Norris treedt in de voetsporen van Hamilton, maar blijft hij op hetzelfde pad, of pakt hij wel door?

Hamilton stond er in 2007 precies zo voor. Ook hij was Brits, ook hij reed voor McLaren, ook hij kwam één jaar tekort voordat hij het jaar erop alsnog toesloeg. In 2008 werd Hamilton wereldkampioen in een seizoen dat tot de laatste bocht duurde. Een jaar later veranderde alles. Nieuwe regels, nieuwe verhoudingen, en een McLaren die de weg kwijtraakte. Hamilton bleef het team trouw, maar won pas weer titels nadat hij vertrok. Dat historische gegeven hangt nu als een schaduw boven Norris’ doorbraak.

Voor Norris voelde 2025 als het jaar waarin alles samenkwam. Niet omdat McLaren ineens foutloos was, maar omdat hij zelf minder fouten maakte. De pieken waren er al jaren, maar dit seizoen werd hij constanter, geduldiger en klinischer. De Norris die eerder races weggooide met overmoed of frustratie, maakte plaats voor een coureur die begreep wanneer hij moest wachten.

Toch kwam die titel er niet makkelijk in een dominante McLaren. Integendeel. Het team balanceerde regelmatig op het randje van strategische chaos, worstelde met interne spanningen tussen Norris en Oscar Piastri en leek soms zelf niet te weten wie wanneer prioriteit kreeg. Norris won ondanks McLaren, maar ook dankzij McLaren. Dat dubbele gevoel is precies wat de vergelijking met Hamilton voedt. Ook Hamilton had in 2008 een snelle auto, maar geen stabiele organisatie. En toen de regels veranderden, bleek hoe dun het fundament werkelijk was.

Het probleem voor Norris is dat de Formule 1 zelden geduldig is met kampioenen zonder vervolg. Een eerste titel geeft status, maar geen bescherming. De reset van 2026 zet alles op scherp, zeker voor teams die hun succes baseerden op optimalisatie van bestaande concepten. McLaren heeft de afgelopen jaren slim gebouwd, maar de vraag is of dat genoeg is wanneer iedereen weer opnieuw begint. ‘Je weet pas wat je waard bent als de spelregels veranderen,’ is een cliché dat hier pijnlijk relevant wordt.

Hamilton ondervond dat aan den lijve. Na 2008 volgden jaren waarin hij snel was, maar structureel tekortkwam. Red Bull Racing nam de macht over, McLaren raakte verstrikt in interne herstructureringen en technische misstappen. Hamilton bleef loyaal, maar zag hoe zijn carrière stagneerde. Pas na zijn overstap naar Mercedes kwam hij opnieuw in een omgeving terecht die klaar was om een nieuw tijdperk te domineren.

Voor Norris is die route nog volledig open. Hij heeft zijn titel binnen, zijn naam staat in de boeken, maar zijn toekomst ligt nog niet vast. Blijft McLaren competitief, dan kan hij bouwen aan iets groters. Zo niet, dan wordt de Hamilton-route ineens akelig realistisch. De Brit is nog jong genoeg om te wachten, maar ook ambitieus genoeg om dat misschien niet te willen. ‘Je weet nooit hoe vaak zo’n kans zich aandient,’ zei Norris eens over kampioenschappen, en die uitspraak krijgt nu extra gewicht.

Daarbij speelt ook de interne dynamiek een rol. McLaren presenteert zich graag als harmonieus, maar echte kampioensteams zijn zelden comfortabel. Piastri zal deze nederlaag niet vergeten en zal 2026 ingaan met één doel: Norris verslaan. Hamilton had in zijn McLaren-jaren hetzelfde probleem, eerst met Fernando Alonso en later met de verwachtingen die het team zelf niet kon waarmaken. Norris staat nu voor dezelfde test: kan hij kopman zijn zonder dat het team uit elkaar valt?

En dan is er nog Max Verstappen. De man die jarenlang het referentiepunt was en in 2025 uiteindelijk moest buigen. Verstappen verdwijnt niet ineens uit het verhaal, ook al verloor hij de titel. Integendeel. Zijn aanwezigheid blijft een meetlat. Voor Hamilton was dat ooit Sebastian Vettel, voor Norris is het Verstappen. ‘Je wordt pas echt kampioen als je iemand van dat kaliber verslaat,’ werd er vaak gezegd, en Norris heeft dat nu gedaan. Maar de vraag is hoe lang dat voordeel blijft gelden.

De Formule 1 is meedogenloos in zijn timing. Kampioenen worden vaak beoordeeld op wat er ná de titel komt, niet erop. Hamilton werd pas echt als grootheid gezien toen hij zijn tweede en derde titel pakte, niet bij zijn eerste. Norris staat nu op datzelfde kruispunt. Zijn titel is verdiend, zijn groei is zichtbaar, maar zijn verhaal is nog fragiel. Eén mislukte reglementencyclus kan alles veranderen, zeker in een sport waarin loyaliteit zelden wordt beloond.

McLaren verdient lof voor het mogelijk maken van deze titel, maar ook kritiek voor het feit dat het nooit eenvoudig was. Dat contrast maakt de toekomst onzeker. Misschien slaat het team in 2026 toe en wordt Norris het gezicht van een nieuw tijdperk. Misschien herhaalt de geschiedenis zich en blijkt deze titel vooral het sluitstuk van een cyclus, niet het begin ervan. Zoals Hamilton ooit merkte: wereldkampioen zijn is één ding, relevant blijven is iets heel anders.