Britse analist leeft mee met landgenoot: 'Het trieste is dat Ferrari hem nooit het materiaal kan geven'

Hughes schetst een bijna utopisch scenario waarin Hamilton wél kans zou hebben gehad. ‘Als Lewis bij Ferrari had kunnen binnenkomen met iemand als Adrian Newey, Andrea Stella en Christian Horner om zich heen, en als viertal volledige vrijheid hadden gekregen van het management, dan had hij misschien een kans gehad om te doen wat Michael Schumacher deed’, stelt Hughes. Zelfs dan plaatst hij een kanttekening: Hamilton was veertig toen hij voor Ferrari reed, dertien jaar ouder dan Schumacher bij diens start in 1996.

Hamiltons vergelijking met Michael Schumacher is volgens Hughes cruciaal om Ferrari te begrijpen. De enige periodes van langdurig succes kwamen voort uit absolute machtsfiguren. ‘Ferrari heeft nooit langdurig succes gehad met employee drivers’, schrijft Hughes in zijn column voor The Race. ‘De echte titelperiodes kwamen alleen onder Schumacher en eerder Niki Lauda.’ Coureurs die niet alleen snel waren, maar ook de cultuur en structuur naar hun hand konden zetten.

Dat verklaart volgens Hughes waarom ook eerdere wereldkampioenen strandden in Maranello. Fernando Alonso arriveerde zonder beschermende structuur en werd intern tegengewerkt. Sebastian Vettel zag zijn invloed al verdwijnen vóór hij goed en wel was begonnen. Hamilton belandde in exact dezelfde valkuil, maar met twee extra complicaties die het probleem vergrootten.

Hamiltons eerste complicatie was dat zijn eigen prestaties onderwerp van discussie werden, zelfs bij hemzelf. ‘Zijn persoonlijke vorm werd in twijfel getrokken’, stelt Hughes, ‘waardoor de geloofwaardigheid van zijn interne kritiek verloren ging.’ Anders dan Schumacher kon Hamilton zijn gezag niet afdwingen met onbetwistbare dominantie, iets wat bij Ferrari essentieel blijkt om verandering te forceren.

De tweede complicatie heet Charles Leclerc. Hughes noemt hem ‘een all-time great die nooit de auto heeft gehad om dat te bewijzen.’ Als product van Ferrari’s eigen opleidingsprogramma geniet Leclerc een unieke status. ‘Ferrari is nooit succesvol geweest op de lange termijn met 'eigen' coureurs’, schrijft Hughes, maar ironisch genoeg was het juist Leclerc die Hamiltons tekortkomingen genadeloos blootlegde.

Waar Schumacher teamgenoten had die zijn rol accepteerden, kreeg Hamilton te maken met een coureur die hem structureel onder druk zette. ‘Leclerc is een veel hardere teamgenoot dan Eddie Irvine, Rubens Barrichello, Felipe Massa of de latere Kimi Raikkonen’, aldus Hughes. Dat maakte elke zwakke race van Hamilton direct zichtbaar en versterkte de interne weerstand tegen zijn pogingen om veranderingen door te voeren.

Volgens Hughes is Ferrari fundamenteel allergisch voor kritiek van binnenuit. ‘Ferrari wil niet verteld worden wat zijn beperkingen zijn’, schrijft hij. De uitspraak van voormalig teambaas Maurizio Arrivabene illustreert dat volgens hem perfect: ‘Als een coureur ingenieur gaat spelen, is het voorbij.’ Voor Hughes toont die uitspraak juist een totaal gebrek aan begrip voor de impact die een sterke leider kan hebben.

Ook recente woorden van Ferrari-voorzitter John Elkann, waarin hij stelde dat Hamilton en Leclerc minder moesten praten en meer moesten rijden, worden door Hughes gezien als een veeg teken. ‘Dat laat zien dat er niets gaat veranderen’, concludeert hij somber. Daarmee lijkt Hamiltons droom van een Schumacher-achtige wederopstanding bij Ferrari gedoemd te blijven.

‘Het echt trieste’, besluit Hughes, ‘is dat Ferrari in zijn huidige mentaliteit Hamilton nooit het materiaal zal geven dat hij nodig heeft om het aan zichzelf en de wereld te bewijzen.’ De klok tikt onverbiddelijk door, terwijl de structuur die nodig is om geschiedenis te schrijven opnieuw ontbreekt.