Norris is zijn familie dankbaar na eerste titel: 'Dit is niet mijn kampioenschap, maar het onze'

Norris benadrukt op de persconferentie na de beslissende race dat zijn wereldtitel voor hem niet enkel een sportieve prestatie is, maar de culminatie van jaren aan opofferingen van de mensen om hem heen. Zijn gedachten gingen tijdens de laatste ronde vooral terug naar die beginjaren, naar zijn ouders en naar de weg die hem hier bracht. De emotie zat hoog en dat was ook te horen in zijn woorden na afloop, waarin hij de titel vooral deelde met zijn familie en omgeving.

‘Ik moet gewoon lachen. Het is moeilijk te omschrijven, moeilijk in woorden te vatten’, begint Norris. ‘Ik wil gewoon tijd doorbrengen met mijn team, mijn engineers, mijn moeder en mijn vader. Ik weet niet eens wat ik ga zeggen. Er zit zoveel meer in om te bereiken wat we vandaag hebben bereikt.’ Hij vertelt hoe de laatste ronden hem terugbrachten naar het moment dat hij voor het eerst Formule 1 op tv zag en zijn eerste kart ooit.

Norris spreekt ook uitgebreid over de rol van zijn ouders. ‘Ik zou hier niet zijn zonder mijn ouders en de offers die ze hebben gebracht. Mijn broer en zussen, de keren dat ze me berichtten en ik niet reageerde… alles wat heeft geleid tot wat we vandaag hebben bereikt. Dit is niet míjn wereldkampioenschap. Dit is óns kampioenschap. Ik mag eindelijk dank je wel, mam en dank je wel, pap zeggen.’

Hij benadrukt hoe groot dit moment voor hem en zijn familie is. ‘Zij zijn degenen die zoveel hebben opgeofferd zodat ik de gelukkige jongen kon zijn die vandaag zijn droom leeft.’ Norris beschrijft hoe het kampioenschap voelt als een manier om zijn familie te laten zien dat alles wat zij voor hem deden, de moeite waard was. ‘Het mooiste dat er is, is mijn ouders trots maken, mijn vrienden trots maken, de mensen die me steunen.’

De nieuwe wereldkampioen geeft aan dat hij met deze titel eindelijk tastbaar iets kan teruggeven. ‘Ik heb nu iets waarmee ik écht kan zeggen dank je wel, niet alleen in woorden, maar in de vorm van een kampioenschap. Ik mag ze laten glimlachen. En dat is alles wat ik in mijn leven wil: dat zij gelukkig zijn en mee kunnen vieren. Dat is wat ik vandaag voor hen heb kunnen doen.’

Over de emotionele druk van het weekend is Norris ook duidelijk. ‘Ik had veel moeilijke momenten aan het begin van het seizoen. Ik had mooie momenten, die eerste overwinning in Australië gaf me een grote boost, maar al snel had ik geen goede reeks meer.’ Hij prijst daarbij ook de uitstekende vorm die zijn teamgenoot Oscar Piastri in die periode had en de opmars van Max Verstappen richting het slot van het seizoen. ‘Oscar deed het ongelooflijk en zat vaak voor me. Het werd soms echt heel lastig, ook met Max op het einde.’

Hij vertelt hoe hij in die periode bewust zijn team én zijn persoonlijke omgeving uitbreidde. ‘Ik heb mijn groep moeten uitbreiden: mensen in de paddock, maar meer nog daarbuiten, vrienden, familie, coaches, mensen die me helpen beter te denken en beter te presteren.’ Dat zorgde voor een ommekeer. ‘De grote hoeveelheid mensen om me heen hielpen me om rustiger te worden, om de druk niet te voelen, of in elk geval te presteren onder druk.’

Norris analyseerde zijn seizoen eerlijk. ‘Mijn eerste seizoenshelft was niet het indrukwekkendst. Ik maakte fouten, slechte keuzes. Maar hoe ik dat heb kunnen omdraaien en zo’n tweede seizoenshelft heb kunnen rijden, maakt me trots, dat ik mezelf ongelijk heb bewezen. Er waren twijfels aan het begin van het jaar, en ik heb mezelf ongelijk bewezen.’

Tot slot beschrijft hij het gevoel van de laatste meters richting de titel: ‘Ik voelde me kalm… tot drie bochten voor het einde. Toen begon ik een beetje te trillen. Ik dacht aan al die ongelooflijke herinneringen. En toen ik de lijn overstak en het team zag, wist ik dat dit een moment is dat ik nooit ga vergeten.’