Wereldtitel komt langzaam binnen bij Norris: 'Surrealistisch als iemand je wereldkampioen noemt'

Volgens Norris raakt vooral de omvang van de prestatie hem steeds meer, nu de adrenaline van de racedag wegebt. Hij is de 35ste coureur ooit die wereldkampioen werd, en de elfde Brit. Dat maakt de trots alleen maar groter. Ook de reactie van fans en landgenoten thuis, waar er moeders waren die huilden en kinderen stonden te juichen, dringt inmiddels tot hem door. Voor Norris is het een bewijs dat zijn titel verder reikt dan het McLaren-kamp.

‘Wat we in Abu Dhabi bereikt hebben, was het laatste stukje van het geheel', vertelt Norris. ‘Een dag later voelt het alsof het echt begint in te zinken. Ik vind het nog steeds heel surrealistisch. Ik zat net bij het zwembad en wanneer iemand gefeliciteerd wereldkampioen zegt klinkt dat echt anders dan gefeliciteerd Lando.’ Hij moet lachen om de omvang van het gezelschap waarin hij zich nu bevindt. ‘35ste coureur in de wereld die het doet. En elf Britten. De Britten doen het goed.’

Norris benadrukt hoe bijzonder het is om tussen zijn landgenoten op de erelijst te staan. ‘De Britten hebben het altijd goed gedaan in de Formule 1. Ik ben ook trots dat ik nu naast een aantal ongelooflijke mensen sta, tegen sommigen van wie ik nog steeds race op de grid. Dat mijn naam nu naast die van hen komt, is ongelooflijk.’

Als hem wordt verteld dat in Groot-Brittannië moeders en kinderen geëmotioneerd voor de tv zaten, werd Norris even stil. Op de vraag of hij zich nu een nationale sportheld voelt, antwoord hij enthousiast. ‘Ik zou dat graag zijn. Dat is zeker een deel van wat mij plezier geeft in wat ik doe: weten welke impact ik heb op mijn team, mijn familie, al die mensen. En wanneer je dat ook hebt bij fans of een heel land is dat surrealistisch en ongelooflijk.’

Norris denkt ook terug aan zijn eigen jeugd, toen hij de Formule 1 nog vanaf de bank volgde. ‘Ik groeide op terwijl ik naar al die sterren keek. Van twintig jaar geleden op de tv kijken, naar dit. Nu ben ik wat dat kleine jongetje ooit zag. Ik hoop dat ik dat de komende jaren kan blijven doen en mijn land trots kan maken.’

Het gesprek gaat over de offers die zijn familie jarenlang maakte. Zijn moeder vertelde eerder al over de vele gemiste momenten thuis. Norris erkent dat ook. ‘Alles is anders voor iedereen. De offers die wij hebben gemaakt zijn anders dan die van andere mensen. Ik wil niet dat iemand medelijden met me heeft.’ Toch vertelt hij hoe zwaar het soms was. ‘Je wilt als familie samen zijn. Dat hebben we sinds mijn zevende, achtste nauwelijks gedaan.’

‘Mijn vader nam me overal mee naartoe. Ik bracht veel meer tijd met hem door dan met mijn moeder. Zij was thuis voor mijn zus. Ik zie mijn moeder misschien twintig dagen per jaar. Dat is niet veel. Ze wou me graag vaker zien.’ Maar de titel maakte veel goed. ‘Voor al die tijden dat ik weg was… gisteren voelde alles het nóg meer waard.’

‘Mijn moeder vond het het al waard toen ik de Formule 1 haalde en mijn eerste race won. Maar winnen en de titel pakken… dat maakt alles het nóg meer waard. Een van de dingen die iedereen wil, is zijn ouders trots maken. Dat ik dat gisteren kon doen, is het beste wat je kunt vragen.’