Comeback van Verstappen niet eerder vertoond, alleen Hunt komt in de buurt

Het was de droom van iedere Formule 1-fan aan het begin van het seizoen: eindelijk weer een echte titelstrijd. Al snel leek het erop dat Verstappen een vijfde wereldtitel op rij uit zijn hoofd kon zetten. Waar hij aan het begin van het jaar nog enigszins mee kon in het geweld van McLaren, raakte de Nederlander steeds verder achterop en was het puntenverschil na Zandvoort met kampioenschapsleider Oscar Piastri 104, een kleine twee maanden later ziet de wereld er nu een heel stuk anders uit.

Al voor het seizoen van start ging was Verstappen voor het eerst in jaren niet meer de favoriet voor de titel. Hij mocht dan wel in 2024 voor de vierde keer op rij wereldkampioen zijn geworden, maar soepel ging het niet. Hij had het aan een fantastische start van het seizoen te danken dat hij een aanstormende Lando Norris in zijn McLaren achter zich kon houden. Zijn Red Bull Racing-bolide had het zwaar en er was een flinke dosis Verstappen-magie in Brazilië voor nodig om de titel veilig te stellen.

McLaren had in de winter niet stilgezeten en het papaja-team schoot uit de startblokken in 2025. In de eerste races kon Verstappen nog bijblijven en won hij zelfs twee Grands Prix, maar toen het Formule 1-circus in Europa neerstreek, ging het een stuk moeizamer. Verstappen won de eerste race van het Europese gedeelte van het seizoen in Imola, maar moest daarna wachten tot de laatste race op het Europese continent, weer in Italië, dit keer op Monza, op zijn volgende overwinning. Tussendoor waren de resultaten zeer matig te noemen. Terwijl McLaren overwinningen en podia aaneenreeg, moest Verstappen het soms doen met de negende of tiende plek.

Red Bull en Verstappen kwamen vooral in de laatste race voor de zomerstop flink tempo tekort. In Hongarije werd Verstappen negende en op snelheid geklopt door onder anderen Fernando Alonso, Gabriel Bortoleto, Lance Stroll en Liam Lawson. De McLarens heeft hij die race niet gezien, met uitzondering van het einde van de race, toen ze op het punt stonden hem op een ronde te zetten.

Het vertrouwen in een wereldtitel was naar het nulpunt gedaald. Piastri stond 97 punten voor en ook in Zandvoort kwam Verstappen er voor het thuispubliek niet aan te pas. Hij leek op weg naar een derde plek, maar door technisch malheur van Norris klom hij op naar plaats twee. Hij vertrok uit het circuit tussen de duinen met een achterstand van 104 punten, normaal gesproken onoverkomelijk.

Maar voor Verstappen is niks onoverkomelijk. In Italië won hij eindelijk weer eens een race en het team leek iets gevonden te hebben. Onderlinge strijd en fouten bij McLaren, kwamen de Nederlander goed uit, en na de Grand Prix van de Verenigde Staten is dat gat, dat vier races daarvoor nog 104 punten was, teruggebracht naar 40 punten. Een klein genoeg gat voor Verstappen om voor het eerst dit jaar ook openlijk over de titel te praten.

Daar is nog een hele hoop voor nodig. Met nog vijf Grand Prix-weekenden op het programma heeft Verstappen het bijna in eigen hand. Als hij vanaf dit moment elke race, inclusief sprintraces, zou winnen en Piastri tweede wordt, dan eindigt hij drie punten achter de Australiër. Eén derde plek voor Piastri en Verstappen heeft de controle over zijn eigen lot. Dat is voor nu natuurlijk alleen nog maar dromen en speculeren, maar elke comeback begint met een droom.

Het record van de grootste achterstand die werd omgeturnd tot de wereldtitel is in handen van, u raadt het al, Verstappen! In 2022 viel de Nederlander vroeg in het seizoen twee keer uit en had hij na drie races al 46 punten achterstand op Charles Leclerc. Drie races later had hij die achterstand al omgezet naar een voorsprong en uiteindelijk eindigde hij het seizoen met een voorsprong van 146 punten.

Het was in 2022 dus de grootste achterstand die omgezet werd tot een wereldtitel ooit, maar de Formule 1 geeft pas sinds 2010 25 punten voor een overwinning. Daarvoor was dat acht tot tien punten en werden de voorsprongen ook niet zo groot. Daarnaast werden er ook een stuk minder races gereden. En er is nog iets anders wat is veranderd in de Formule 1, we zien steeds minder uitvallers waardoor topcoureurs vrijwel elke race punten scoren, dat was vroeger ook lang niet altijd het geval.

Een eerlijke vergelijking is nooit te maken, maar we kunnen wel de meest iconische comebacks vertalen naar het huidige puntensysteem. Een andere factor die is veranderd, is de betrouwbaarheid van de auto’s. In de jaren 70 en 80 was het niet ongebruikelijk dat auto’s vaak technische problemen hadden en de coureurs met zware ongelukken te maken hadden, soms zelfs carrière- of levensbeëindigend. Twee van de grootste comebacks in die periode werden zwaar beïnvloed door zulke crashes.

