Ferrari-president foetert op Leclerc en Hamilton, maar het probleem is vele malen groter

Hamilton begon na jarenlang voor Mercedes te hebben gereden vol energie en motivatie aan een nieuw avontuur bij Ferrari. Aan het begin van het jaar verging het de Brit nog niet dramatisch: tijdens het tweede weekend van het seizoen, in China, wist hij poleposition te bemachtigen voor de sprintrace, die hij vervolgens ook won. Daarna leek het geluk van de zevenvoudig wereldkampioen meteen op te zijn. In Silverstone, waar hij twaalf jaar op rij op het podium stond, greep hij deze keer net mis en werd hij vierde.

De uitspraken die Hamilton deed tijdens het raceweekend in Hongarije waren het dieptepunt. De coureur noemde zichzelf ‘nutteloos, absoluut nutteloos’. Bovendien suggereerde hij destijds dat Ferrari hem misschien maar moest vervangen door een andere coureur. In de weken erna krabbelde de coureur op en kroop hij omhoog, al lukt het hem nog niet helemaal uit het dal te geraken. De uitspraken van Elkann zullen weinig bemoedigend zijn.

Het vergaat Hamiltons teamgenoot Leclerc iets beter. De coureur staat momenteel op de vijfde plek in het kampioenschap met 214 punten, terwijl de zevenvoudig wereldkampioen blijft steken op een zesde plek met slechts 148 punten. Bovendien wist de Monegask zeven keer een podium te halen en ook in nog vijf andere races in de top vijf te finishen. Wel heeft hij, net als Hamilton, twee keer een DNF en een DSQ achter zijn naam staan, nota bene tijdens dezelfde races.

De vraag is dus: heeft Elkann een punt en moeten de coureurs gewoon rijden en verder hun mond houden? Of is het terecht dat ze niet blij zijn? Het was immers ook niet zo dat de coureurs volledig door hun eigen toedoen de race in Brazilië niet uitreden. Leclerc had pure pech. Oscar Piastri en Andrea Kimi Antonelli raakten elkaar, waarna Antonelli Leclerc toucheerde. De Ferrari-coureur verloor een wiel en moest de race al gauw staken.

Hamilton werd vroeg tijdens de race geraakt door zijn Ferrari-voorganger Carlos Sainz en klaagde vanaf dat moment over een instabiele achterkant. Vervolgens raakte hij Franco Colapinto, waardoor hij zijn voorvleugel beschadigde. De Italiaanse renstal liet hem nog een tijdje doorrijden, maar uiteindelijk moest de Brit toch naar de pitstraat om er vervolgens niet meer uit te komen. Elkann zei na deze specifieke Grand Prix dat zijn coureurs zich maar moesten focussen op het rijden, maar dat gaat lastig als je uit de race ligt.

Analisten en andere kenners waren dan ook kritisch. Vooral het feit dat de kritiek aan beide coureurs gericht was werd hem niet in dank afgenomen. Elkanns landgenoot Günther Steiner stelde het volgende in een podcast: ‘Hij mag kritiek leveren omdat hij uiteindelijk de baas is, maar ik vind dat hij dat niet in het openbaar moet doen. Met Lewis, weet je… Maar Charles, die man zet zich met hart en ziel in, voor alles. Wat wil je nog meer van Charles?’

Ook Jacques Villeneuve liet zich kritisch uit over Elkann en over de verhoudingen bij Ferrari in het algemeen. Hij benadrukte dat de huidige staat van Ferrari geen onbekende situatie is. ‘We moeten niet verbaasd zijn, want denk maar aan hoe het is afgelopen met Prost, Mansell, Alonso en Vettel’, noemt hij kampioenen die ook geen successen konden behalen met de renstal. ‘Het lijkt een trend te zijn bij Ferrari. Ferrari komt op de eerste plaats. En Ferrari zal Ferrari altijd beschermen.’

Tot op de dag van vandaag is Kimi Räikkönen de meest recente wereldkampioen van Ferrari, en zelfs bij dit kampioenschap was een mate van geluk gemoeid. De toenmalige McLaren-coureurs, Fernando Alonso en Hamilton, maakten het elkaar flink lastig en uiteindelijk kwamen ze allebei net een punt tekort ten opzichte van de Fin. In 2008 wist Ferrari voor het laatst het constructeurskampioenschap te winnen, met diezelfde Räikkönen en Felipe Massa. Met de laatste grote zeges respectievelijk zeventien en achttien jaar geleden kan wel gesteld worden dat het uitblijven van succes echt niet alleen aan Leclerc en Hamilton ligt.

