pogačar nauwelijks uit zijn comfortzone komt, moet de Formule 1-coureur diep gaan om het tempo meerdere uren vol te houden.

Bearman vertelt dat zijn gezamenlijke ritten met Pogačar niet wekelijks plaatsvinden. Beide topsporters reizen veel en hebben hun eigen trainingsprogramma, waardoor ze vooral samen fietsen wanneer ze toevallig tegelijkertijd in Monaco zijn. "Ik breng best veel tijd met Tadej door wanneer we allebei thuis zijn, al gebeurt dat niet zo vaak", zegt Bearman in de Beyond the Grid-Podcast. "Wanneer hij een rustige dag heeft, proberen we samen te gaan fietsen. Carlos sluit zich ook regelmatig bij ons aan."

Een vier uur durende rit maakt Bearman duidelijk hoe groot het fysieke verschil met een professionele wielrenner werkelijk is. Waar de Brit naar eigen zeggen voortdurend tegen zijn limiet rijdt, blijft de hartslag van Pogačar opvallend laag. "Voor hem is het absoluut geen trainingsdag, maar voor mij zeker wel", vertelt Bearman. "De vorige keer maakten we een behoorlijk lange rit van vier uur. Voor mij was het ontzettend zwaar en ik moest echt maximaal pushen."

De gegevens na afloop zorgen voor een pijnlijke, maar humoristische realitycheck. Bearman ziet dat zijn eigen gemiddelde hartslag rond de 150 slagen per minuut ligt. Pogačar, die recentelijk voor de vijfde keer de Tour de France won, komt tijdens dezelfde tocht nauwelijks boven de honderd uit. "De gemiddelde hartslag van Tadej was iets van 99 en die van mij was 150", vervolgt de Haas-coureur. "Dat zet je wel even op je plek." Over de maximale zuurstofopname van Pogačar grapt hij: "Die is waarschijnlijk minstens twee keer zo hoog als die van mij."

Bearman wil tijdens de eerste fase van zijn zomerstop bewust niet te intensief trainen. Hij brengt eerst tijd thuis en met zijn familie door en beperkt zich hooguit tot een potje padel. Pas richting het einde van de vakantie wordt het programma zwaarder. "In de laatste anderhalve week neem ik mijn fiets mee", legt hij uit. "Daarna doe ik drie of vier dagen een fietstrainingskamp in Zwitserland, in de bergen waar de Ronde van Zwitserland eindigde."

De relatie met Pogačar levert Bearman meer op dan alleen een betere conditie. De twee praten regelmatig over de mentale druk die komt kijken bij presteren op het hoogste niveau. Hoewel Formule 1 en wielrennen totaal verschillende sporten zijn, herkent Bearman veel van de uitdagingen waarmee Pogačar te maken krijgt. "Soms praten we over het omgaan met druk en de moeilijkheden binnen onze sporten", zegt hij. "We zijn allebei actief op het hoogste niveau."

Volgens Bearman ligt bij wielrennen een grotere nadruk op pure fysieke belastbaarheid. Een renner moet zijn lichaam tijdens lange wedstrijden volledig kunnen uitputten en toch blijven presteren. In een Formule 1-auto speelt het mentale gedeelte volgens hem een nog bepalendere rol. "Bij het wielrennen is het heel sterk een fysiek spel", stelt Bearman. "Je moet lichamelijk honderd procent zijn. Bij ons drijf je het lichaam niet voortdurend tot de absolute limiet, maar mentaal is het ontzettend uitdagend."

Bearman, die met vrienden een eigen fietszaak is begonnen, zoekt daarom ook buiten de autosport contact met succesvolle atleten. Naast wielrenners spreekt hij met tennissers en andere professionele sporters die begrijpen hoe het voelt om continu beoordeeld te worden en onder grote druk te presteren. "Het is interessant om ervaringen met andere sporters te delen", benadrukt Bearman. "Ik breng graag tijd met hen door, omdat je veel kunt leren van iemand die in zijn eigen sport zo succesvol is als Tadej. Zij begrijpen de uitdagingen die wij meemaken."