Norris blijft koel ondr hoge druk: 'Gewoon weer een dag op kantoor'

Norris had in Qatar het kampioenschap al kunnen veiligstellen, maar een bijzondere keuze van McLaren, namelijk het niet pitten tijdens een safetycar, gooide roet in het eten. Uiteindelijk werd de titel dus pas in Abu Dhabi beslist: een seizoensfinale met drie mannen die nog in de race waren voor het kampioenschap. ‘Het is zo'n beetje de droom van elke jongen om iets te winnen’, vertelt de coureur op zijn YouTube-kanaal.

De coureur geeft toe dat hij niet altijd veel vertrouwen heeft gehad dat het zou lukken, ondanks dat de motivatie er zeker wel was. ‘Als je zo jong bent, hoop en droom je altijd dat je het op een dag wilt winnen, maar je denkt nooit echt dat je het kunt’, bekent hij. Uiteindelijk lukte het hem dus wel, en daar is de coureur maar wat blij mee. ‘We hebben het gedaan’, aldus een blije Norris.

De laatste dagen voor de allesbeslissende race waren lastiger dan de race zelf, in elk geval op mentaal gebied. ‘De week voorafgaand aan de grootste race van mijn leven… ik wist niet hoe ik me moest gedragen’, stelt de Britse coureur. ‘Ik wist niet hoe ik me moest voelen’, voegt hij eraan toe.

De Brit is altijd open geweest over zijn mentale gezondheid en ook hier speelde dit mee. ‘Ik wist niet of ik heel opgewonden of bang moest zijn. Ik dacht dat ik behoorlijk nerveus zou zijn, want dat ben ik altijd. Ik bedoel, ik word nerveus bij elke race, elke kwalificatie, zoals altijd’, aldus de McLaren-coureur. ‘Dat is normaal. Ik dacht dat het een beetje te chaotisch voor me zou zijn.’

Juist tijdens die laatste race, de titelrace, had hij hier geen last van. ‘Toen ik in de auto stapte, voelde ik dat ik er klaar voor was. Ik voelde me heel kalm’, stelt de Brit. ‘Het was gewoon weer een dag op kantoor, ik voelde me er klaar voor. Ik wist nog steeds in mijn hoofd: dit is het, het moment is gekomen.’ Het voelde volgens de coureur allemaal als een normale race.

In de eindfase van de race werd hij toch weer wat onzekerder. ‘Maar met nog twee ronden te gaan begint de tijd een beetje te vertragen. Je begint na te denken over elk schroefje, elke bout, elke draad. Ik stel me voor hoe alles in mijn auto werkt’, verklaart hij wat er allemaal in zijn hoofd omging. ‘Je bevindt je op dat moment waarop je denkt: wat kan er misgaan, want alles gaat goed.’

Norris dacht ook aan zijn familie en wat het zou betekenen voor hen. ‘Plotseling zag ik mijn moeder in de garage voor me. Dat was de eerste keer, het eerste moment van het hele jaar, dat ik me realiseerde wat er gebeurde, wat er stond te gebeuren. En het enige wat ik deed, was me de garage voorstellen: mijn ouders daar, mijn broer, mijn zussen, allemaal in de garage voor de laatste vier bochten’, aldus Norris.