Na Verstappens titelverlies liegt de rangorde voor het eerst in meer dan een decennium

En wat mij betreft komt dat doordat de wereldkampioen van 2025 niet de beste coureur van het jaar was. Ik zeg dit niet als Max Verstappen-fan, maar als objectieve kijker van de sport. De mensen met verstand van deze sport weten dat Verstappen dit jaar, net zoals de afgelopen vier jaar, heeft laten zien dat hij ontegenzeggelijk de meest getalenteerde coureur van de autosport is. Norris heeft veel Grands Prix gewonnen, maar Verstappen heeft er meer gewonnen, en meermaals in materiaal waarmee hij eigenlijk niet eens op het podium had moeten staan.

Dit jaar begon het al in Japan. Een van de eerdere wedstrijden van het seizoen waarin Verstappen een onmogelijke Red Bull op pole wist te zetten en de twee McLarens van zich af wist te houden. Ja, op Suzuka is inhalen bijzonder moeilijk en dat heeft zeker meegeholpen voor de Nederlander, maar feit blijft dat hij überhaupt niet op pole had moeten staan. Er werd naderhand gesproken van een magische prestatie en eigenlijk was dat het startschot voor een jaar van nagenoeg foutloze optredens.

Waarom dit zo'n uitzondering is, wordt duidelijk wanneer we de geschiedenisboeken openslaan. Het afgelopen decennium werd gedicteerd door een wetmatigheid die nagenoeg altijd stand leek te houden: de combinatie van de beste auto én beste coureur won. Kijk naar Sebastian Vettel bij Red Bull Racing. Critici kunnen beweren dat hij won dankzij Adrian Newey of een oppermachtige bolide met een technisch voordeel.

Vettel was in die jaren echter bijzonder goed. Met een extreme consistentie begreep hij hoe de bolide reageerde op zijn stuurbewegingen, ook toen de blown diffuser gebruikt werd, en hij maximaliseerde het resultaat in het merendeel van de Formule 1-weekenden. Wellicht dat hij in wiel-aan-wielgevechten niet uit de bus kwam als de puurste racer van het stel, maar in zijn auto was hij niet te kloppen. Hij verdiende zijn titels.

Hetzelfde geldt voor de hegemonie van Lewis Hamilton. Ja, de Mercedes-motor was jarenlang een raket die de competitie degradeerde tot veldvulling. Maar Hamilton was niet alleen passagier, hij was de kapitein. Hij vernietigde Valtteri Bottas niet af en toe, maar systematisch. De Fin kon met hoge uitzondering zijn teamgenoot verslaan, en wist hij op zaterdag de eerste positie te verzilveren dan moest hij deze met regelmaat op zondag alsnog uit handen geven.

Zelfs in 2016, toen Nico Rosberg de titel greep, klopte het plaatje. Rosberg was wellicht niet getalenteerder dan Hamilton, maar zijn titel was de triomf van pure toewijding. Hij stopte met fietsen om spiermassa in zijn benen te verliezen voor een duizendste tijdswinst. Hij sloot zich op, hij vocht een psychologische oorlog uit en won op wilskracht en opoffering. Hij was dat jaar, in zijn totaliteit, de beste coureur.

Vóór de dominantie van Verstappen kende de sport een drietal aan wereldkampioenen die elk op hun eigen manier met recht aanspraak maakten op de titel. Daarna kwam Max Verstappen. Die vocht in 2021 vurig voor de wereldtitel tegen een meervoudig Formule 1-kampioen. De strijd werd beslecht in Abu Dhabi en of je het nu eens bent met de uitslag of niet, Verstappen streed heldhaftig, net zoals Hamilton. Wie van de twee het wereldkampioenschap veroverde, rechtmatig was het sowieso.

Die eerste titel was een straatvechtpartij die hij won op agressie en talent, tegen een superieure Mercedes die in de slotfase Hamilton het kampioenschap had kunnen, en misschien wel had moeten, schenken. De jaren erna, 2022 tot en met 2024, waren een demonstratie van dominantie van Verstappen. 2022 en 2023 waren jaren waarin niemand ook maar in de buurt kwam van de Limburger, terwijl hij in 2024 in de Grand Prix van Brazilië Norris hardhandig uit zijn titeldroom hielp.

