Kwetsbaar Red Bull en Verstappen in Monaco voorlopig omvergeblazen door Ferrari

Dit circuit is door zijn ligging tegen de rotswand, die Monaco begrenst, nauw, heeft veel bochten, kent stijgingen en dalingen, en een deel van het circuit gaat door een tunnel. Met de breedte en lengte van de huidige Formule 1-auto’s is het bijna onmogelijk om in te halen. Er zijn maar weinig plekken waar twee auto’s naast elkaar kunen rijden met de snelheden die ze weten te bereiken, zelfs al zijn dit vaak voor Formule 1-begrippen zeer lage snelheden, met bochten waarbij de snelheid die van een invalide-wagentje evenaart.

Dit dwingt de teams om slim gebruik te maken van bandenstrategiën en tactische pitsops, en mogelijke gele en rode vlaggen, en safetycars, virtueel of echt. Dit maakt het erg interessant om te zien wat de teams en rijders daarmee doen. Het zorgt er ook voor dat de kwalificatie op zaterdag een heel erg belangrijk onderdeel is van de race. Een coureur eindigt de race heel vaak op de plaats waar hij zich kwalificeert. Met de vele bochten, nauwe straten, en relatief dunne Armco-barrières, waarachter vaak meteen beton te vinden is, metalen palen voor verkeerstekens, en geleiderails, maakt dit Monaco één van de allerlastigste circuits voor de coureurs.

De rijders moeten continu gefocust en op hun scherpst zijn, omdat ze centimeters en millimeters van de afbakeningen rijden, met zeer hoge snelheden, zonder de mogelijkheid om de aandacht even te laten zakken. Er zijn nergens rechte stukken waar dat kan, waar de rijder als het ware even kan pauzeren. Daarnaast moeten de auto’s ook om kunnen gaan met de langzame bochten van dit circuit, en gezien de afgelopen races lijkt het erop dat met name Red Bull hier enorm veel moeite mee heeft. Het continu gefocust moeten blijven, bij de langstdurende race van het seizoen, maakt dat over het algemeen niet de auto’s het grote verschil maken, maar juist de coureurs.

Zij moeten wel een rotsvast vertrouwen hebben in hun bolides, maar ze moeten deze ook wel tot in de vingertopjes kunnen aanvoelen, en precies weten wat ze ermee kunnen doen, en moeten ook hun eigen limieten perfect kennen en beheersen. Velen, met name nieuwe fans, denken dat dit een saaie race is in het seizoen, maar het verschil dat de coureurs kunnen maken, met alle barrières zeer dichtbij, geeft de race en de kwalificatie een hoog adrenalinegehalte, zowel voor coureur (en team) als voor de fan die echt geïnteresseerd is in de Formule 1.

Wat verwonderlijk was in de vrije trainingen, is het feit dat de coureurs eigenlijk allemaal wel de limieten opzochten gedurende hun oefenrondjes voor de kwalificatie, in tegenstelling tot voorgaande jaren. Blijkbaar zette Max Verstappen een voorbeeld neer in zijn poleronde van 2023, en probeerden velen uit wat dat zou betekenen voor hun eigen potentieel. Het was natuurlijk wel zaak om daarbij de auto’s niet te beschadigen, of beter gezegd niet onherstelbaar in de kreukels te rijden. Het gevolg hiervan was dat op veel plekken in bochten of dat er net na de advertentiedoeken regelmatig door banden afgeschuurd werden.

Ook in de kwalificatie gebeurde dat regelmatig, maar behoudens een enkele, kortdurende gele vlag waren er geen grote incidenten, tegen de verwachting in. Opvallend was wel dat mensen als Fernando Alonso en Sergio Pérez niet uit Q1 wisten te ontsnappen, terwijl beiden het de afgelopen paar jaar toch aanzienlijk beter deden, Alonso vorig jaar, en Pérez in 2022 door als winnaar te eindigen, ofschoon Pérez in 2023 ook al uitviel in Q1, maar toen na een crash. Ook in Q2 waren er een paar onverwachte uitvallers, te weten Nico Hülkenberg, die het al vele malen dit jaar tot Q3 heeft weten te schoppen. Van Daniel Ricciardo en Lance Stroll hadden we ook meer verwacht, maar ook zij wisten het niet te redden.

Dit brengt ons naar de derde en laatste sessie van de kwalificatie. Max Verstappen deed het eigenlijk beter dan verwacht, met name in Q2, gezien zijn klachten over de bolide, die in de langzame stukken, sector 2 en 3, niet echt wilde doen wat hij nodig leek te hebben. En ook in Q3 ging het in eerste instantie niet echt slecht, aangezien hij na zijn eerste geklokte rondgang een respectabele derde plek had weten op te eisen. Dit had hij mede voor elkaar gekregen door de tot op dat moment snelste eerste sector te rijden.

Op het eind van de eerste helft stonden echter Charles Leclerc en Oscar Piastri voor hem, met een verschil van minder dan anderhalf tiende van een seconde. Maar het was hem niet beschoren hoger te eindigen, of zelfs maar zijn P3 te behouden. In de laatste ronde vlak voordat de vlag werd gezwaaid voor het einde van de sessie, moest hij iets te veel risico nemen om die eerste sector te verbeteren, en dat betekende dat hij van iets te nabij de dikte van de barrières testte. Gevolg was meteen al een verlies van drie tienden alleen al in die eerste sector, en was het dus eigenlijk onmogelijk om nog een betere tijd neer te zetten, gezien zijn verliezen in de overige sectoren.

