Donkere wolken boven Circuit Gilles Villeneuve lijken enige hoop voor Red Bull-concurrenten

Met een relatief korte run naar de eerste bocht krijgen de rijders meteen twee bochten voor de kiezen. Bocht 2 is meteen de op één na traagste bocht van het circuit, een scherpe 180-gradenbocht die uitmondt in het hart van de eerste sector, bestaande uit bocht 3 en 4. De rijders kunnen hun snelheid verhogen en tegen de tijd dat ze bij bocht 5 aankomen, zitten ze al boven de 250 kilometer per uur.

Vervolgens gaat men een relatief makkelijke tweede sector in. Ja, bocht 6 en 7 moeten wel effectief genomen worden om optimaal van de daaropvolgende DRS-zone te profiteren, maar écht lastig wordt het de rijders in de tweede sector niet gemaakt. Aan het einde van de DRS-zone bevindt zich geen waarschijnlijke inhaallocatie, maar wel de achtste en negende bocht, die ook meteen het einde van sector 2 inluiden.

De derde sector bestaat uit een scherpe hairpin, de traagste bocht van het circuit. Een goede exit is hier van groot belang, want bocht 11 wordt opgevolgd door het langste rechte stuk van het circuit. Neemt een rijder veel snelheid mee dan kan dat zomaar resulteren in een inhaalactie bij de laatste bochtencombinatie van het circuit. In bocht 14 bevindt zich nog de wall of champions, een illuster stukje circuit waar menig wereldkampioen de bolide niet uit de barrières heeft weten te houden. Komen rijders daar heelhuids doorheen dan staat de DRS-zone te wachten waarmee ze een ronde Canada completeren.

Op het eerste gezicht zou je het absoluut niet zeggen, maar voor de teams hebben de circuits in Canada en Azerbeidzjan wel wat van elkaar weg. Het 4,361 kilometer lange asfalt te Montreal heeft namelijk, net zoals Baku City Circuit, zowel hele snelle rechte stukken als trage bochten in de vorm van chicanes en hairpins. Dat betekent dat teams voor een afstelling kunnen gaan met veel drag, of juist kunnen besluiten om het tegenovergestelde te doen en op het rechte stuk meer snelheid te genereren, waardoor ze in de bochten tijd laten liggen.

Hebben we het toch al over de afstelling dan kunnen we meteen maar even kijken naar wat de teams hier zullen doen. Red Bull Racing, aerodynamisch het meest efficiënte team van de grid, heeft aan rechtelijnsnelheid geen gebrek. Logischerwijs kunnen zij kiezen voor meer cornering speed en op topsnelheid nauwelijks inleveren, of alles op topsnelheid gooien, inhaalpogingen onmogelijk maken (voor zover die er al zouden zijn, gezien Red Bulls dominantie dit jaar) en banden sparen in de bochten door daar minder van het rubber te vragen dan de concurrenten.

Een weekend als Canada is ook voor Williams een mooie mogelijkheid om punten te scoren. Ook het team uit Grove heeft op topsnelheid een prima pace. Zij kunnen met de afstelling straight line speed prioriteren. Kent de race enkele uitvallers dan zou dat mogelijkheden kunnen bieden voor Alexander Albon en Logan Sargeant. Van de overige teams is topsnelheid niet per se een enorme kracht, dus het kan qua afstelling met de rest van de deelnemers beide kanten op. Zeker de moeite waard om dit in de gaten te houden.

Kijken we naar het veld achter Red Bull dan komen de drie gebruikelijke namen weer bovendrijven: Mercedes, Ferrari en Aston Martin. Welke van de drie subtoppers gaat er dit weekend met een podiumplek vandoor? Alle pijlen wijzen richting Mercedes. De Duitse renstal heeft in Barcelona getoond dat de radicale sidepod-wijzigingen het gewenste effect hebben. Lewis Hamilton kwam weliswaar mijlenver achter Max Verstappen de eindstreep over, maar Mercedes behaalde wel een dubbel podium.

Aston Martin kende in Barcelona een dramatische vorm. Had Fernando Alonso zijn kwalificatie niet verknald dan was het podium wellicht nog mogelijk geweest, maar de AMR23 miste simpelweg snelheid. Canada kent echter enkele trage bochten en dat is in theorie Aston Martin-terrein. Voor dit weekend kan je ze zeker nog niet afschrijven voor twee mooie puntenfinishes.

Je moet wel gek zijn, wil je Ferrari's eindresultaat voorspellen. Het materiaal hebben ze in 2023 eigenlijk altijd wel, maar er blijven aan de pitmuur gekke dingen gebeuren. Wissels naar ongewenste compounds, zoals met Charles Leclerc in Spanje, of pitstops op suboptimale momenten overkomen de Italianen te veel. Al zouden ze een sterke bolide hebben op zondag dan lijkt het alsof Mercedes op pure consistentie in teamprestaties toch de bovenste partij wel zal zijn. Wat niet te voorkomen lijkt, is een weekend waarin de combinatie Verstappen-Red Bull de rest van de grid weer domineert.

Qua lengte van de pitstraat scoort Circuit Gilles Villeneuve met 405 meter niet opvallend hoog of laag ten opzichte van de rest van de circuits (achtste), maar toch is dit een van de banen waar teams sneller zullen kiezen voor de tweede pitstop wanneer de race daar om vraagt. De reden? Wanneer je na het lange rechte stuk de pitstraat inrijdt, hoef je die laatste chicane niet te nemen. Ook sla je bocht 1 over en kom je als rijder het circuit weer op halverwege bocht 2. Dit zijn dus twee bochten die niet-stoppers wél moeten nemen, en dat maakt een pitstop relatief minder pijnlijk.

Tel daarbij op dat de bandendegradatie in Montreal doorgaans hoog ligt en je kan er vanuit gaan dat we hoe dan ook enkele tweestoppers te zien krijgen. Daarnaast kan een grote mate van degradatie inhaalacties bevorderen wanneer een team besluit om een gokje te wagen en een coureur iets langer buiten te laten. Veel bochten kennen aan weerszijden immers muren, brokken zijn snel gemaakt en van de afgelopen vijf races kenden er drie een safety car.

Op zondag zullen er maar liefst zeventig ronden verreden worden, welke voor 69 procent van de tijd vol gas genomen worden. Met zes grote remmomenten is het circuit vergelijkbaar zwaar voor de remmen als de Red Bull Ring, maar met de luchttoevoer van de lange rechte stukken ervaren teams doorgaans minder remproblemen in Canada.

Het weer is rondom Montreal redelijk wispelturig, zo merkten we in 2022. Op vrijdag zat je 's middags als toeschouwer nog in de zon met 21 graden, toen men eenmaal massaal richting de metro ging na het einde van de vrije training regende het pijpenstelen. Het hele weekend bleef een vreemde combinatie van afwisselend zon en regen. Na een afgelaste Grand Prix van Emilia-Romagna en regen is de kans zeer aanwezig dat het ook dit weekend raak is.

Bij Weather.com wordt melding gemaakt van regen op alle drie de racedagen. Driemaal een regenkans van 60 procent, met zelfs een kans op onweersbuien op vrijdag. Blijft het tijdens de Grand Prix zelf toch droog dan spoelt de regen het rubber weg dat in de dagen ervoor neergelegd is. Daardoor zou het circuit grip kunnen verliezen, wat de wedstrijd weer boeiender maakt. Kortom: ook is het het waard om regelmatig de weerapp in de gaten te houden, want zoals het er nu uitziet, kan het alle kanten op.