Hadjar kan zijn ogen nog steeds niet geloven: 'Zeker die eerste keer blijft dat surrealistisch.’

Die teleurstelling past bij de mentaliteit van Hadjar. Waar veel debutanten tevreden zouden zijn met een dergelijk seizoen, keek hij vooral naar wat er had kúnnen zijn. Hij stond een periode negende in het kampioenschap en zag dat langzaam wegglippen. Tegelijkertijd was hij zich er goed van bewust dat zijn prestaties voldoende waren om zijn toekomst veilig te stellen bij Red Bull Racing. Sportief gezien heeft hij geleverd wat er van hem werd verwacht.

‘Het was verschrikkelijk’, geeft Hadjar in de Talking Bulls-Podcast toe over zijn eindklassering. ‘Ik stond letterlijk negende en dan eindig je als twaalfde. Dat voelt gewoon niet goed.’ Toch plaatst hij daar direct nuance bij. ‘Ik heb alle vakjes aangevinkt die ik moest aanvinken om die promotie te krijgen. Zelfs als ik zevende was geworden, had dat mijn leven of mijn seizoen in 2026 niet veranderd.’

Een van de pijnlijkste momenten kwam tijdens het weekend in Qatar, waar een sterk resultaat door pech in rook opging. ‘Dat was echt lastig’, vertelt Hadjar. ‘Je ziet die herhaling, alles beweegt en flapt, en dan is het ineens voorbij. Dan voel je je gewoon enorm ongelukkig.’ Ondanks die frustratie probeert hij het grotere plaatje te blijven zien. ‘Of je nu negende of twaalfde wordt, uiteindelijk maakt het voor je toekomst niet zoveel uit.’

Die teleurstelling onderstreept vooral hoe Hadjar zelf in zijn eerste Formule 1-jaar staat. Hij keek niet naar het feit dát hij punten scoorde, maar naar wie hij voor zich had en wat er nog mogelijk was. Dat hij in de eindstand achter een coureur als Fernando Alonso belandde, voelde niet als een verzachtende omstandigheid, maar als extra motivatie. Voor Hadjar was twaalfde geen leerjaarresultaat, maar een gemiste kans op meer.

Minstens zo bijzonder waren de momenten waarop Hadjar op de baan in gevecht raakte met Lewis Hamilton, de coureur die hij als kind bewonderde. ‘Eigenlijk kwam het vaker voor dan ik had verwacht’, zei hij. ‘Meestal was het wel zo dat hij mijn positie afpakte. Hij had gewoon meer racesnelheid en zat in een snellere auto.’

Toch genoot Hadjar zichtbaar van die duels. ‘Soms rem ik hem uit, dan snijdt hij weer terug en denk ik: ja, ik race nu echt tegen de man tegen wie ik altijd heb opgekeken. Dat is echt ziek.’ Voor de jonge coureur voelde het onwerkelijk om zijn idool niet op televisie te zien, maar er daadwerkelijk mee te vechten op de baan. ‘Dat maak je niet vaak mee. Zeker die eerste keer blijft dat surrealistisch.’