De vraag was ook nog maar of de auto niet gerepareed zou moeten worden, aangezien dat soort schuivers in het verleden al eens schade hadden toegebracht aan aandrijfassen, versnellingsbakken, of beide, zoals bijvoorbeeld bij Leclerc. De Monegask, die tijdens alle trainingssessies al had laten zien dat hij in zijn element was, met een auto die voor Monaco gemaakt leek te zijn, wist echter ondanks een P5 in Q1 en een P4 in Q2 toch twee polerondes neer te zetten, oftewel twee rondes die beide goed genoeg waren voor poleposition. De jonge Australiër, Oscar Piastri, wist het tot P2 te brengen, en Carlos Sainz tot P3, met Lando Norris daar net weer achter, zie Tabel 1.

Verstappens eerste en enige geklokte ronde was wel nog goed voor een P6, maar dat betekende dat ook George Russell hem nog voorbij wist te steken. Yuki Tsunoda eindigde net daarachter, gevolgd door Alexander Albon en Pierre Gasly, die beiden dit jaar voor het eerst tot Q3 wisten door te dringen. Zoals wel bekend is, leek Piastri het grote opkomende talent te zijn, al hadden we daar nog niet veel van gezien dit jaar. In deze kwalificatie wist hij het echter waar te maken, en versloeg zijn Britste teamgenoot met ruim een tiende, en had mogelijk zelfs hoger kunnen scoren.

Had hij namelijk zijn beste sectoren aan elkaar weten te knopen, dan was dat verschik veel groter geweest, bijna drie en een half tienden, en was hij zelfs Leclerc de baas geweest, zie Tabel 2. De verdere uitslag zou overigens hetzelfde zijn gebleven, zelfs met de extra duizendste van een seconde die Sainz nog sneller geweest zou zijn. Om te zien hoe en waar Leclerc het voor zijn pole voor elkaar kreeg, hebben we een grafiek gemaakt waarbij we de snelheden van Leclerc en Piastri vergelijken.

In die grafiek, hieronder, hebben we met groene en blauwe cirkels een paar verschilpunten aangegeven. De groene cirkels geven punten aan waarbij Leclerc een hogere snelheid bereikt, en veel scherper lijkt in te sturen, en ook op het eind van een bocht langzamer gaat, maar wel eerder zijn gaspedaal kan bespelen. Ondanks het feit dat Leclerc langzamer gaat, haalt hij die snelheid daardoor in hoog tempo bij, om ook een heel stuk hoger te eindigen voordat er afgeremd moet worden voor de volgende bocht. Dit is duidelijk in de grafiek waar de rode curve links van de oranje curve ligt, en erboven uitsteekt. Leclerc is tot wel acht en tien kilometer per uur sneller qua topsnelheid dan Piastri.

Leclerc maakt hier vooral het verschil in sector twee en drie, waar hij in alle trainingssessies al liet zien dat hij en zijn Ferrari daar beter zijn dan wie ook. Overigens is deze rijstijl typisch iets wat we continu bij Verstappen zien, als de auto het tenminste toelaat. De blauwe cirkels geven eveneens een interessant fenomeen aan, namelijk het laten rollen van de auto in een bocht. Dat wordt duidelijk gemaakt door die afgeronde uiteinden van de curve bij lage snelheid. Dit betekent dat je de auto het werk laat doen, zonder de remmen of de banden te belasten, met de mogelijkheid extra tijd te creëren om op het juiste moment het gaspedaal weer in te trappen. Het betekent ook dat zo'n bocht optimaal genomen is.

Al met al heel interessant natuurlijk, maar de grote vraag blijft natuurlijk hoe het mogelijk is dat Red Bull nu opeens zo kwetsbaar lijkt, en een auto heeft die moeilijk te besturen is, zeer moeilijk om af te stellen, en het erg slecht doet in langzamere bochten. In 2018 hebben we al eens eerder zoiets gezien, waarbij Adrian Newey aangaf dat het team misleid was door het enorme talent van Verstappen, waardoor het leek alsof ze qua ontwikkeling de goede weg insloegen, maar het toch bij het verkeerde eind hadden. Voor mijn gevoel lijkt het erop dat Red Bull mogelijk weer de verkeerde afslag gekozen heeft, en daarvoor zal gaan boeten, met name op de stratencircuits met veel hobbels en veel langzame bochten.

Blijkbaar zijn ze zich er dit keer wel al vroeg van bewust, en wordt er ook al gezinspeeld op updates die dit op zijn minst deels zouden kunnen oplossen, dus blijft het wachten daarop. Voor de race wordt het lastig, omdat inhalen zo moeilijk is op dit circuit. Aan de andere kant waren de long runs van de Red Bull erg goed, en is Verstappen iemand die zelfs op de lastigste circuits nog wel kansen weet te creëren voor een inhaalpoging, dus misschien kan hij nog wat hoger eindigen dan zijn huidige startpositie. Daar hopen we dan maar op.