Waarom Verstappen met zijn titelverlies definitief afstand genomen heeft van de boeman-status

Het verlies van de wereldtitel heeft voor hem namelijk meer gedaan dan die vier opeenvolgende kampioenschappen bij elkaar. De dominantie is gebroken, maar de mythe is completer dan ooit. De boeman is dood en wat overgebleven is, is een pure racer, wellicht de puurste racer die de grid in een hele lange tijd gezien heeft.

Om de verschuiving in de perceptie rondom Verstappen te begrijpen, moeten we de context van het afgelopen seizoen ontleden. 2025 was geen jaar van strijd, maar het was een jaar van overleven voor de Nederlander. De systematische leegloop bij Red Bull Racing, ingezet met het vertrek van Adrian Newey en Jonathan Wheatley, transformeerde de ooit zo oppermachtige Red Bull in een wagen met een wispelturig en aerodynamisch instabiel chassis.

Waar Lando Norris en Oscar Piastri in hun McLaren-bolides over het asfalt gleden alsof ze op rails reden, moest Verstappen vechten met een auto die bij elke instuuractie en elke remzone probeerde uit te breken. Het was in deze technische frictie dat de werkelijke kwaliteit van de Nederlander kwam bovendrijven. De kijker zag niet langer een coureur die eenvoudigweg naar de horizon verdween, maar een rijder die week in week uit materiaal naar de eindstreep trok dat in de handen van concurrenten al vier keer in de muur beland was.

Deze zichtbare worsteling heeft, samen met zijn toch aardig sympathieke karakter, de narratief rondom zijn persoon gekanteld. In de jaren van dominantie was het makkelijker om zijn prestaties af te doen als een gevolg van het materiaal. De triomfen voelden klinisch en met vlagen zelfs robotachtig. Maar in 2025, toen de Red Bull in werkelijkheid het derde of soms zelfs vierde team was op basis van pure data, werd elke podiumplaats een heroïsche daad.

De kritische massa, die jarenlang riep dat 'iedereen in die auto kon winnen', viel stil. Sterker nog, diezelfde critici werden gedwongen toe te geven dat zonder Verstappen achter het stuur, Red Bull Racing waarschijnlijk in de middenmoot was geëindigd, ergens in het gevecht met Mercedes of Ferrari. De underdogpositie die hij in zijn beginjaren bekleedde en die hem in 2021 zo populair maakte bij de puristen, keerde in alle hevigheid terug. Alleen was hij dit keer geen uitdager meer, maar een verdediger die een zinkend schip weigerde te verlaten.

Wat misschien nog wel opvallender is dan de waardering van het publiek, is de veranderde dynamiek binnen de paddock zelf. Waar Verstappen in zijn jonge jaren werd gezien als een jonge indringer die de gevestigde orde kwam verstoren, soms te agressief de Grands Prix inging en met zijn ruwe stijl wijzigingen van het regelboek vereiste, is hij uitgegroeid tot de de facto leider van de coureursvakbond. Niet door een politiek spelletje te spelen, maar door authenticiteit.

De nieuwe generatie, aangevoerd door talenten als Gabriel Bortoleto en Kimi Antonelli, kijkt niet naar Lewis Hamilton of Fernando Alonso voor advies, maar naar Verstappen. Het is een fascinerend schouwspel. De man die ooit werd verguisd om zijn compromisloze rijstijl, is nu de mentor die in de drivers' briefing het woord neemt en waar rookies omheen zwermen. Hij behandelt hen niet als bedreiging, maar als gelijken. De oprechtheid waarmee hij jonge talenten benadert, zonder de PR-filters die bij andere teams zo verstikkend werken, heeft hem getransformeerd van einzelgänger naar roedelleider.

Deze menselijke kant wordt versterkt door de inkijkjes die de wereld krijgt in zijn leven buiten de Formule 1-paddock. De ironie wil dat, terwijl andere coureurs moeite doen om gepolijste documentaires en strak geregisseerde socialmediacampagnes op te zetten in een poging om benaderbaar te lijken, Verstappen die connectie organisch bereikt door simpelweg zichzelf te zijn. Zijn livestreams op Twitch, vaak tot diep in de nacht na een Grand Prix, tonen een beeld dat haaks staat op de intense focus in de cockpit.

