F2: Chasing the Dream – Winnaar de Vries en hartverscheurende Hubert

Vol goede moed worden de teams, coureurs en races ingeleid. De beelden van de autosportklasse vermaken en de interviews zijn van prima kwaliteit. Meteen wordt duidelijk dat de serie over de Formule 2 het anders aanpakt; in plaats van elk team uit te lichten, focussen ze zich voornamelijk op de racewinnaars.

Niet geheel onlogisch. De teambazen (en sommige coureurs) van enkele van de Formule 2-teams zeggen niet iedereen wat. En vanuit marketingperspectief is het interessant om juist de rijders van de toekomst in de schijnwerpers te zetten. Jack Aitken, Nicholas Latifi en Mick Schumacher komen aan woord maar vooral Nyck de Vries speelt een centrale rol in de vijfdelige serie.

De serie gaat nog een stapje verder, zelfs in Sneek wordt er gefilmd waar de Vries zich vermaakt op het water met zijn vrienden. Ook krijgen we regelmatig interviews voorgeschoteld, waarvan naast die van de Vries, die van Latifi en Schumacher er toch wel het meeste uit springen. Schumacher meldt dat 'Alles wat ze doen maar voor één einddoel is, dat is de Formule 1.'

'Dit is mijn passie, dit is mijn werk, dit is mijn leven', preekt Latifi, die volgend jaar in de Williams te vinden zal zijn naast George Russell. Laatstgenoemde wist het Formule 2-kampioenschap te winnen in 2018. De ambitieuze heren benadrukken geregeld welke droom ze aan het najagen zijn, zoals de titel toepasselijk open laat voor eigen interpretatie.

Op het circuit gaat het geregeld mis. Jeugdig enthousiasme zorgt in de eerste bochten voor brokken en Schumacher vliegt letterlijk over het Circuit Paul Ricard. Dit spektakel is natuurlijk mooi om te zien, maar het is alleen vermakelijk als het goed blijft gaan. In aflevering vier wordt er ingezoomd op het moment dat tekenend was voor niet alleen het Formule 2-seizoen, maar voor alle raceklassen.

Op Circuit Spa Francorchamps slaat het noodlot toe. Renault-junior Anthoine Hubert wordt geschept door Juan Manuel Correa in de tweede ronde van de Formule 2-race en geeft het leven bij impact. De volledige aflevering is toegewijd aan de talentvolle Fransman en voor de gepassioneerde en meelevende autosportliefhebber zijn dit 25 hele zware minuten.

Formule 1 legende Alain Prost werkte veel met zijn jonge landgenoot samen en merkte op dat ‘Anthoine een hele goede jongen was’. De camerabeelden van zijn teamgenoot Tatiana Calderon, die in tranen uitbarst, maken bij de kijker veel los. Ze is niet de enige, de communicatieofficier van de Formule 2 had het er minstens zo zwaar mee.

Rondom de paddock hing een bijzondere waardering voor Hubert, die net zo vriendelijk tegen de koffiedame was als tegen zijn teambaas. Onbetwist de grootste ramp in de autosport sinds het overlijden van Jules Bianchi in 2014. Maar hoe naar het ook is om dit te horen, het hoort bij de sport. Het toont de fragiele en gevaarlijke kant van het racen die de sport zo bijzonder maakt, maar daardoor soms ook bijzonder treurig.

Het geeft de docuserie logischerwijs een zwart randje, het overlijden van Hubert is een wereldwijde tragedie die nooit vergeten mag worden. Het respect voor de Formule 1-coureurs, maar ook zeker voor de Formule 2-coureurs, groeit bij het zien van de beelden. Correa, die de aanvaring met Hubert overleefde, biedt een gruwelijk perspectief op het incident: ‘Ik smeekte de medische hulp om mij onder narcose te brengen omdat de pijn onverdraaglijk was.’

De overwinning van de Vries in het slot van de serie smaakt door het zwarte randje die aan het seizoen zit uiteraard minder zoet, maar het blijft voor het Nederlandse publiek mooi om naast Max Verstappen nog een coureur te zien schitteren op het internationale podium. Alleen al daarom zou ik zeggen dat het de moeite waard is om de serie te kijken. Bovendien is het boeiend om te zien wie de persoon achter de coureur is.

En dit is ook het punt waarop Chasing the Dream het wint van de Formule 1-documentaire. In de F1-serie gaat men dieper in op de banden binnen het team, de relaties tussen coureurs en grote gebeurtenissen dat jaar binnen de sport (lees: Ricciardo vertrekt naar Renault). Maar bij de Formule 2-coureurs is nu juist te zien dat deze wereldsterren eigenlijk ook iets heel menselijks met zich meedragen. Iets menselijks dat snel vergeten wordt wanneer het licht op groen springt en de banden roken.

De kwaliteit en spanning van Drive to Survive haalt het niet, maar voor de ongeduldige Formule 1-fanaat is het zeker de moeite waard om deze serie op te zetten. Nadat ik de serie heb laten bezinken kan ik er eigenlijk maar één conclusie uit trekken: De Formule 2 verdient ongetwijfeld veel meer aandacht dan dat het momenteel krijgt. De docuserie telt slechts vijf afleveringen, voor de bingewatchers vult de serie dus één dag van de Formule 1-loze maanden, waar maar geen einde aan lijkt te komen. (Foto: Prema Racing Team)

Door Christian Moerman | [email protected]