In 1976 leek Niki Lauda op weg naar zijn tweede wereldtitel. Hij had een voorsprong van 23 punten op rivaal James Hunt toen hij tijdens een Grand Prix op de Nürburgring flirtte met de dood. Tijdens de race ging de Oostenrijker hard de muur in en wonder boven wonder overleefde hij de crash. Hij mistte twee races maar ging daarna weer in zijn Ferrari zitten en won nog bijna de titel, maar in de allerlaatste race van het seizoen weigerde hij in erbarmelijke omstandigheden in Japan nogmaals zijn leven op het spel te zetten.

Hunt pakte de titel uiteindelijk met één punt voorsprong. Als we dat om zouden zetten naar het huidige puntensysteem, was Hunt geen wereldkampioen geweest. Met 205 punten zou hij twee punten tekort zijn gekomen om zijn rivaal te verslaan. Desalniettemin was zijn achterstand voor de race in Duitsland op z’n allerhoogst.

In de huidige tijd zou Lauda op 176 punten hebben gestaan, en Hunt op 78. De Brit maakte dus een achterstand van 98 punten goed in de laatste zeven races, waarvan Lauda in vier races niet aan de start kon staan, of ervoor koos om de race niet te rijden.

In 1982 was het weer raak voor een Ferrari-coureur in Duitsland. Dit keer was Didier Pironi het slachtoffer van een crash in de Duitse regen. In de vrije training crashte hij zo hard, dat hij daarna nooit meer in een Formule 1-auto stapte. De Fransman reed daardoor de laatste vijf races niet meer en werd tweede in het kampioenschap, achter de Fin Keke Rosberg.

Op het moment van zijn crash had hij zestien punten voorsprong op Rosberg, in het huidige systeem 43 punten. Rosberg werd ‘kampioen van de armoede’. In een seizoen waar Lauda en Alain Prost in ongeveer de helft van de zestien races uitvielen, was Rosberg het meest constant en haalde hij met één overwinning zijn enige wereldtitel binnen. Pironi bleef hangen op een hedendaagse 126 punten, terwijl Rosberg met 155 ruim kampioen werd.

Rosberg is niet de enige Fin die zijn kampioenschappen moeizaam binnenhaalt. Ook Mika Häkkinen en Kimi Räikkonen deden het niet op de makkelijke manier. Häkkinen moest in 1999 een achterstand van 33 hedendaagse punten goedmaken op Eddie Irvine en Räikkonen streed in 2007 tegen de McLarens. De Ferrari-coureur was het hele jaar in een hevige strijd met Lewis Hamilton en Alonso en versloeg beide mannen op één puntje.

In een tijd waar een overwinning tien punten opleverde en de tweede plaats maar acht, was het met nog twee races te gaan schier onmogelijk voor Räikkonen om Hamilton bij te halen. In zijn debuutjaar had Hamilton een voorsprong van zeventien punten op de Fin met alleen nog races in China en Brazilië te gaan, in 2025 zou dat zo’n 43 punten zijn. In China reed Hamilton op een gladde baan op weg naar de pitstraat zijn auto vast in het grind en in Brazilië kwam hij niet verder dan plaats zeven. Door twee overwinningen van Räikkonen stal hij net het kampioenschap van McLaren.

Ook in 2025 zou Hamilton met die resultaten zijn eerste wereldtitel op een enkel punt mislopen. Als we de huidige puntentelling het hele seizoen zouden gebruiken, zou hij zelfs derde zijn geworden. Dan had Räikkonen 272 punten gehaald, Hamilton 265 en Alonso 266.

Al met al zou er veel veranderd zijn als de puntentelling al die jaren was geweest zoals nu. De titelstrijd die het meeste overeenkomt qua comeback is die van Hunt in 1976. De Brit stond op het hoogtepunt 98 moderne punten achter, zes minder dan Verstappen. Beide mannen dichtten snel het gat naar de kampioenschapsleider, maar Hunt werd geholpen door het ongeluk van Lauda.

Met nog vijf races te gaan had Hunt een achterstand van 23 punten en zou Lauda in twee van de resterende races niet rijden. In dat opzicht doet Verstappen het beter, volgens de puntentelling van 1976 zou hij, als we de sprintraces niet meerekenen, vijftien punten achterstand hebben op Piastri en veertien op Norris. Verstappen zou met die puntentelling kampioen worden als hij alle resterende races zou winnen.

In de huidige tijd is het nog altijd een stuk lastiger. De kans dat Piastri nog twee keer uitvalt in de laatste twee races is niet heel groot en het is ook onwaarschijnlijk dat Verstappen alle resterende races gaat winnen. Toch is men er steeds meer van overtuigd dat de Nederlander de titel gaat pakken. En nu zelfs Verstappen erin gelooft, wordt die kans alleen maar groter.

Volg F1Maximaal.nl nu ook op Google Discover om onze artikelen op Google tegen te komen. Klik op deze link en klik op 'Volgen op Google'.