Hoe Mercedes-invalbeurt iedereen eraan herinnerde dat Russell alles won wat er te winnen viel

Van de jongste generatie Formule 1-coureurs werd George Russell eigenlijk nog het langst onderschat. Waar Max Verstappen, Charles Leclerc en eigenlijk ook Alexander Albon vooraan in het veld te vinden waren, banjerde Russell achteraan in de inferieure Williams. Tijdens de Grand Prix van Sakhir van 2020 liet de Brit, als invaller bij Mercedes, zien hoe groot zijn talent was. En eigenlijk hadden we het kunnen weten, kijkend naar zijn geschiedenis in de opstapklasses.

Generatiegenoten Leclerc en Verstappen hadden al enkele zeges achter hun naam staan, terwijl Russell in zijn Williams nog geen enkel puntje had gepakt. Toen wereldkampioen Lewis Hamilton positief testte op het coronavirus en zodoende de Grand Prix van Sakhir van 2020 moest missen, stapte zijn landgenoot in de sterke Mercedes W11. Russell deklasseerde teamgenoot Valtteri Bottas direct, al stond de Fin nog wel op pole, en leek op weg naar de zege, totdat pech hem trof. De 22-jarige coureur werd nog wel negende en mocht zodoende drie punten, waarvan één verkregen door de snelste ronde te rijden, aan zijn palmares toevoegen. Dat Russell boordevol talent zit, liet hij jaren eerder echter al zien.

Al van jongs af aan was Russell één van de grotere racetalenten, toen nog op de kartbanen. Hij begon in 2006 en was in 2010 al meervoudig kampioen in enkele Britse kartkampioenschappen. Hij stapte over naar de Europese circuits en kroonde zich in 2011 en 2012 tot Europees kampioen. Ter vergelijking: ook grote coureurs als Lewis Hamilton, Sebastian Vettel en Max Verstappen wonnen titels op dat niveau. Na een wat matig jaar in het WK, waarin Russell negentiende werd, verruilde hij de karts in 2014 voor het echte werk.

Net zoals meer jongere coureurs maakte Russell in zijn eerste autosportjaar zo veel mogelijk racekilometers. Dat deed hij zonder al te veel succes in de Formule Renault 2.0 Alps-serie en de Europese Formule Renault 2.0, maar in de Britse Formule 4 hield de toen zestienjarige jongeling huis. In een veld met weliswaar niet de grootste namen (wie kent Arjun Maini nog?) liet Russell voor het eerst zien wat hij kan, al was dat dus nog in de schaduwen van de Formule 4, en won het kampioenschap met een totaal aantal van vijf zeges in 24 races. Een prima eerste jaar, vooral als je ziet dat dat onder de huidige Formule 1-coureurs ook geen garantie was. Zo pakte Hamilton zijn eerste kampioenschap 'pas' in zijn twee volledige seizoen in de autosport.

In 2015 voegde Russell zich bij Carlin om deel te nemen aan het prestigieuze Europese Formule 3-kampioenschap. Het jaar daarvoor pakte Esteban Ocon de titel, terwijl Verstappen dusdanig veel indruk maakte dat hij in één keer de overstap naar de Formule 1 maakte. Verder kwam Russell in de Formule 3 toekomstig Formule 1-coureurs als Leclerc, Albon, Antonio Giovinazzi, Lance Stroll en Pietro Fittipaldi tegen. Kortom: geen misselijk deelnemersveld.

Russell zou twee jaar actief blijven in de Formule 3, maar geen kampioenschap pakken. Dat betekende niet dat hij niet naar behoren presteerde. Zo pakte hij in zijn tweede race al zijn eerste overwinning, al bleef het daar wel bij voor wat betreft zijn debuutseizoen, en eindigde hij in 2016, toen als coureur van Hitech, als derde in de eindstand. Twee zeges en een totaal van tien podiumplekken brachten hem het brons.

