Red Bull-hoofdstrateeg legt uit hoe Verstappen GP Canada won met behulp van data

Courtenay vertelt hoe de data werkt bij Red Bull. Het gedrag van de banden, het verloop van de pitstops en hoe snel de auto kan wordt volledig gemodelleerd: 'Al die gegevens stoppen we in de simulatie en van daaruit kun je eigenlijk een random race genereren. Dat doe je keer op keer op keer en uiteindelijk ontstaat er een patroon van scenario’s waarbij je wint. Je doet dus miljoenen en miljoenen simulaties om erachter te komen wat gemiddeld gezien de beste strategische keuzes zijn.'

De meeste data komt vooruit uit timingdata van de Formule 1 zelf, zegt Courtenay: 'We krijgen van de F1 een datafeed met daarin alle sectortijden en daar kunnen we dingen uit afleiden, zoals de slijtage van de banden. Het is vervolgens aan ons om daar de juiste analyses op los te laten, zodat we bijvoorbeeld onderscheid kunnen maken tussen een baan die sneller wordt doordat er meer rubber op komt, de slijtage van de banden en de prestaties van de coureur. Je probeert dus waarheden uit die data te halen om die vervolgens weer in het simulatiemodel te stoppen.'

Simulaties vinden al voor een raceweekend plaats. Courtenay legt vervolgens uit dat de simulaties na de vrije trainingen op vrijdag opnieuw worden gedraaid: 'Dat proces van verfijning gebeurt constant gedurende een raceweekend. Dus voordat een race begint, hebben we een grof idee of het een 1- of 2-stoprace wordt en welke banden we het best kunnen gebruiken. Maar zodra een race begint, kun je dat vaak alweer uit het raam gooien doordat een coureur gespind is, er een safety car op de baan komt of het begint te regenen.'

Ook worden de prestaties van de coureurs berekend. Daarin wordt onder andere de kans op een fout van de coureurs meegenomen. Courtenay kan er niet al te diep op ingaan, maar is wel positief over hoe Verstappen en Pérez uit die berekeningen komen: 'We weten dat er sommige coureurs achteraan het veld zijn die eerder een fout maken dan de coureurs vooraan. Max en Checo zijn in dat opzicht solide coureurs.'

Rijdersfouten zijn variabelen, net als safety cars. Courtenay vertelt dat de Grand Prix van Canada dit seizoen een goed voorbeeld was waarin keuzes snel moesten worden berekend: 'In het begin van de race wisten we niet goed of één stop of twee stops sneller was. Nu, terugkijkend, is het nog steeds close tussen de twee. Rond de achtste ronden openden we onze safety car-window, omdat de simulaties dat aangaven. Een ronde later kwam er daadwerkelijk een virtuele safety car.'

'Max reed toen aan kop en we haalden hem binnen, waarmee we de leiding dus opgaven', vertelt de hoofdstrateeg van Red Bull verder. 'Op zo’n moment vertrouw je dus op de simulaties en hoop je dat je je huiswerk goed gedaan hebt, anders kom je wel heel stom over. Uiteindelijk won Max de race en kunnen we dus zeggen dat de simulaties het bij het rechte einde hadden.'

Hoewel de simulaties van belang en vaak ook accuraat zijn, hoeven ze niet altijd te kloppen, legt Courtenay uit: 'Daarom is onze communicatie met de coureurs zo belangrijk. De rondetijden kunnen doen lijken of de banden in goede conditie zijn, maar als Max via de radio zegt dat het moeilijk is om de auto op de baan te houden, dan ga je je niet blindstaren op de simulatie. Waar de kracht van de simulatie zit, is dat het naar een enorm grote hoeveelheid mogelijkheden kijkt, wat het menselijk brein niet kan, en gemiddeld uitkomt op een advies. Het is daarmee heel nuttige input, zeker als je niet zeker bent wat te doen.'