Het valt zeker te beargumenteren dat Hamiltons seizoen vooral een aaneenschakeling van teleurstellingen is. Er was veel hype rond de combinatie van de meest succesvolle Formule 1-coureur aller tijden en het meest succesvolle Formule 1-team aller tijden. Dat er nog geen podium in bleek te zitten tijdens het eerste jaar is pijnlijk, maar Hamilton heeft ook meermaals gemeld dat hij lastig went aan de bolide en het is pas zijn eerste jaar. Zijn dit jaar succesvollere teamgenoot vertoeft al een stuk langer bij de scuderia.

Leclerc, die dus al jaren voor Ferrari uitkomt, heeft tot op heden ook nog geen titel gepakt, maar is dat omdat hij zijn mond niet houdt? In 2022 begon hij erg goed en stond hij zelfs een tijdje bovenaan in het kampioenschap. Uiteindelijk was het Max Verstappen die dat jaar zijn tweede kampioenschap won. Dit kwam zeker door de consistentie van de Nederlander, maar ook door de technische problemen en strategiefouten bij Ferrari. De jaren erna werd de coureur ook geteisterd door een sterk Red Bull Racing, pech en Ferrari ‘disaster classes’.

Terugkijkend op de afgelopen jaren is het dus niets nieuws dat Ferrari geen kampioenschap weet te winnen en het is ook belangrijk om de vraag te stellen of dit misschien is, omdat de renstal geen kampioenschapswinnende auto weet te bouwen. Ferrari doet vaak vooraan mee, maar het is altijd een kwestie van nét niet. Er is zijn inmiddels volwassen tifosi die nog nooit een rijderskampioenschap van het team hebben meegemaakt in hun leven.

In de seizoenen dat Alonso nog in de buurt kwam van een titel, stond teamgenoot Felipe Massa ver achter hem. In 2010 bedroeg het gat 108 punten en in 2012 zelfs 156 punten. De Braziliaan is niet de eerste de beste coureur en wist in 2008 zelf nog in de buurt te komen van een titel mét diezelfde scuderia. De vraag luidt dan: Was Massa in beide jaren uitzonderlijk slecht ten opzichte van 2008 of liet Alonso de Ferrari simpelweg veel beter lijken dan de auto in werkelijkheid was?

Räikkönen, Vettel, Alonso en Hamilton hadden samen veertien titels toen ze bij het team aantraden (in Räikkönens geval tijdens zijn tweede stint, red.). Als het deze succesvolle coureurs niet lukt een titel naar Maranello te brengen, is het onwaarschijnlijk dat dit enkel aan hen ligt. Damon Hill stelde het als volgt: ‘Ferrari heeft zich niet echt met roem overladen. Ze hebben dit jaar te veel ups en downs gehad.’ De Brit slaat hiermee de spijker op zijn kop. De Italiaanse renstal is wisselvallig en kan daar niet enkel de coureurs de schuld van geven.

Wereldkampioen na wereldkampioen kwam met hoop naar Ferrari, maar ze verlieten allemaal het team zonder die ene prijs waar ze zo naar smachtten. Is het dan fair om te suggereren dat Hamilton een gefaald experiment is? Is Leclerc ondanks zijn schijnbaar oneindige loyaliteit aan Ferrari en alle podiums die hij pakte toch niet zo goed als men denkt? Of is dit het bewijs dat het team zichzelf even goed in de spiegel moet aankijken en moet vaststellen dat het tekortkomt?

Wijlen misdaadverslaggever Peter R. de Vries zei ooit: ‘Als iets één keer gebeurt, is dat een incident. Als het in korte tijd twee keer plaatsvindt, is dat heel toevallig. Als het drie keer gebeurt, is er sprake van een patroon. En als een vierde geval vrijwel identiek is, dan is dat ronduit verdacht.’ Met vier gelauwerde wereldkampioenen lukte het Ferrari niet een titel te winnen, oftewel: dat is ronduit verdacht. Wellicht is het daarom tijd dat de heer Elkann zelf minder gaat praten en zich focust op zorgen dat Ferrari alles in huis heeft om toch de titel te winnen waar de tifosi al bijna twintig jaar op wachten.