Verkeerde prioriteit van de F1 kost Verstappen de wereldtitel, wat is de oplossing?

Verstappen was de coureur met de meeste overwinningen, polepositions, en ronden aan de leiding in 2025. Toch kwam de Limburger twee punten tekort om zijn wereldtitel te prolongeren. Lando Norris reed veel minder ronden aan de leiding dan Verstappen en Oscar Piastri, maar eindigde vaker op het podium. Norris eindigde vooral vaak als tweede (acht keer) en greep daar zijn wereldtitel mee.

De Formule 1 wijst de wereldkampioen al sinds jaar en dag aan op basis van punten, maar welke andere statistieken zijn bepalend voor het aanwijzen van de juiste wereldkampioen? Bernie Ecclestone stelde in 2008 voor dat het puntensysteem in de prullenbak kon worden gegooid, en dat de coureurs medailles zouden moeten krijgen voor hun uitslagen in de top drie. Volgens dat systeem zou Verstappen dus wereldkampioen geworden zijn.

Peter Windsor sloot zich daarbij aan na de seizoensfinale in Abu Dhabi. Hij stelde dat het veel belangrijker is om de meeste overwinningen en polepositions te pakken dan de meeste podiumplekken. Daarmee komen we ook uit op een eindeloze zoektocht van de Formule 1 naar het juiste systeem om de wereldkampioen te bepalen. Het puntensysteem is in de afgelopen 75 jaar regelmatig aangepast.

In de afgelopen 25 jaar gebruikte de Formule 1 vier verschillende puntensystemen. Tot en met 2002 kregen alleen de coureurs in de top zes punten, met 10 punten voor de winnaar, en dan 6, 4, 3, 2, en 1 punt voor de volgende coureurs. Voor 1991 kreeg de winnaar maar negen punten, maar omdat de Formule 1 ook besefte dat het beter zou zijn als degene met de meeste zeges kampioen zou worden, kreeg de winnaar er daarna een puntje bij.

Max Verstappen zou volgens het systeem, dat tussen 1991 en 2002 gebruikt werd, kampioen zijn geworden met evenveel punten als Norris. Michael Schumacher domineerde in 2002 echter enorm en werd in Frankrijk al wereldkampioen. Om een vroege beslissing in de titelstrijd te vermijden, paste de Formule 1 het puntensysteem aan. De winnaar kreeg vanaf 2003 maar twee punten meer dan de nummer twee, en iedereen in de top acht werd beloond.

Vanaf 2010 moest het wéér anders. De Formule 1 besefte opnieuw dat de beloning voor een Grand Prix-zege te klein was, en wilde meer coureurs de kans bieden om punten te pakken. De winnaar kreeg nu 25 punten, terwijl de nummer twee 18 punten kreeg. Omgerekend naar het tienpuntensysteem komt dat neer op 7,2 punt. Oftewel, de nummer twee wordt nog altijd veel rijkelijker beloond dan voor 2003. Tussen 2019 en 2024 kreeg de coureur met de snelste ronde ook een puntje.

Het systeem was tot en met 1981 nog ingewikkelder. De winnaar kreeg toen maar negen punten, en daarnaast werden de zwakste resultaten geschrapt. Dat zou over het algemeen gunstig geweest zijn voor Verstappen, die in de zomerperiode meerdere zwakke uitslagen pakte, terwijl Norris juist kampioen werd door constant te presteren in de beste auto. Sinds 2003 is het puntensysteem dus in het voordeel van Norris uitgevallen.

Coureurs werden tot en met 2002 dus beter beloond voor een overwinning. Dat systeem is ten einde gekomen om de spanning in het kampioenschap te kunnen behouden. Hier komt in de praktijk echter weinig van terecht. Zoals de bovenstaande tabel laat zien, maakten de drie titelkandidaten onder elk puntensysteem tot de laatste race kans. In dominante jaren had geen enkel puntensysteem voor spanning kunnen zorgen. Schumacher werd in 2004 ruim voor het einde van het seizoen kampioen, en datzelfde gold voor Verstappen in 2023. Spannend is het toen nooit geweest.

De Formule 1 heeft dus een systeem gecreëerd, waarbij een winnaarsmentaliteit niet voldoende beloond wordt. Het medaillesysteem van Windsor en Ecclestone is misschien iets te extreem, omdat 24 tweede plaatsen altijd meer waard moeten zijn dan één overwinning, zoals Pastor Maldonado in 2012. Er is echter ook een tussenweg nodig. Iedereen weet nu dat je wereldkampioen wordt door constant te presteren.

Dit wordt er bij coureurs al op jonge leeftijd ingeprent, maar dat past niet helemaal bij het DNA van de Formule 1. Risico's vermijden hoort meer bij het langeafstandsracen, terwijl de Formule 1 moet draaien om harde gevechten en risicovolle inhaalacties om een race te winnen. Met het huidige puntensysteem worden coureurs daar niet toe gemotiveerd. De Formule 1 moet weer zorgen dat het de tegenpool van het enduranceracen wordt.

De oplossing lijkt niet in een medailleklassement te zitten, en wegstreepresultaten horen ook niet meer echt bij de Formule 1, maar een zege zou wel veel meer moeten opleveren dan een tweede plek. Zo vermijd je dat een coureur genoegen neemt met een tweede plek, zoals we nu vaak zien, maar toch nog alles op alles zet om een overwinning binnen te halen. Dat komt de sport alleen maar ten goede.

Ten eerste moet het puntensysteem voor de sprintraces dus aangepakt worden. Nu levert een positie extra maar één punt op, en dat komt de races niet ten goede. Het kan niet zo zijn dat de winnaar maar één punt meer pakt dan de nummer twee. In het voorgestelde puntensysteem van F1Maximaal.nl krijgt de winnaar dan ook 12 punten, en de rest van de top acht krijgt respectievelijk 8, 6, 5, 4, 3, 2, en 1 punt. Zo is er een extra beloning voor het nemen van risico's in de top drie.

In de Grands Prix is het belangrijk om (1) het nemen van risico's te belonen, en (2) om te zorgen dat de top tien in ieder geval punten blijft scoren. Dat zorgt voor de onderstaande drie opties, waarbij het tweede systeem de kleinste aanpassing vergt. Hier krijgt de winnaar vijf punten extra, terwijl het eerste en derde systeem voor een grotere verandering in de top tien zorgen.

Het laatste systeem is wellicht nog het beste systeem, omdat Kimi Antonelli hier ook boven Lewis Hamilton eindigt. Het lijkt vrij logisch dat een coureur met drie podiumplekken hoger eindigt dan een coureur zonder podiumplekken, maar het verschil tussen de derde en de vierde plek is in het huidige systeem en de eerste twee voorgestelde systemen te klein.

Verstappen zou bij al deze puntensystemen kampioen worden. Daarmee beloont de Formule 1 niet langer de coureur die risico's vermijdt en zo vaak mogelijk tweede wordt, maar de coureur die wél gewaagde inhaalacties laat zien en de sport zo ook aantrekkelijker maakt. Als je de hoogtepunten van de titelkandidaten bekijkt, wordt meteen duidelijk dat Norris conservatiever reed dan de andere twee, en dat zou in de Formule 1 nooit beloond moeten worden met een wereldtitel.