Hoewel Russell in de Formule 3 niet veel meer dan een goede competitieve coureur was, maakte hij voor 2017 wel de overstap naar de inmiddels verdwenen GP3. Dat was de traditionele tussenstap tussen de Formule 3 en Formule 2/GP2 die inmiddels is samengevoegd met het eerstgenoemde kampioenschap. In tegenstelling tot eerdere kampioenschappen was de toen negentienjarige Brit gelijk op niveau. Dat was hij weliswaar ook in de Formule 4 en Formule 3, maar in de GP3 pakte hij zijn concurrenten gelijk bij de strot. Van de vijftien races won hij er vier en was hij verder enorm constant. Alleen na het tweeluik op de Hungaroring ging hij puntloos naar huis. Buiten dat was een P6 zijn slechtste seizoensresultaat. Het resultaat? De titel.

Begin 2017 had het Formule 1-team van Mercedes Russell opgemerkt, opgepikt en aan het jeugdprogramma toegevoegd. Toto Wolff toentertijd: 'George heeft een indrukwekkende vorm laten zien in de juniorklasses en we houden hem al een tijd in de gaten. Hij zit nog in de begindagen van zijn carrière, maar we zien veel potentie in hem.'

Met het winnen van zijn debuutseizoen in de GP3 liet Russell inderdaad zien over enorm veel potentie te beschikken. De logische vervolgstap was de Formule 2, hét voorportaal van de Formule 1. Zonder ook maar een meter in de Dallara-wagens van die klasse te hebben gereden, had de jongeling al ervaring op het hoogste niveau. Zo nam hij namens Mercedes deel aan de officiële zomertests op de Hungaroring in 2017 en reed hij voor Force India een tweetal vrije trainingen in Brazilië en Abu Dhabi aan het einde van datzelfde jaar.

Zodoende kwam Russell met de nodige ervaring het Formule 2-paddock binnenlopen als coureur van ART, het team waar hij ook in de GP3 voor reed. De concurrentie was moordend met onder meet Nyck de Vries, ervaren rot Artem Markelov, Alexander Albon en Formule 3-kampioen Lando Norris. Vooral Norris werd gevreesd. De Brit was het jongste van het hele stel, sloeg de GP3 over en werd ook nog eens gezien als de meest spectaculair, daar waar Russell vooral een wat meer berekenendere rijstijl had. Norris werd dan ook getipt als de topfavoriet van 2018, iets wat hij met zijn zege tijdens de seizoensopener in Bahrein ook leek waar te maken.

Dat was echter Norris' enige zege in de Formule 2. Hij moest het verder vooral hebben van veel tweede en derde plaatsen en zag Russell gedurende het seizoen over hem heen denderen. Waar de Mercedes-protegé wat bescheiden begon, pakte hij in Baku en Spanje twee overwinningen achter elkaar. De toon was gezet en Russell zou daarna in ieder weekend, op Monaco en Hongarije na, op het podium eindigen. Vooral zijn reeks in Frankrijk, Oostenrijk en Groot-Brittannië maakte indruk. Van die zes wedstrijden won hij er twee, werd hij drie keer tweede en viel hij een keer buiten de punten.

Uiteindelijk zou Russell met een totaal faantal van 287 punten de titel opeisen in de Formule 2. Nummer twee Norris eindigde met 219 punten 68 punten achter zijn landgenoot, het grootste verschil tussen de Formule 2-kampioen en runner-up ooit. Alleen Stoffel Vandoorne was in 2015 dominanter, al was dat in de GP2. De Belg werd kampioen met een voorsprong van 160 punten (!) op 'naaste' achtervolger Alexander Rossi.

Russells prestaties waren misschien wel indrukwekkender, omdat de algemene tendens is dat het 2018-deelnemersveld de sterkste Formule 2-grid tot op heden is. Niet gek ook, want Russell, Noris, Albon, Nicholas Latifi, Jack Aitken en Roberto Merhi bereikten allemaal de Formule 1. Andere coureurs als De Vries, Sergio Sette Camara en Maximilian Günther lieten op hun beurt weer mooie dingen zien in andere raceklasses.

Met het winnen van de Formule 2 in 2018 kwam er een einde aan Russells tijd in de juniorklasses en eigenlijk ook een einde aan zijn succes, al kan de Brit daar weinig aan doen. De nu 22-jarige coureur 'zit vast' in de inferieure Williams en heeft in Sakhir laten zien wat hij kan als hij wél goed materiaal onder handen mag nemen. En eigenlijk had men het kunnen weten ook, getuige zijn palmares in de opstapklasses.