Hadjar blikt terug op moeizaam F1-debuut: 'Deze auto's gaan ineens vijftien seconden sneller'

Volgens Hadjar was het echter een groot voordeel dat meerdere rookies samen de overstap maakten. De bekende gezichten uit de Formule 2 maakten de eerste weken in de paddock een stuk overzichtelijker. In plaats van volledig op te gaan in een wereld vol ervaren veteranen, kon hij zich meten met rijders die hij al jaren kent. Dat gaf houvast, juist in een fase waarin alles nieuw en overweldigend is.

‘Het helpt enorm dat je niet ineens alleen tussen allemaal oude gasten zit’, vertelt Hadjar in de Red Flags-Podcast. ‘Ik ben gelukkig met jongens die ik al ken en waar ik al tegen heb geracet. Dan weet je beter waar je staat.’ Toch geeft hij toe dat twijfel onvermijdelijk was. ‘Ik ging het seizoen in met veel vragen. Dat is normaal, want ik had nauwelijks F1-ervaring en bijna geen tests gedaan.’

Die onzekerheid zat vooral in één cruciale vraag: is de pure snelheid voldoende voor het hoogste niveau? ‘Het enige waar ik aan dacht was: is mijn raw pace goed genoeg?’ legt hij uit. ‘Je ziet het vaker dat coureurs in F3 en F2 geweldig zijn, maar in F1 ineens tekortkomen. Die stap is gewoon enorm.’ Hadjar erkent dat hij niet wist wat hij moest verwachten tot hij daadwerkelijk instapte.

Het grote verschil zit volgens hem vooral in de schaal van alles. ‘Van karts tot en met F2 zijn de stappen logisch’, zegt Hadjar. ‘Elke categorie is misschien vijf seconden sneller. Dat voelt allemaal logisch.’ De overgang naar de Formule 1 is van een andere orde. ‘Dan ga je ineens vijftien seconden sneller. Dat is drie keer zoveel, bovenop iets wat al extreem snel is.’

Daar blijft het niet bij, want ook buiten de cockpit verandert er veel. ‘Je werkt ineens met zoveel meer mensen’, aldus Hadjar. ‘Meer engineers, meer data, meer processen. Dat is veel om te verwerken.’ Toch gelooft hij dat echte snelheid uiteindelijk altijd bovenkomt. ‘Als je écht snel bent, kom je er wel, maar het blijft lastig. Die eerste races zijn een enorme test.’

Als voorbeeld noemt hij Gabriel Bortoleto, die eveneens met minimale voorbereiding indruk maakte. ‘Gabriel had ook bijna geen testdagen’, zegt Hadjar. ‘En toch lag hij in Melbourne meteen op snelheid.’ Dat sterkt hem in de overtuiging dat talent doorslaggevend blijft, zelfs in een sport die steeds complexer wordt.

Onderling wordt er weinig expliciet vergeleken tussen de rookies, al is het respect groot. ‘Er is geen rookie-appgroep of zo, dat is onmogelijk’, lacht Hadjar. ‘Maar we hebben elkaar wel allemaal heel hoog zitten', besluit de Fransman.