Bearman openhartig over eerste periode als F1-coureur: 'Ik voelde me extreem eenzaam'

Dat werd volgens Bearman zelfs heftiger door de F1-kalender zelf. Niet alleen waren het meer races dan in Formule 2, maar vooral de verre bestemmingen en lange trips, met taalbarrières en een omgeving waarin je je eigen taal niet eens meer om je heen hoort. Het resultaat is een raar soort ritme: overdag midden in de hectiek van het team, ’s avonds in een hotelkamer waar het ineens stil is.

‘Ja, ik vond F1 eenzaam in mijn eerste seizoen’, vertelt Bearman in de High Performance-Podcast. ‘Zelfs in extremere mate, omdat je vaak langer onderweg bent. Je reist naar verder weg gelegen plekken. Je komt op plaatsen waar mensen soms minder goed Engels spreken. Je kunt in Japan of China zijn en dan is die taalbarrière er. En zelfs het feit dat je je eigen taal niet om je heen hoort, is soms al vreemd.’

Bearman benadrukt dat hij nog geluk had met steun van thuis. ‘Mijn vader heeft veel moeite gedaan om vorig jaar bij veel races te zijn’, vertelt hij. ‘Dat is bijna een soort continuïteit voor mij.’ Maar zelfs met die basis bleef de start van het seizoen zwaar. ‘Vooral aan het begin vond ik het reizen echt uitdagend, omdat F1 tien races meer is dan F2. En die extra tien zijn óók de verste bestemmingen op de kalender.’

De grootste klap komt volgens de Haas-coureur juist door het contrast binnen één dag. ‘Je gaat van het ene uiterste: op de baan zijn met honderden mensen en geen tijd hebben om iets voor jezelf te doen’, legt hij uit. ‘En dan kom je terug in je hotelkamer en ben je alleen. Dat is zo’n tegenstelling. Je gaat dan te veel nadenken en het is heel gek. Het is een extreem verschil.’

Dat moment voelt volgens Bearman extra zwaar na een slechte race. ‘Die stilte is dodelijk, vooral na een lastig weekend’, zegt hij. ‘Het is een uitdaging en je zou liever overal zijn dan daar. Er waren momenten na een moeilijke race dat je gewoon bij je familie wilde zijn, of bij iemand van wie je houdt. Ik had geluk met mijn vader bij veel races, maar hij kon er niet altijd bij zijn. Soms wilde je gewoon iemand om bij te zitten en uit te leggen wat je voelt.’

Bearman had naar eigen zeggen aanvankelijk niet echt een uitlaatklep. ‘In het begin van het jaar was ik mijn emoties een beetje aan het opkroppen’, geeft hij toe. ‘Dat vond ik best moeilijk.’ En thuis was het soms ook leeg. ‘Aan het begin zat ik in Monaco, met mijn vriendin, maar mijn familie woonde daar niet. Ik kwam thuis en het was leeg. Het voelde alsof ik bijna alleen maar wachtte op de volgende race. Alsof mijn leven volledig om racen draaide. Non-stop. Dat vond ik in het begin best heftig.’

Bearman zegt dat hij daarom bewust hulp zocht om beter met die ‘schakel’ om te gaan. ‘Ik heb aan het begin van het jaar tijd doorgebracht met een coach, toen ik merkte dat ik niet per se overweldigd was, maar wel een beetje worstelde’, vertelt hij. ‘Vooral met het contrast tussen superdruk op de baan en dan thuiskomen met niets op de planning, niets in je schema. Het is van het ene uiterste naar het andere.’ Het doel was niet afleiding, maar grip krijgen op dat ritme.

Dit jaar probeert Bearman dat vooral te tackelen met perspectief. ‘Iets waar ik meer op ben gaan letten, is dankbaar zijn en een stap terug doen’, zegt hij. ‘Perspectief is belangrijk. Soms kunnen dingen zwaar zijn, maar als ik mijn tienjarige ik zou vertellen wat ik nu doe, zou hij best blij zijn.’ Dat is geen perfecte oplossing voor de eenzaamheid, maar wel een manier om te voorkomen dat een stil hotelmoment je hele weekend gaat bepalen.