Britse journalist zag Red Bull al eerder in de moeilijkheden komen: "Veel beter dan Red Bull"

Hughes benadrukt dat Red Bull op Zandvoort simpelweg niet op het niveau zat van McLaren, Mercedes en Ferrari. Die drie teams vochten op verschillende momenten om de beste papieren, terwijl Red Bull volgens hem duidelijk achterbleef. “Alle drie waren ze veel beter dan Red Bull”, schrijft Hughes over McLaren, Mercedes en Ferrari. Voor Verstappen kwam daar vervolgens de klap bovenop dat zijn thuisrace al vroeg klaar was.

Verstappen had net zijn toekomst aan Red Bull verbonden tot 2030, maar kon dat moment niet bekronen voor eigen publiek. Hughes noemt hem nadrukkelijk “de pas opnieuw vastgelegde Max Verstappen” en beschrijft hoe de Nederlander aan het einde van de eerste ronde hard crashte. Dat zorgde voor rode vlaggen en haalde direct de spanning weg voor de duizenden fans die vooral voor Verstappen naar Zandvoort waren gekomen.

Zandvoort werd door Hughes neergezet als een evenement dat in grote mate door Verstappens succes was ontstaan. Juist daarom zat er zoveel symboliek in zijn vroege uitvalbeurt. “Het evenement dat door zijn succes was gecreëerd, tekende prachtig af van de Formule 1”, schrijft Hughes, ondanks de teleurstelling rond Verstappen. De race zelf leverde namelijk wel een “fascinerende achtbaan van wisselende kansen en dramatische momenten” op, zo vertelt hij bij Motorsportmagazine.com.

Red Bull kon volgens Hughes geen vuist maken tegen de auto’s vooraan. Mercedes was vooral sterk op de rechte stukken in sector één, McLaren pakte enorm veel tijd in de snelle bochten van de middensector en Ferrari zat daar als een soort middenweg tussenin. Hughes noemt de Ferrari “een soort halfway-house tussen de twee”, met bovendien goede bandenslijtage op een baan die veel van de achterbanden vroeg.

Norris was uiteindelijk de man die de race naar zich toetrok. Hughes zag hoe de McLaren-coureur Kimi Antonelli moest achterhalen en passeren om de Grand Prix te winnen. Dat gebeurde toen beide coureurs de Ferrari van Lewis Hamilton op oudere banden naderden richting Tarzan. “Hij had één kans om de move te maken”, schrijft Hughes, “en hij greep die, buitenom, zeven ronden na zijn tweede stop.”

Antonelli verloor de race volgens Hughes mede doordat Norris in de middelste stint langer buiten bleef en daardoor in de slotfase een bandenvoordeel had. Norris zakte eerst terug tot drie seconden achter de Mercedes, maar kwam daarna sterk terug. Hughes legt uit dat “het nieuwere rubber” én het feit dat Antonelli’s auto “de harde band echt niet fijn vond” genoeg waren om Norris weer naar de staart van zijn rivaal te brengen.

Hughes zag ook hoe McLaren en Norris hard hadden gewerkt om de auto beter te begrijpen. In de sprint was de McLaren door de snelle bochten juist té goed geweest, waardoor de achterbanden te zwaar werden belast. Voor de Grand Prix werd dat opgelost. Hughes schrijft dat “veel werk van McLaren en veel analyse van Norris en zijn team” de situatie volledig veranderden.

Verstappen bleef ondanks de sportieve hoofdrol van Norris de emotionele kern van het weekend. De Dutch Grand Prix was jarenlang verbonden aan zijn populariteit, zijn succes en de oranje massa’s op de tribunes. Dat uitgerekend hij in de laatste editie zo vroeg uitviel, maakte het volgens Hughes extra wrang. De race nam afscheid met spektakel, maar Verstappen zelf met een harde crash.

De Nederlander zal echter vooral balen dat hij het Nederlandse publiek in die laatste Grand Prix geen passend slotstuk kon geven. Hughes schetst een race waarin McLaren, Mercedes en Ferrari de toon zetten, terwijl Red Bull en Verstappen juist wegvielen. Daardoor werd Zandvoort een fascinerende race voor de neutrale kijker, maar voor de Verstappen-fans vooral een pijnlijk afscheid.