Column | Soms verlang ik echt naar die goede oude politieke Toto Wolff-tijd

Ik herinner mij nog heel erg goed dat Max Verstappen in Austin 2019 bij een mediamoment heel gewoontjes dropte dat Ferrari aan het valsspelen was middels een trucje bij de motor. Wat volgde, was een totale mediameltdown waarin er van alles gespeculeerd werd rondom de Italiaanse renstal, wat de Nederlander gezegd had en ook over waarom het de coureur was die het gezegd had. Was hij ingezet als schaakstuk in een politiek steekspel van Red Bull Racing tegen Ferrari, ondanks dat het Mercedes was dat er dat jaar met de titel vandoor ging?

Het riep enorm veel vragen op en enkele wedstrijden later ging er een technical directive van kracht dat specifiek gericht was op het voorkomen van het trucje waarvan Ferrari nooit bevestigd heeft dat ze het gebruikten. Niet dat dat nodig was, want de daaropvolgende snelheidsafname op de rechte stukken sprak voor zich. Toch is dit een treffend voorbeeld van hoe het er richting het einde van de vorige reglementswijzigingen aan toeging op reglementair vlak.

Toen Red Bull eenmaal écht de kracht had om Mercedes uit te dagen, schroefden ze de politieke druk nog wat op. Neem een voorbeeld aan 2021, waarin de Oostenrijkse renstal er werkelijk alles aan deed om ook maar het kleinste beetje voordeel teniet te doen dat Mercedes verkreeg via slim bedachte innovaties aan de auto. Het leidde tot Verstappen, wederom in de hoofdrol, die in Brazilië de achtervleugel van de W12 aanraakte en daar een boete van 50.000 euro voor kreeg.

Het is een van meerdere voorbeelden van hoe het gevecht niet alleen op de circuits aanwezig was in het vorige reglementaire tijdperk, maar ook ernaast. Noem mij een sensatiezoeker, maar ik kon daar altijd wel van genieten. In een sport die om tienden, honderdsten en soms zelf duizendsten gaat, mag ook gewoon gebruik gemaakt worden van strategie op meerdere fronten. Er zijn gigantische hoeveelheden geld mee gemoeid, dus politieke invloed ontwikkelen en uitoefenen als team zijnde is zowel logisch als terecht.

Na 2021 is de sport reglementair teruggegaan naar een aerodynamisch model met het grondeffect. Dat is in mijn optiek een van de eerste redenen dat er op technisch-reglementair gebied nu minder gestreden wordt onder de teams. Ten eerste zorgt zo'n model ervoor dat de technische ontwikkelingen van teams minder goed te zien zijn. Toen een van de bolides crashte op een straatcircuit dit jaar, werd er ook meteen enorm veel aandacht aan besteed als de onderkant van de auto gefotografeerd kon worden. Ineens waren de eigenschappen van dit cruciale onderdeel te zien.

Kijken we naar de auto's van voor de reglementswijziging dan vonden de meeste aanpassingen plaats bij de vleugels en aan het chassis. Het was voor teams dus veel makkelijker om vast te stellen wat de concurrentie aan het doen was, veelal via videobeelden en foto's, en of dit wel aan de richtlijnen van de FIA voldeed. Het tweede wat de nadruk op de ondervloer teweeggebracht heeft, is dat ontwerpers terug moesten naar een model dat al jaren niet gebruikt was. Daar valt bij zo'n grote verandering dus nog veel over te leren. Op details pakken de teams elkaar dan nog niet. Het gaat meer om de basis van het huidige ontwerp dan om details, zoals van 2019 - 2021.

Tenslotte zijn ook de motorreglementen bevroren, op mogelijke betrouwbaarheidsverbeteringen na. Deze begrenzing voorkomt experimenteren op motorisch gebied. Daarmee haal je al significante speling voor de interpretatie van de regels weg bij teams, want typisch komt de snelheid van een auto van een combinatie van de aerodynamica en vermogen. Op beide gebieden valt nu minder te zien of minder aan te passen, wat de politieke strijd beperkt.

Waar zijn deze gevechten gebleven? Allereerst is het noemenswaardig dat we momenteel niet in de eindfase van het reglementaire tijdperk zitten en het dus nog wel enige tijd gaat duren voordat de ontwikkelingscurve afneemt en de teams werkelijk dichter bij elkaar komen te liggen. In 2023 leek het erop dat onder andere McLaren dichter bij Red Bull aan het komen was, maar je kunt er donder op zeggen dat het gat in Bahrein weer zes tienden is, zo niet meer.

Mocht Red Bull gebruik maken van handige innovaties om veel tijd te winnen en mochten deze innovaties tot stand gekomen zijn tot een bijzondere of ruime interpretatie van de regels, dan kunnen we in een scenario terechtkomen waarin Red Bull politiek gezien moet verdedigen. In essentie is het Christian Horner die nu al in deze positie staat, namelijk die van teambaas van het team dat aan het winnen is. Zoals Toto Wolff ooit zelf zo mooi zei: 'We all have targets on our backs.'

Dan zou Horner als het ware worden wat Wolff in het vorige reglementaire tijdperk was. De Oostenrijker gebruikte destijds zijn politieke vermogen om te verzekeren dat Mercedes bleef winnen. Het mooie van het politieke spel om de sport heen is dat het aardig wat weggeeft van hoe het er in de paddock aan toe gaat. In de voorgaande jaren wilde het nog wel eens voorkomen dat Wolff en Horner beslissingen van de FIA in eigen voordeel konden buigen. Althans, zo leek het vanaf de buitenkant vaak. Uit sommige reacties van de FIA op dit schouwspel kun je opmaken wie er nou eigenlijk écht de touwtjes in handen heeft. Die informatie mis ik nu.

Wanneer kunnen we rekenen op de volgende golf politieke spelletjes en uitdaging? Misschien in 2025, tegen het einde van de reglementswijzigingen. Misschien pas vanaf 2026 als de motorreglementen weer opengebroken worden en het mogelijk is om op meerdere gebieden het verschil te maken. Hoe je het ook wendt of keert: momenteel zitten we zonder dit secundaire gevecht, en dat is jammer. Ja, het werd destijds nog wel eens opgeblazen door de media, maar in een sport die continu op zoek is naar manieren om te vermaken, was dit niet volkomen onlogisch. Wellicht minder kijken naar straatcircuits in bijvoorbeeld Las Vegas en wat meer naar hoe je de verhaallijnen in de pitstraat wat transparanter kan maken? Ik ben voor.