Wat mij betreft breekt 2025 deze trend. Ik vind dat in 2025 de beste coureur niet de wereldkampioen geworden is. We hebben gekeken naar een kampioenschap van constructeurs, niet van de gladiatoren die deze constructeurs aan het zilverwaar helpen. McLaren heeft een meesterlijke bolide gebouwd die op rails liep. Qua bandenmanagement was de auto niet te evenaren door de rest van het veld en Norris deed daar vaak genoeg in wat hij moest doen, namelijk de snelheid eruit halen, consistentie tonen en een goed resultaat neerzetten.

Hij was goed, maar was hij buitenaards goed? Heeft hij races gewonnen die hij eigenlijk had moeten verliezen? Dat niet. Norris heeft getoond dat een redelijk goede tot goede coureur in het juiste materiaal voor een wereldkampioenschap kan vechten. Drie of vier tienden aan voordeel vanuit de auto kunnen voldoende zijn om ervoor te zorgen dat iemand die eigenlijk het kampioenschap op eigen kracht niet kan winnen, dit toch zou kunnen realiseren. Niets ten nadele van de Engelsman, maar zo indrukwekkend was zijn seizoen gewoon niet.

Het feit dat teamgenoot Oscar Piastri, in zijn derde seizoen in de sport, zo dichtbij zat, spreekt boekdelen. Vettel en vooral Hamilton en Verstappen, hebben de afgelopen jaren aangetoond wat er mogelijk is wanneer je als coureur de sport weet te domineren. Dat is niet wat Norris dit jaar gedaan heeft. Zelfs met een zwakke laatste reeks van Grands Prix is Piastri op dertien punten achterstand van zijn collega geëindigd.

Naar Verstappen was dit gat slechts twee punten, en dat met een tegenstander die twee derde van het seizoen een auto gehad heeft waarmee overwinningen eigenlijk echt niet mogelijk hadden moeten zijn. Dat het hem sporadisch lukte aan het begin van het jaar was aan Verstappen te danken, niet aan Red Bull. In diezelfde periode had Norris hem van overwinningen moeten houden, maar daar was hij, met alle respect, gewoon niet goed genoeg voor.

Waar Norris het zijn titelrivaal meermaals eigenlijk niet lastig genoeg maakte, lukte Verstappen dit wel. Ook als het tegenzat. In een Red Bull die langzaam uit elkaar viel, onder andere door het vertrek van meerdere technische kopstukken, reed hij ronden die soms de wetten van de fysica wisten te tarten. Hij sleepte een auto die kijkend naar de data soms als op twee of op drie na beste auto gezien werd, naar podia waar die auto geen recht op had. Waar Norris fouten maakte onder druk en soms het killer instinct leek te missen in directe duels, was Verstappen vlijmscherp, met een inferieur wapen.

Het is pijnlijk om te constateren, maar de Formule 1 is dit jaar dus niet bij de trend van de afgelopen seizoenen gebleven. Het constructeurskampioenschap is overduidelijk naar het beste team gegaan, maar voor Norris was die zege absoluut niet zo overduidelijk. Hij is de kampioen van consistente resultaten, maar niet de uitblinker van het jaar. Sterker nog: het voelt een beetje alsof hij op het juiste moment in de juiste stoel zit.

De officieuze titel van 'beste coureur van de grid' gaat wat mij betreft naar degene die het meeste uit het minste gehaald heeft, die het verschil tussen man en machine duidelijk maakt en dit jaar het gala in Oezbekistan mist: Max Verstappen. De titel is achtergebleven in de garage van de onttroonde koning die misschien nooit meer terug zal slaan. Een schrale troost is dat een overgroot merendeel van de Formule 1-fans het over één ding eens is: dit jaar was Verstappen zonder enige twijfel de beste van het stel.