De interacties met Penelope, het dochtertje van Kelly Piquet, die onbevangen zijn streams binnenstormt, hebben meer gedaan voor zijn imago dan welk persbericht van Red Bull ook. Het toont een vaderfiguur, een gamer, een normale jongen die toevallig buitenaards hard kan autorijden. Het contrast tussen de meedogenloze killer op zondagmiddag en de relaxte simracer op dinsdagavond maakt hem tastbaar en, voor het eerst in lange tijd, aaibaar.

Toch mag deze 'vermenselijking' niet verward worden met zwakte. De reden dat Verstappen nu, ondanks het verlies van de titel, op handen wordt gedragen, is juist omdat hij op de baan geen centimeter toegaf. De strijd met McLaren in 2025 was hard, soms over het randje, maar altijd fascinerend. Waar zijn rivalen soms bezweken onder de druk van het kampioenschap, fouten maakten op cruciale momenten of zich lieten meeslepen door emoties over de boordradio, bleef Verstappen de stoïcijnse rots in de branding.

Hij maximaliseerde resultaten die er theoretisch niet waren. Analisten als Martin Brundle, die in het verleden niet schroomden om kritiek te leveren, kwamen woorden tekort om de manier te beschrijven waarop Verstappen de tekortkomingen van de Red Bull maskeerde. Het besef daalde in dat we niet keken naar een coureur die won door zijn auto, maar naar een auto die nog meedeed dankzij zijn coureur.

De invloed van Verstappen reikt inmiddels verder dan de Formule 1. Zijn passie voor het simracen en zijn uitstapjes naar GT3-tests hebben een brug geslagen tussen de virtuele en de fysieke racewereld. Hij is niet langer de eendimensionale F1-ster die in een ivoren toren leeft; hij is een racer's racer. Wanneer hij spreekt over de 24 uur van Daytona of Le Mans, luistert de autosportwereld. Hij heeft het elitistisme van de Formule 1 doorbroken door te laten zien dat racen racen is, of het nu in een simulator op zolder is of in een miljoenenkostende bolide in Monaco. Dit heeft hem een schare fans opgeleverd die niets hebben met de glamour van de paddock, maar alles met de puurheid van de competitie.

Het verlies van de wereldtitel in 2025 markeert het einde van een tijdperk, maar tevens een prachtig vervolg van zijn loopbaan. De statistieken zullen zeggen dat Lando Norris en McLaren de kampioenen van 2025 waren, maar de geschiedenis zal dit jaar herinneren als het seizoen waarin Verstappen zijn definitieve rol in de sport vond. Niet als de jongen die te jong was, niet als de kampioen die de snelste auto had, maar als de man die de sport op zijn schouders draagt, zelfs als hij niet aan het racen is. De vijandigheid van 2021 is verdampt en de verveling van 2023 is vergeten. Wat overblijft, is universeel respect.

Vooruitkijkend naar 2026 en de nieuwe reglementen bevindt Verstappen zich in een unieke positie. Hij heeft niets meer te bewijzen. De druk van de must win is eraf, vervangen door een pure zucht naar competitie. Red Bull Racing staat voor de immense taak om zonder hun technische kopstukken een nieuwe winnende auto te bouwen, en het is zeer de vraag of ze dat gaat lukken. Voor de fans maakt dat eigenlijk niet meer uit.

Ze komen niet meer naar het circuit om de snelste auto te zien winnen; ze komen om te zien wat Verstappen kan doen met wat hij tot zijn beschikking heeft. En dat, die verschuiving van resultaat naar waardering voor het ambacht, is de grootste overwinning die een sportman kan behalen. Hij is de kroon kwijt, maar hij is en blijft de koning van de grid, hoogstwaarschijnlijk totdat hij besluit om gedag te zeggen tegen de koningsklasse van de autosport.