Hoe Ocon de hele Grand Prix van Turkije op dezelfde intermediates kon blijven rijden

Allereerst is het belangrijk om te vermelden dat wat Ocon deed, is toegestaan. Normaliter is er een regel die zegt dat je tijdens een race minstens twee verschillende bandensoorten moet gebruiken. Deze vervalt echter wanneer de wedstrijd deels, of in z'n geheel, op een natte baan wordt verreden.

Voor de teams was het op Istanbul Park dus optioneel om een bandenwissel door te voeren, en niet verplicht. Het leverde dan ook een strategische steekspel op. Hamilton wilde zelf graag tot het einde doorgaan, maar Mercedes besloot de Engelsman tóch nog naar binnen te halen in de slotfase. Dat werd geen succes, maar daar komen we later nog op terug.

Het had in ieder geval wel gekund om door te gaan, dat liet Ocon zien. Dat komt mede dankzij de vreemde omstandigheden waarin de Grand Prix van Turkije werd verreden. Gedurende de race viel er hele lichte motregen. Doorgaans weten de coureurs een droge lijn te rijden, maar doordat het constant héél lichtjes bleef regenen, was dit nu niet mogelijk. Het asfalt was hierdoor deels nat en aan de andere kant ook deels droog. Hierdoor sleten de intermediate-banden een stuk harder en agressiever dan normaal.

Dat zorgde ervoor dat de intermediates als het ware veranderen naar een soort speciale slick-band: slicktermediates werden ze genoemd door de ingenieur van Lando Norris. De groeven in de banden werden door de slijtage steeds minder diep, waardoor er een profielloos oppervlak ontstond. Wat eruit voortkwam, was een zeer zachte band die veel grip genereerde én kon werken op een veel lagere temperatuur dan een slick-band dat kan. Het verklaart waarom de gok van Sebastian Vettel om naar mediums te gaan niet werkte. Zijn droogweerbanden konden nou eenmaal niet opereren met de toenmalige baantemperatuur. De slicktermediates dus wel.

Waar coureurs die naar een nieuwe intermediate-band wisselden tijdens hun pitstop voornamelijk over klaagden, was het feit dat deze banden zeer snel sleten. Het feit dat de baan een soort droog-natte mix vormde, droeg daar aan bij. In de eerste vijf ronden moest de band door een graining-fase, een periode waarin de banden véél harder en sneller slijten dan normaal. Het zorgt er tevens voor dat het rubber dat slijt, blijft plakken op de band. Dat zorgt op zijn beurt weer voor een ongelijk en hobbelig oppervlak, wat de wegligging niet ten goede komt.

De coureurs die ongeveer na het middelpunt van de race een pitstop maakten, hadden dat ook, maar voltooiden vervolgens ook nog genoeg ronden om geen last meer te hebben van die graining. Het rubber dat bleef plakken, sleet immers mee met de band zelf. De slijtage was er nog wel, maar veel minder. Gezien de staat van het asfalt was er ook niet zo veel aan de hand voor rijders die een bandenwissel hadden gedaan.

Terugkomend op Hamilton: hij maakte zijn pitstop pas in ronde 50 van de 58. Oftewel, hij moest vijf ronden lang lijden om vervolgens drie ronden profijt te hebben van de getransformeerde banden. Daarom mag gerust gezegd worden dat Mercedes strategisch blunderde, al valt er ook een argument te verzinnen dat de Duitse renstal geen risico wilde lopen op een lekke band. Anders had Hamilton nog meer punten verloren ten opzichte van Max Verstappen. Nu kon de zevenvoudig wereldkampioen nog als vijfde eindigen en met een klapband was dat een stuk lastiger geworden.

Nog een belangrijk punt bij de nul-stopper van Ocon is het feit dat een bandenwissel naar nieuwe intermediates geen prestatievoordeel met zich meebracht. Daniel Ricciardo dacht in ronde 22 een stuk sneller te kunnen gaan als hij een pitstop zou maken, maar na drie ronden bleek die gedachte achterhaald, als we naar Leclercs ingenieur luisteren. Dit zei de ingenieur weliswaar in de graining-fase, maar ook daarna reed Ricciardo rondetijden die soortgelijk waren aan de mannen om hem heen in het middenveld.

Geen prestatievoordeel, een tweede graining-fase en het mogelijk kwijtraken van baanpositie: het zijn de redenen achter de nul-stopper van Ocon. Zijn oude intermediates deden het nog redelijk, de graining-fase was al achter de rug en baanpositie werd behouden. Toch waren er ook nadelen verbonden aan de nul-stopper. De banden waren in de slotfase volledig op, waardoor het risico op een klapband per ronde groter werd. Gezien lange stints op intermediates zeer sporadisch gebeuren in de Formule 1, was het voor de teams lastig om te voorspellen wanneer zo'n probleem plaats zou vinden. Ocon zei zelf na afloop dat hij dacht dat de banden nog maar één ronde in zich hadden voordat ze klapten.

Daarom wilden Ferrari en Mercedes, zoals eerder vermeld, geen risico lopen door hun coureurs 'gewoon' naar binnen te roepen voor vers Pirelli-rubber. Leclerc, en Hamilton al helemaal, hadden gewoonweg meer te verliezen dan Ocon, die zelf als tiende finishte in Istanboel. Terwijl er bij de Alpine-coureur één punt op het spel stond, had Hamilton achttien punten kunnen kwijtraken ten opzichte van Verstappen, die tweede werd, dan de huidige tien verliespunten. Kortom: de intermediates transformeerden naar slicktermediates, die fungeerden als een soort slick-bandenset. Deze konden, in tegenstelling tot normale droogweerbanden, wél opereren in lage temperaturen. Een pitstop werd hierdoor bijna overbodig, al heeft Ocon wel het uiterste van het rubber gevraagd.