Ook zonder startspin was een podium voor Verstappen in Miami een ambitieus streven

Nadat hij terechtkwam in het middenveld, kreeg hij het meteen aan de stok met heren als Carlos Sainz en Alexander Albon, terwijl Liam Lawson, rijdend voor zusterteam Racing Bulls, hem kortstondig ophield. Zijn team vroeg de Nieuw-Zeelander om Verstappen te laten passeren en hij gehoorzaamde. Vanaf toen was de Grand Prix voor Verstappen er eentje van middenveldgevechten, een vroege stop tijdens de safety car en de hoop op nog een safety car, zodat Red Bulls Hannah Schmitz een penibele situatie toch nog om had kunnen draaien. De safety car kwam niet en tegen de tijd dat de geblokte vlag viel, had Verstappens rubber het min of meer begeven en werd hij gemakkelijk gepasseerd door diverse rijders in de voorhoede.

Laten we beginnen met te vermelden dat deze analyse bestaat uit stevig wat what ifs. Het doel van de analyse is dan ook niet om met zekerheid vast te stellen wat Verstappens eindpositie zou zijn zonder sprint, maar meer om aan te geven in welke richting we moeten denken. Naast algemene vermakelijke waarde zegt een dergelijke analyse ook iets over de vorm van Red Bull, want in de eerste drie races van het jaar verbleekte het ten opzichte van concurrenten Mercedes, McLaren en Ferrari. Juist die tweede kwalificatieplek van Verstappen deed vermoeden dat Red Bull, nu ook met draaiende achtervleugel, wellicht wat tijd gewonnen had op de andere frontrunners.

De start is redelijk gemakkelijk te lezen. Verstappen en Kimi Antonelli waren ongeveer even snel weg. Charles Leclerc wist in zijn Ferrari, zoals wel vaker dit jaar, goed van de lijn te komen en positioneerde zichzelf meteen aan de buitenkant van de Mercedes. Verstappen moest aan de binnenkant verdedigen, kneep Lando Norris af en maakte daarmee de eerste bocht ook meteen noodgedwongen redelijk lastig voor zichzelf. Zowel Verstappen als Antonelli verremden zich, waarna Leclerc er met de eerste positie vandoor ging. Antonelli schoot van het circuit maar kon door, Verstappen maakte enkele tientallen meters verder pas zijn pirouette. Had hij dit niet gedaan dan was hij de tweede ronde redelijkerwijs ingegaan als tweede.

Leclerc had dan voor hem gelegen, Antonelli achter hem en de twee McLarens daar weer achter. George Russell was dan de hekkensluiter van de top zes geweest. Dit is ook exact hoe de heren de start-finish over kwamen na de eerste ronde, op Verstappen op P2 na dan. Terwijl Verstappen op het middenveld kibbelde, zagen we vooraan Leclerc wegtrekken bij de rest van het veld. Antonelli wist hem redelijk te volgen, met de twee McLarens op ongeveer dezelfde pace erachteraan. In absolute en visuele analyses had Verstappen hier zonder spin nog prima tussen gepast, voordat de heren in hun wedstrijdritmen kwamen. Dan begint race pace immers pas een rol te spelen.

De heren voor wie Verstappen afgelopen zondag geëindigd is, hadden zonder spin de snelheid niet gehad om het van hem te winnen, op Leclerc na. Het is natuurlijk nooit te zeggen of de Monegask in een alternatief racescenario ook gespind was, dus we gaan er vanuit dat hij dit niet gedaan had. Het gebeurt hem vaker níét dan wél. Leclerc, duidelijker de snellere van de twee Ferrari's, had over de gehele race een pace die significant lager lag dan die van Verstappen. Met name tijdens zijn stint op de hards werd het verschil zeer duidelijk. Toen hij Verstappen in ronde 46 inhaalde, waren de banden van de Red Bull-coureur nog niet eens op hun slechtste of zwakste moment. Een start waarbij Verstappen P2 vast had gehouden had dus betekend dat hij hoogstwaarschijnlijk een tijdje tegen de Ferrari-achtervleugel aan had gekeken, waarna Leclerc langzaamaan bij hem weg zou trekken.

