Palmer ziet Norris in oude patronen terugvallen: 'We zagen weer de aarzelende Lando van eerder'

In de kwalificatie lag de basis voor de ellende al klaar. Norris had in Q3 al een tijd neergezet die voorlopig goed genoeg was, maar op een evoluerend circuit moet de laatste run perfect zijn. Daar ging het mis. Weer een fout, weer op het moment dat het moest gebeuren. In de sprintrace was het ook al niet vlekkeloos, toen eindigde hij op de derde plek. Dat was nog altijd een plaats hoger dan waar hij in de hoofdrace eindigde.

Jolyon Palmer ziet dezelfde Norris terug die eerder in het seizoen te twijfelend oogde. Volgens hem zagen we ‘de aarzelende Lando die we eerder dit jaar al hebben gezien’, juist op de dag dat hij het had kunnen afmaken. De druk van een mogelijke titelbeslissing, samen met een Oscar Piastri die ‘opduikt’ en uitblinkt, maakte het weekend allesbehalve strak. De start vanaf de vuile kant van de grid hielp ook niet, waardoor de druk van Max Verstappen direct voelbaar was.

Alle analisten zijn het erover eens dat McLaren een fout maakte met de strategie, maar het grote persoonlijke keerpunt bij Norris kwam volgens Palmer met een fout in bocht 14. Palmer noemt het ‘een behoorlijk grote fout, die catastrofaal had kunnen aflopen’. Norris joeg de McLaren over de kerbs, door het grind, maar hield hem ternauwernood uit de muur. Alpine-reservecoureur Paul Aron wijst erop dat zulke uitstapjes vaak schade veroorzaken. ‘Onze coureurs hebben na dit soort momenten meestal schade. Pierre Gasly verloor er ook zo’n tien punten downforce mee.’

Aron legt uit hoe zoiets mentaal doorwerkt. ‘Als je denkt dat er misschien schade is en je hebt net een groot moment gehad, dan ga je jezelf toch een beetje inhouden. Die bochten vragen enorm veel commitment, en als je er niet honderd procent zeker van bent dat de auto perfect is, is het lastig om er vol op te leunen.’ Hij benadrukt dat de snelheid aan het eind van de race nog best oké was en het weekend ‘zeker geen ramp’ was.

Palmer speelt vervolgens advocaat van de duivel: starten als tweede en uiteindelijk eindigen als vierde in de duidelijk snelste auto, dat voelt toch pover. ‘Hij werd vierde omdat de strategie hopeloos was', nuanceert de Estische reservecoureur. 'In pure pace scheelde het in de kwalificatie misschien een tiende met Piastri, terwijl Oscar in goede doen was. In de race bleef het gat lang drie tot vier seconden, tot de fout.' Geen topweekend, maar volgens Aron zeker geen totale ineenstorting.

Beide mannen plaatsen Norris ook in een breder perspectief. Palmer trekt expliciet de vergelijking met Verstappen. ‘Toen Max in de Formule 1 kwam, was hij super snel, maar hij maakte ook veel fouten. Wat hij heeft toegevoegd, is consistentie, zijn snelheid is hij nooit kwijtgeraakt.’ Bij Norris ziet hij een vergelijkbaar patroon. 'Als hij een weekend in vorm is, is hij perfect, maar als het niet zijn weekend is, sluipen de fouten erin.'

Daarom prijst de Brit uiteindelijk ook Norris’ damage limitation. ‘Als hij zich niet honderd procent voelde in de auto, was de tweede plek in de kwalificatie eigenlijk best goed. En zonder de strategie had een top-drie in de race hem nog steeds in een prima positie gehouden.’ Hij vermoedt dat Norris simpelweg een weekend had waarop hij zich niet volledig op zijn gemak voelde. 'Juist die dagen', zegt Palmer, ‘zijn de weekenden die het verschil maken.'