Waarom er zoveel banden klapten in Qatar, maar een één-stopper wél mogelijk was

Pirelli speelt, begrijpelijk, een belangrijke rol. De Italianen zijn al sinds 2011 de bandenleverancier van de Formule 1 en hebben veel ervaring met het selecteren van banden voor nieuwe circuits. Qatar was immers een nieuwe locatie voor de Formule 1 en dat brengt de nodige onzekerheden mee voor de teams, gezien er nog geen data beschikbaar is van de baan. Pirelli zorgt ervoor dat de teams de nodige informatie al voorafgaand aan het weekend kunnen verkrijgen.

Dat doet de bandenleverancier door zelf al wat simulaties uit te voeren om zo data te verkrijgen. Hieruit bleek al snel dat het circuit van Losail een baan is die veel vraagt van de banden. Meerdere factoren spelen daarin een rol: de hogesnelheidsaard van de baan, met enkele veeleisende bochten, het warme asfalt, de agressieve kerbs en ook het feit dat het circuit in de woestijn ligt, is belangrijk. Er lag zand naast en vaak zelfs op de baan, wat ook invloed had op de griplevels.

Pirelli koos ervoor om de C1-, C2- en C3-banden mee te nemen, met de C1 als hardste optie en C3 als zachtste. In de preview van de bandenleverancier werden er meerdere punten aangewezen die invloed zouden kunnen hebben op de banden. Denk daarbij aan start-finish, dat een kilometer lang is, of de zestien bochten van Losail. Dat houdt in dat de banden altijd hard werkten en de slijtage daardoor hoger zou liggen. Tevens waren er geen supportraces, wat wil zeggen dat er geen extra rubber op de baan lag.

Op basis van de simulaties en data van de teams tijdens de vrije trainingen, werd er door Pirelli een advies samengesteld voor de bandenstrategie voor de race. Deze kwam op zondag naar buiten en het advies luidde als volgt: een twee-stopper, omdat de slijtage nogal hoog ligt. Een één-stopper werd dus afgeraden, maar toch gingen meerdere teams voor de optie die juist werd afgeraden.

Waarom? Daar bestaat een logische verklaring voor, gezien een één-stopper ervoor kan zorgen dat je niet vast komt te zitten in verkeer. Fernando Alonso was één van de coureurs die de race uitreed met slechts twee bandensets en behaalde nota bene het podium. Ook teamgenoot Esteban Ocon en het Ferrari-duo Carlos Sainz en Charles Leclerc reden de race uit met één bandenwissel en reden respectievelijk naar plaatsen vijf, zeven en acht. In totaal waren er negen coureurs die slechts één pitstop maakten.

Bottas, Russell, Latifi en Norris probeerden ook voor de één-stopper te gaan, maar faalden in hun poging. Als eerste klapte de band van Bottas in ronde 33. Na gestart te zijn op gebruikte mediums, verloor zijn band snel alle druk en halverwege de ronde schoot de Mercedes-coureur door in de grindbak van bocht 7. Hij kon nog terugrijden naar de pitstraat voor een bandenwissel, maar viel enkele ronden later toch uit. Norris kreeg in ronde 49 een beetje onopgemerkt een lekke band. De McLaren-man reed toen op P4, maar zakte door een extra pitstop terug naar P9. In tegenstelling tot Bottas' mediumband, klapte nu de harde linkervoorband.

Russell kreeg tijdens dezelfde ronde als Norris zijn klapband en ook hier was het de harde linkervoorband die de geest gaf. Gelukkig voor Engelsman zat hij al aan het einde van zijn ronde en kon dus snel de pitstraat induiken. Collega Latifi was even later aan de beurt, maar zat nog aan het begin van zijn ronde. Hij parkeerde zijn auto vervolgens bij bocht 6 en viel zo uit. Het leverde een virtual safety car-periode op.

Wat opviel bij alle klapbanden, is dat ze eigenlijk uit het niets ontstonden: niemand zag ze aankomen. Bij Williams kwamen de klapbanden al helemaal als een schok. Nadat Russells band klapte, vroeg het team aan Latifi hoe zijn banden ervoor stonden. De Canadees antwoordde dat 'alles onder controle' was, vlak nadat hij zelfs voorbij de pitstraat reed. Dat alles onder controle was, bleek achteraf dus niet te kloppen, maar het laat wel zien dat de klapband totaal onverwacht was.

Redenen achter de klapbanden van juist deze vier personen kunnen alle kanten opgaan. Bij Bottas zou het lange pushen een rol hebben kunnen gespeeld, wat extra slijtage oplevert. De Fin moest in de beginfase van de race door verkeer heen zien te komen, wat voor de temperatuur ook niet gunstig is. Russell, Latifi en Norris zaten alle drie niet in verkeer en blijft het gissen wat de exacte oorzaak is voor de klapbanden. Ook hier is pushen wellicht een mogelijkheid, wat het tegenovergestelde is van de teams die wel slaagden in hun poging om de race uit te rijden met een één-stopper.

Ferrari was, zoals eerder vermeld, zo'n team dat er wél in slaagde om de race uit te rijden met één pitstop. Teambaas Mattia Binotto sprak na afloop over een 'conservatieve aanpak die zijn vruchten afwierp'. Hoewel Sainz twee plekken verloor vergeleken met waar hij startte (P5 naar P7), won Leclerc er daarentegen vijf vanaf P13 na een heel weekend last te hebben van chassisproblemen. Het spaarzame rijgedrag van het Ferrari-duo wierp inderdaad zijn vruchten af.

Alpine reed minder spaarzaam dan Ferrari, maar slaagde er ook in om de één-stopper te laten werken. Het scheelde echter niet veel, volgens uitvoerend directeur Marcin Budkowski. De Pool vertelde dat het een 'kwestie van een paar bochten' was voor Alonso om een lekke band op te lopen. Als dat gebeurde, verloor de Spanjaard hoogstwaarschijnlijk zijn eerste podiumplek in ruim zeven jaar tijd. Hoe de banden van Ocon ervoor stonden, is niet bekend.

Het lijkt dus een afweging te zijn van net iets meer of net iets minder spaarzaam rijden. Waar Ferrari en Alpine de eindstreep wél haalden met een één-stopper, lukten het Bottas, Norris en Williams juist niet. Pirelli zal zelf in ieder geval nog onderzoeken wat de exacte oorzaak is achter de klapbanden, maar bandenchef Mario Isola zei eerder al dat de kerbs en hoge temperaturen een rol speelden, al waren er ook sneetjes geconstateerd. De tijd zal uitwijzen wat precies voor de klapbanden heeft gezorgd.

Terrence Riepma (Twitter: @TerrenceRiepma | e-mail: [email protected])