Windsor leeft mee met Verstappen: "Wat is het nut van hem zoveel betalen als iedereen dat kan?"

De analist ziet dat de sport veel nadruk legt op het aantal inhaalacties, maar vindt dat cijfer op zichzelf nietszeggend. Een coureur kan een tegenstander passeren, waarna die ander kort daarna op een rechte lijn weer eenvoudig terugkomt. Voor Windsor voelt dat niet als racen, maar als een situatie waarin de auto’s en engineers te veel bepalen wat er gebeurt. Hij vindt dat de rol van de coureur daardoor kleiner wordt.

"Het hangt ervan af wat je onder racen verstaat", begint Windsor zijn uitleg in een livestream op zijn YouTube-kanaal. "Zoals ik eerder heb gezegd: het is één ding om een echte inhaalactie te plaatsen richting een chicane, zoals Max deed bij Pierre Gasly in Suzuka. Maar als Gasly daarna bij het uitkomen van die chicane gewoon weer langs hem heen blaast, dan zou dat normaal gesproken nooit gebeuren in normale raceauto’s."

Volgens Windsor voelt het daardoor alsof de acties niet op een natuurlijke manier ontstaan. De Brit vindt dat de technische kant van de sport te veel invloed krijgt op het gevecht tussen coureurs. "Het was alsof de engineers wisten dat het allemaal zou gaan gebeuren", vervolgt hij. "Het was bijna alsof ze het allemaal vanuit de pitmuur controleerden."

Daarbij stelt Windsor ook de vraag waarom een coureur als Verstappen zo uitzonderlijk wordt beloond als het verschil op zulke momenten nauwelijks nog door de rijder wordt gemaakt. In zijn ogen kan bijna elke goede Grand Prix-coureur op die manier een soortgelijke actie uitvoeren. "Wat is dan het nut om Max miljarden, biljoenen of wat ze hem ook betalen te geven, als eigenlijk elke coureur kan doen wat hij daar deed?", vraagt Windsor zich af.

De analist benadrukt dat hij daarmee niet bedoelt dat Verstappen geen uitzonderlijke coureur is, maar juist dat de reglementen zijn klasse op zulke momenten minder zichtbaar maken. Wanneer het vooral draait om het juiste knopje indrukken of het juiste energiescenario gebruiken, verdwijnt volgens Windsor een deel van de pure racekunst. "Elke goede Grand Prix-coureur kon doen wat hij daar deed", stelt hij.

Windsor schetst vervolgens hoe kunstmatig sommige duels voor hem aanvoelen. "Het is dan: oké ik druk op deze knop", zegt hij. "Oh wauw, voorbij Oscar Piastri. Oh wauw, hij is weer voorbij mij. Dat is niet Max Verstappen, dat is gewoon een normale coureur." Voor Windsor is dat de kern van het probleem. De Formule 1 kan dergelijke momenten wel tellen als inhaalacties, maar hij vindt dat ze niet dezelfde waarde hebben als traditionele gevechten waarin een coureur zijn tegenstander uitremt, onder druk zet of een bocht beter voorbereidt. "Voor mij is dat geen racen", zegt hij duidelijk. "Maar het kan natuurlijk worden geplaatst onder het kopje: oh, daar is een inhaalactie, en daar is nog een inhaalactie."

De Brit vreest dat de sport zich te veel blindstaart op statistieken. Meer positiewisselingen betekenen volgens hem niet automatisch dat het racen beter is geworden. "Dan zeggen ze: er zijn twee inhaalacties, laten we die aan de lijst toevoegen", vervolgt Windsor. "Maar het zijn geen inhaalacties. Het zijn gewoon wat ze ook zijn: vermogensstoten of het tegenovergestelde daarvan."

Daarmee blijft Windsor sceptisch over de richting waarin de Formule 1 zich beweegt. De sport wil met nieuwe regels voor meer spektakel zorgen, maar volgens de analist is het gevaar dat de coureur juist minder centraal komt te staan. Voor hem draait racen niet om het kunstmatig creëren van positiewisselingen, maar om een gevecht waarin de rijder met talent, timing en lef het verschil maakt.