Verstappen kon Antonelli in Miami in de eerste vijf ronden matchen op race pace. Daarna veroorzaakte de crash van teamgenoot Isack Hadjar een safetycar en kon Verstappen vers rubber gaan halen. Vanwege zijn flat spot lang geen slecht idee. Van ronde 11 tot en met 20 groeide het gat tussen Verstappen en Antonelli van ongeveer 9,5 seconden naar 15 seconden. Dit waren ronden waarin Verstappen op nieuwere en hardere banden streed tegen de mediums van de jonge Italiaan. In deze directe vergelijking verloor hij een halve seconde per ronde. Na een ronde of 15 was de rek er voor Antonelli wel uit, maar nog steeds leverde hij niet echt in. Het paceverschil vlakte om dat moment wel iets af.

Zodra beide heren op de harde band stonden, groeide het gat hard. Logisch ook, want waar Antonelli in die eerste paar ronden juist meer grip kreeg met het nieuwe rubber, was Verstappen al een ronde of 20 bezig. Hier had altijd een significante delta gezeten, dus het vergelijken van deze rondetijden wordt al lastiger. We zien over de gehele breedte van de race dat Norris' pace, niet eens in schone lucht, ongeveer net zo hoog lag als die van Antonelli. Hiermee zeggen we eigenlijk dat beide coureurs voor Verstappen niet te verschalken waren op de zondag, waar dat over één ronde dus wel lukte in de Verenigde Staten.

Er zijn twee coureurs die Verstappen wellicht wél uit had kunnen dagen zonder spin. Piastri en Russell waren beiden duidelijk inferieur aan hun teamgenoten in Miami. Ook in de rondetijden wordt dat duidelijk. Zo verloor Russell tussen die eerste safety car en zijn eigen pitstop zo'n 7,5 seconden relatief aan de top van het veld, waar Verstappen min of meer dezelfde hoeveelheid tijd verloor, op een compound harder. Nog voordat Russells banden écht versleten waren, riep Mercedes hem al naar binnen voor een undercut. Piastri verloor van ronde 11 tot en met ronde 26 zo'n 11 seconden relatief aan de top, waar Verstappen in die periode zo'n 10 seconden verloor. We moeten hier rekening houden met de bandendegradatie van de Australiër, maar het illustreert wel dat de heren elkaar weinig ontliepen.

De extreme slijtage van Verstappen vanwege Schmitz' gokje stond Russell en Piastri in Miami toe om hem op het asfalt gemakkelijk te passeren. Dat was een stuk pittiger geweest wanneer Verstappen op eenzelfde strategie had gezeten. We weten hoe stevig hij gevechten in kan gaan en hoe voorzichtig tegenstanders daarom ook zijn op het circuit. Met andere woorden: het is beslist niet met zekerheid te zeggen dat Piastri en Russell het van Verstappen gewonnen hadden wanneer laatstgenoemde niet weggevallen was aan de start.

Realistisch gezien kunnen we dus stellen dat Verstappen maximaal twee punten misgelopen is in Miami. Antonelli en Norris had hij niet verslagen, Leclerc evenmin. Laatstgenoemde gaf de Limburger afgelopen zondag een cadeautje door een fout te maken, maar had in principe voor de Red Bull moeten eindigen. Aangenomen dat Verstappen vervolgens zijn gebruikelijke klasse en vernuft getoond had op het circuit, durven we wel te stellen dat Lewis Hamilton, Russell en Piastri het af hadden moeten leggen. Daarmee kom je op een eindvonnis van een P4 in het beste geval. Dat is ten opzichte van zijn gerealiseerde P5 slechts één positie hoger, twee puntjes waard.

Wat dit zegt over de vorm van Red Bull? Een stuk beter dan in de eerste Grands Prix, maar echt nog lang niet goed genoeg. In deze fase van het kampioenschap is een podium haalbaar, maar aan overwinningen mag Verstappen echt nog niet denken. Sterker nog, om dat podium te mogen bestijgen, moet er wel iets geks gebeuren bij een van de concurrerende teams. Indien dat niet zo is, hebben Ferrari, McLaren én Mercedes alle drie een coureur die op pace in het respectievelijke materiaal sneller zijn dan Verstappen in de Red Bull. Een lichtpuntje is dat de gigantische vormdip van begin dit seizoen in ieder geval deels weggewerkt lijkt. Nu is het kijken of Red Bull de stijgende lijn door kan trekken.